Rita Mulier (1934–2026): een leven lang vrouwen versterken

Een studente die vragen begon te stellen

Toen Rita in 1952 aan haar rechtenstudies begon, waren slechts 18 van de 180 studenten vrouwen. Als studente hoorde ze in de lessen dat vrouwen volgens de Napoleontische Code 'rechtsonbekwaam' waren, een wet die de man als gezinshoofd zag en vrouwen weinig zelfstandigheid gaf. Die confrontatie zette haar aan het denken. Ze schreef later:

'Mijn vertrouwen in de intelligentie en in het verantwoordelijk gedrag van vrouwen was totaal in tegenstrijd met het Napoleontisch concept van gezinshoofd.'

Vanaf dat moment begon Rita zich te verdiepen in nieuwe inzichten en liet ze haar stem steeds vaker horen.

Vorming die vrouwen vooruit hielp

Binnen Femma (toen nog KAV) werkte Rita mee aan vernieuwende visies op de rol van vrouwen en mannen. Ze begeleidde jarenlang de ochtendseminaries waar vrouwen in kleine groepen samenkwamen, hun verhaal deelden en herkenning vonden bij elkaar. Momenten die vrouwen sterker maakten en hen hielpen nieuwe stappen te zetten in hun leven.

Voor Rita was dat contact met vrouwen essentieel:

'Het contact met vrouwen uit het dagelijkse leven hield mij met beide voeten op de grond.'

Deze momenten gaven Rita niet alleen energie, maar ook een scherp zich op wat vrouwen nodig hadden. De verhalen, twijfels en ervaringen die gedeeld werden gaven haar werk richting .

Samen beweging maken

In 1972 was Rita medeoprichtster van het Vrouwen Overleg Komitee (VOK), het huidige Furia, dat de Nationale Vrouwendag organiseerde. Ze geloofde sterk in samenwerking en in het idee dat het persoonlijke politiek is. De verhalen van vrouwen die moeilijk hun weg vonden op de arbeidsmarkt, inspireerden haar om mee 'Omschakelen' op te richten. Dat project begeleidde vrouwen naar nieuwe loopbanen en later ook naar loopbaanplanning en coaching.

De eerste emancipatieambtenaar

In 1991 werd Rita de eerste emancipatieambtenaar van Vlaanderen. Met een klein team werkte ze aan positieve acties voor vrouwen, vorming voor ambtenaren, maatregelen tegen grensoverschrijdend gedrag en de uitbouw van kinderopvang tijdens schoolvakanties. Ze bracht al haar ervaring samen om structurele verandering mogelijk te maken. Rita bleef haar hele leven benadrukken dat emancipatie nooit vanzelfsprekend is:

'Niets is definitief verworven.'

Voor haar was dat een uitnodiging om betrokken te blijven, omdat echte gelijkheid nooit vanzelfsprekend is.

Dankbaar

Bij Femma herinneren we Rita als iemand die vrouwen zag, die naar hen luisterde en hen serieus nam in hun dromen, twijfels en ambities. Ze gaf vrouwen ruimte om te groeien, om hun eigen kracht te ontdekken, en om stappen te zetten die ze soms zelf nog niet durfden te overwegen. Haar werk leeft voort in elke vrouw die vandaag haar stem gebruikt, haar plaats inneemt en haar toekomst vormgeeft met dezelfde vastberadenheid die Rita zo kenmerkte.