Een week tegen de waarheid aanlopen

{$items.title}

Naar goede gewoonte ging collega Silke De Smedt ook dit jaar op Zomeracademie, een week met artistieke ateliers, georganiseerd door De Veerman en Dharts (de educatieve dienst van Vormingscentrum Destelheide).

Dit jaar was ik klaar om uit mijn comfortzone te treden. Weg van de veilige muziekateliers en over naar ‘Schrijven om te spelen’, met Stefan Perceval als coach.

Na slechts een paar uur deelt onze groep (14 mensen) reeds zeer persoonlijke verhalen met elkaar. De sfeer die Stefan op deze korte tijd al wist te scheppen teert op openheid en authenticiteit. Als sociaal werker ben ik danig onder de indruk.

Iedereen die Stefan ooit mocht ontmoeten, zal beamen dat hij best apart is. Een bijzondere man met een hart van goud, die op de juiste plekken weet te graven en zo tot een ontzettend sterk geheel komt, vanuit mensen zelf. Want “er is geen verschil tussen de werkende en de spelende mens”.
Zaken die je nooit met iemand zou delen of die je dacht dat je verwerkt had, komen naar boven. Niet omdat hij daar naar vraagt, omdat dat in deze setting ‘gewoon gebeurt’.

Vertrekkende vanuit ieders eigen verhaal komen we samen tot een geheel. We maken mee mekaars beelden en zetten elkaars zinnen kracht bij.
Onze verhalen gaan leven: iedereen kent Franky, het ingebeelde vriendje van Liesbeth en ‘s avonds in de bar neuriet iedereen nog steeds ‘Black magic woman’ uit het verhaal van Hedwig.
Het postzegellief van Christina, de strijd van Ludo tegen kanker, de isoleercel van Cedric en het beklijvende beeld van Maria die nu eindelijk voor zichzelf kiest op haar zestigste. Stuk voor stuk op ons netvlies gebrand.
Wat we brengen is fysiek, visueel en heel puur.
De confrontatie is groot, waardoor het niet ongewoon is dat er iemand even een moeilijk moment heeft en huilt. Dit atelier wordt dan ook wel eens ‘Schrijven om te bleiten’ genoemd.
Het is moeilijk om zo’n intense ervaring onder woorden te brengen. Ons weenclubje hangt enorm aan elkaar, ondanks de leeftijdsverschillen.


We eindigen de week met een toonmoment, waarbij het publiek het ook niet droog houdt. We gaan af en heel onze groep deelt spontaan opnieuw tranen. Opluchting, vreugde, verdriet, samenhorigheid, alles tegelijkertijd. Schaamte maakt daar geen deel van uit.

We zijn trots dat we dit konden delen op zo’n sterke manier. Want ondanks al het gebleit, heeft deze ervaring ons vooral doen inzien hoe sterk we eigenlijk zijn en hoe mooi het is om menselijk te zijn.
Meer inzicht heb je op een zomer niet nodig, toch?

 

 

 

 

 

Reacties

christa schreef

prachtig verslag! indringend, meeslepend, goesting doen krijgen, ....

dank, Silke

Reageer