Tradwives - Terug naar traditionele rollen of economische afhankelijkheid?

Combinatie onbetaalde zorg Standpunten
Sarah Decoster - 19/02/2024
5 comments
tradwife tradtionele rollen traditionele huisvrouwen

Je hebt ze tijdens het scrollen op je gsm hoogstwaarschijnlijk al gezien, de filmpjes van vrouwen die trots hun ‘day in the life of a tradwife’ delen met de buitenwereld. Hierin tonen ze hoe ze thuis de boel draaiende houden terwijl hun mannen ‘de kost verdienen’. Ook in Vlaanderen wint de ‘tradwife’ – kort voor ‘tradtional wife’ of traditionele echtgenote – aan populariteit.  Zo getuigt Sofie, mama van 5 in het Nieuwsblad’ ‘veel vrouwen willen dit, maar durven niet’ . 

Dit ‘nieuwe’ fenomeen roept heel wat vragen op. Waarom voelen vrouwen de nood om in deze rol te stappen? Is deze keuze zonder risico? Betekent dit nu een stap terug in de tijd?  

 

De opkomst van Tradwives: 

 

De term ‘tradwives’ verwijst naar vrouwen die het traditioneel rollenpatroon verheerlijken. Ze staan volledig ten dienste van het huishouden en de zorg voor hun gezin, terwijl hun partners de rol van kostwinner op zich nemen.  Een tradwive neemt vaak ook een onderdanige rol aan ten opzichte van haar partner.  Ze stellen ‘vrouw zijn’ gelijk aan zorgzaamheid, volgzaamheid en bovenal moederschap. Daarnaast stralen ze vaak een zeer klassiek vrouwelijk imago uit en hechten ze belang aan een verzorgd uiterlijk.  

 

De tradwives zelf verklaren hun motivatie vanuit verschillende hoeken: Ze hebben nostalgische verlangens naar een vermeend eenvoudiger verleden, zeker in tijden van sociale en economische onzekerheid, de behoefte aan een gevoel van gemeenschap en identiteit in een individuele samenleving, gericht op prestaties. Tradwives halen voldoening uit het vervullen van hun ‘traditionele rol’. Het huishouden en de kindzorg is voor hen dan ook de belangrijkste bron van geluk.  Ze beschouwen dit als dé manier om hun gezin te ondersteunen en een gevoel van zekerheid te creëren in een snel veranderende wereld.  

 

De risico's van de Tradwife Beweging: 

 

Uiteraard mogen vrouwen er bewust voor kiezen om de zorg (voor het gezin) fulltime op te nemen.  Maar het is ook belangrijk om de risico’s van die keuze mee te delen. Dat wordt vaak niet getoond in de tradwive filmpjes. Maar in onze huidige samenleving betaal je altijd een prijs, wanneer je niet uit werken gaat.  Doordat vrouwen in deze situatie geen eigen inkomen hebben, worden ze economisch volledig afhankelijk van een partner. Dit onevenwicht brengt hen in een veel onveiligere positie, zeker als er relatieproblemen ontstaan. Heel wat huwelijken eindigen in een scheiding, en nog meer relaties eindigen in een breuk.  Bovendien bouw je als huisvrouw geen sociale rechten op.  Dit betekent geen economisch vangnet en een armoedig pensioentje.  

 

Ook het romantische beeld dat vaak wordt opgehangen, is gevaarlijk.  In de jaren '60 al wees Betty Friedan in haar boek ‘the Feminine Mystique’, op het grote aantal ontevreden en depressieve huisvrouwen.  Het bestaan als huisvrouw is zeker niet enkel rozengeur en maneschijn én kan ook leiden tot gevoelens van eenzaamheid en isolatie of verveling.  

 

 

Waardering voor onbetaalde zorg: naar een nieuw combinatiemodel.  

De populariteit van de ‘tradwife’ beweging kunnen we kaderen als een tegenreactie op de ratrace, de steeds toenemende druk en hoge verwachtingen op élk levensdomein.  Van vrouwen verwachten we dat ze werken alsof ze niet zorgen en zorgen alsof ze niet werken. In België besteden vrouwen gemiddeld 9,5 uur per week meer aan zorgtaken dan mannen (kindzorg en huishoudelijke taken).  Dit heeft impact op de manier waarop ze werken – maar liefst 42% van de werkende vrouwen doet dit deeltijds. Maar dat betekent helemaal niet dat de combinatiedruk minder is. Buiten de puur uitvoerende taken draagt het overgrote deel van de vrouwen ook nog eens de ‘mentale last, of het organisatie- en planwerk rond het huishouden.   

 

Femma gelooft dat het anders kan. Het is belangrijk om huishoudelijk werk en zorgtaken te waarderen, maar dit betekent niet ‘terug naar vroeger.’ Het traditionele kostwinnersmodel met ‘gescheiden’ taken en rollen is niet de oplossing voor de ratrace.  

 

In plaats van terug te verlangen naar vroeger, kijken we beter vooruit. Hoe kunnen we vandaag in de samenleving betaald werk beter combineerbaar maken met onbetaalde zorgarbeid? Vanuit Femma stellen we het evenwichtig en kwaliteitsvol combinatiemodel voor. Dit betekent onder andere toegankelijke zorgverloven voor mannen én vrouwen, kwaliteitsvolle kinderopvang en ouderenzorg, de waardering van (vaak vrouwelijke) zorgberoepen en méér tijd voor onbetaalde zorg door kortere werkweken. Zo kunnen we samen werken aan een betere toekomst voor iédereen, waar we allemaal vrije keuzes kunnen maken zonder dat vrouwen hun eigen onafhankelijkheid op het spel moeten zetten. 

 

 

 

Fabienne Pedus schreef 1 maand 4 weken geleden

Initieel wou ik geen kinderen, maar mijn man wou er drie of vier. De afspraak die ik toen met mijn man heb gemaakt, was dat we voor kinderen gingen op voorwaarde dat wij samen voor de kinderen gingen zorgen inclusief samen het huishouden gingen doen en dan heb ik het niet over de traditionele taak hij enkel de vuilnis buitenzetten en ik al de rest. Ik doe alle administratie en financiën, mijn man stofzuigt, doet de was, strijkt en legt/hangt alles weg, de tuin doen we samen, het huis poetsen doe ik, enz... Tot ik drie kinderen had, heb ik steeds twee jobs gecombineerd, waarvan 1 full-time en 1 WE-job. Ik ben inmiddels 59 jaar, werk nog steeds full-time en mijn man (61 jaar) zit momenteel in progressieve werkhervatting met een invaliditeit van +66%.
Onze kinderen hebben alles kunnen doen wat ze maar wilden of het nu tekenacademie, sporten allerhande, scouts, feestjes, optredens enz we vonden altijd wel een oplossing en neen er waren geen grootouders of vrienden die insprongen. Als ik sommige tradwifes bezig hoor, zouden mijn kinderen als het ware een trauma moeten hebben omdat ik niet constant thuis was...
Onze (groot)ouders hebben zo gevochten om uit de toen traditionele "man-gaat-werken & vrouw-zorgt-voor-het-huis en gezin-structuur te geraken en elkaar als evenwaardige partners te zien. Wij zijn getrouwd met een contract van scheiding van goederen voor het huwelijk en gemeenschap van aanwinst. Mocht er ooit een kink in de kabel komen, dan kan ik nog steeds financieel op eigen benen staan.
Als tradwife zet je jezelf in een heel kwetsbare positie. Als ik een voorbeeld uit mijn omgeving neem, dan zie ik dat een leventje in een luxevilla met tennisterrein en zwembad, zorg voor drie kids, lidmaatschap van serviceclub, leuke uitjes met vriendinnen, etentjes thuis orgainiseren, wekelijks kapper ed inmiddels teniet werd gedaan omdat manlief een jonger exemplaar tegenkwam zonder kinderen, die wel werkt... Een poging om aan de slag te gaan bleek na een paar maanden niet haalbaar, het loopt dan ook financieel bijzonder moeilijk en dan heb ik het nog niet op de impact op "pensioengerechtigde" leeftijd...

Inge schreef 1 maand 4 weken geleden

Mijn man en ik kozen om traditioneel voor het gezin te zorgen. Hij werkt buitenshuis, ik werk binnenshuis. Het kon ook omgekeerd geweest zijn of half om half, maar we voelden ons alle twee ok met de rolverdeling. Van onderdanigheid was hoegenaamd geen sprake. Er was en is sprake van respect voor wat we alle twee betekenden en betekenen voor het gezin. En ja, het was zoeken naar onze plaats en soms naar de erkenning als het moeilijk ging en gaat. Neen, we zijn geen supermensen.

Ik geef toe, dat we tegelijk ook kozen om zuinig te leven, tot de kinderen naar de middelbare school gingen en ik parttime begon te werken. Dan kregen we het wat breder, maar toen kostten de kinderen ook meer natuurlijk. Gelukkig had ik en diploma waarmee ik zo weer aan de slag kon.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is, dat ik het zo jammer vind, dat mensen niet altijd de kans hebben en soms de kans niet nemen om wel te kiezen om “binnenshuis” te werken.

Ik geloof echt niet in superouders die het allemaal geklaard krijgen en ik geloof ook niet in superkinderen die veel socialer en slimmer etc. zijn omdat ze naar de crèche zijn geweest. Onze kinderen zijn helemaal ok.

Ik snap ook helemaal niet dat mensen kosten noch moeite sparen om kinderen te krijgen om ze dan uit te ( moeten) besteden en dat terwijl ze met de nieuwste auto rijden, de duurste gsm kopen, …

Waarom wij dit model kozen? Heel eenvoudig. Mijn ouders gingen alle twee werken om me meer te geven dan wat zij ooit hebben gehad. Ze hadden niets. Ze hebben zich voor mij uitgesloofd.

En om een lang verhaal kort te maken: ik heb ze gemist. Ik wou niet hetzelfde voor mijn kinderen: alle comfort maar geen ouders. Uiteraard heb ik er boekjes moeten bijhalen, heb ik moeten “afkijken”, want ik wist ook niet wat het was om aanwezige ouder te zijn. Zelfs al was ik dan thuis, ik was ook moe van werken. En soms wist ik het ook allemaal niet meer. Maar na regen komt altijd zonneschijn ook al kan het wat lang duren soms.

Ik pleit voor meer ouder, meer kind, meer samen ( ook met andere ouders, familie, vrienden als steun) meer tijd meer “ alles met mate”, meer respect, meer erkenning en meer authenticiteit.

Kathleen schreef 1 maand 4 weken geleden

Als je trouwt, alles rozengeur en maneschijn … Ik heb er ook voor gekozen halftijds te werken toen we kinderen kregen. Ik werkte in ploegen en met de vroege was er geen opvang. Op dat moment denk je niet dat je ooit gaat scheiden. Misschien kunnen ze bij getrouwde koppels beter de opgebouwde pensioenrechten verdelen over het koppel, ze krijgen trouwens ook een gezamenlijk aanslagbiljet. Ik weet niet of er dan meer tradwifes (ik vind dat persoonlijk daar geen nieuw woord voor moest uitgevonden worden) = vrouwen zouden thuisblijven voor hun kinderen en dan zouden de kinderopvangen weer wat kleinschaliger kunnen zijn. Win win.
Tot 12 jaar is er voor en naschoolse opvang en vanaf dan veronderstelt men dat kinderen geen toezicht meer nodig hebben? Dan begint het pas gevaarlijk te worden en is er toezicht nodig, mijn mening …

Madam Madam schreef 1 maand 4 weken geleden

Tradwifes is volgens mij een tegenbeweging naar de over-ge-economiseerde samenleving waarin wij hier en nu leven. Er wordt gezegd dat iedereen de vrije keuze moet hebben om mee te draaien in de de algemene molen of een eigen weg uit te stippelen. Iedereen, als in elk mens. Maar we vergeten dat een man geen vrouw is of andersom. Aangeleerd verschil? Euh, nee, gewoon objectief zijn en het verschil erkennen zou een immens grote verandering teweeg brengen in onze manier van samenleven. Als moeder de keuze van je hart kunnen volgen ipv de economische consequenties te moeten afwegen. Dat is wat evident zou moeten zijn. In onze samenleving verwateren rechten van vrouwen, niet meer omwille van onderdanig zijn of geen recht op onderwijs of ontwikkeling, maar omdat het ons wordt ingeprent dat de economie draaiende moet worden gehouden. Daardoor komen opnieuw de waarden van zorg, opvoeding en vooral nabijheid met andere generaties op een achterplan terwijl die de hoofdnoot van ons bestaan zouden moeten zijn. Ik ben huisvrouw en daar heb ik heel bewust voor gekozen. Ik ben me er maar al te bewust van dat er op me wordt neergekeken omdat ik economisch niet interessant ben. Ik ben bang voor mijn pensioen leeftijd want ik weet niet wat dat nog kan voorstellen. Ik ben trots op mijn keuze, ondanks deze negatieve positie in onze samenleving. Ik heb zuinig geleefd, geen jaarlijkse vakantie in het buitenland voor ons. Wel elke mijlpaal van onze kinderen zelf meegeleefd, wel voor broer en zus, kinderen en ouders steeds een helpende hand of luisterend oor kunnen bieden, wel de moeder kunnen zijn die ik diep vanbinnen zo graag wou zijn. Ik ben economisch totaal oninteressant. Ik heb gestudeerd, mijn diploma als professioneel bachelor gehaald en de kennis gebruikt in het dagelijks leven. Ik ben ook vrijwilliger, onbezoldigd dus echt. Ook niet economisch interessant maar maatschappelijk des te meer.
Wat ik maar wil zeggen is dat een vrouw geen vrije keuze kan maken zolang er economische overwegingen gemaakt moeten worden omdat zorgtaken binnen de familie ondergeschikt zijn aan betaalde arbeid.

sonja schreef 1 maand 4 weken geleden

bedenk voor je er zo over denkt,
als oudste van 5 kinderen opgegroeid in zo'n traditioneel gezin. Een verongelukt broertje , zette mijn ( ook die van mijn broers) ,toekomst op een heel laag pitje . Toen kreeg ik te horen meisjes zijn maar trouwvlees . Hard . Pa werkte dag en nacht om het financiële gat ,welke toen is ontstaan ,op te vullen . Met ziekte tot gevolg. 2jaar thuis was het verdikt. Ziekenbriefjes binnendragen om centen te hebben om de specialist te kunnen betalen.Ma lag in bed (verslaafd aan medicijnen ,na het overlijden van mijn broertje ) .mijn broers hebben het kunnen halen om te studeren want ik ben op 18j moeten gaan werken om het gezin te kunnen helpen rechthouden. ik zelf heb jaren gestreden en cursussen gevolgd , om mijn ontwikkelingstekorten te kunnen opvullen En zo mijn rechten op werkbaar werk te kunnen afdwingen. Mijn kinderen heb ik gelukkig zelfs op kot kunnen laten gaan. Maar daar hebben ze wel gelijk in , je kinderen zelf kunnen opvoeden (zonder dat ze sleutelkinderen zijn )is en blijft een belangrijk gegeven . Misschien is het beter om eens na te denken of taken inderdaad wel niet kunnen verdeeld worden ? Ik Gruw van het idee , dat vrouwen hun zelfstandigheid in de weegschaal zouden willen leggen , omwille van een gevoel wat" rust" heet . De vraag moet eerder worden , hebben we wel alles nodig wat we nu hebben , kan het niet met wat minder . Want we hollen inderdaad van her naar der . Moeten we niet eerder zoeken naar een andere oplossing . Want een spiegel van onze toekomst hebben we inderdaad niet . En we weten nooit wat het lot voor ons in petto heeft.

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.

Dit vind je misschien ook boeiend