Zoveel vrouwen met een burn-out? Dat kan toch niet!?

{$items.title}

Ik sla een pagina om in de krant. Nog maar net bekomen van de muslim ban van Trump, zie ik opnieuw iets waar ik niet goed van word. Een uitspraak van Roland Duchâtelet. Die zich vragen stelt bij het feit dat er zoveel vrouwen in burn-out terecht komen (*). Een terechte vraag, ik stel ze mezelf ook vaak. Alleen kom ik tot een ietwat ander verhaal dan hij.

Elke dag rennen voor de trein, werken, opnieuw rennen voor de trein, rennen voor de kinderopvang, rennen om het eten op tijd klaar te krijgen, rennen voor laatavondvergaderingen, het huishoudelijke werk, het weekendwerk en dus opnieuw opvang zoeken voor de baby. Helaas, de kempen en West-Vlaanderen liggen niet bij de deur, dus een beroep doen op onze ouders gebeurde enkel in uiterste nood.

Toen ik eindelijk de moed bij elkaar raapte om het probleem openlijk te bespreken op mijn werk, botste ik tegen een muur van onbegrip. Want X en Y hebben dat toch ook kunnen doen. 1000-en mensen doen dat iedere dag. Wat sta ik dan te bazelen.

Slik.
Ok, ik verman me wel.

Ok, we gaan nog eens iets nieuws proberen. Met de tips aan de slag die me er door gaan krijgen. Allemaal tips waarbij ik aan mezelf moest werken, die de oorzaak bij mij legden. Geen discussie over hoe de werksituatie aangepast kon worden.

De tips krijgen me er niet door en ik val een eerste keer in de lappenmand door oververmoeidheid.

Een maand na die eerste periode van thuis zijn, springt de rekker. Alle reserves waren opgebruikt, ik was opgebrand.

Maar ik begon er wel meer over te praten. Als vriendinnen me vroegen hoe het ging, kon ik het niet meer ontkennen dat ik het gewoon niet meer rondkreeg. En eindelijk kwamen de verhalen die ik maanden eerder nodig had. Ook zij hadden het lastig, moeilijk en moesten constant beroep doen op anderen.

Ik ga niet beweren dat ik een burn out kreeg enkel en alleen doordat ik de boel niet draaiende kreeg. Daarvoor is het gegeven te complex. Maar de ratrace heeft alles wel een aantal versnellingen hoger gezet, waardoor ik sneller en harder tegen de muur ben geknald.

Een herkenbaar verhaal, voor velen weet ik intussen. Eat-work-sleep-repeat is het levensmotto geworden van een hele generatie. Femma zag dat ook en begon meer vrouwen te bevragen naar hun tijdsbesteding. Wat bleek? Dat ik in de verste verte geen alleenstaand geval ben.

De optelsom van alle verhalen is zelfs zo groot dat we moeten spreken van een maatschappelijk probleem. En een probleem op zo'n grote schaal heeft nood aan een structurele oplossing.

Voor ik naar de oplossing grijp, wil ik nog aanhalen hoe het komt dat het probleem de laatste jaren zo gegroeid is. Dat heeft 2 redenen. We hebben met z'n allen nooit zoveel gewerkt samen. Waar vroeger binnen het kostwinnersmodel enkel de man 48 uur uit werken ging, doen we dat nu met z'n twee, elk 38 uur. Het aandeel betaalde arbeid binnen een gezin is dus van 48 uur naar 76 uur gegaan, maar tegelijk liggen de zorgtaken voor het grootste deel nog steeds bij de vrouw.  Tijdsbestedingsonderzoek toont dat ook aan, dat de vrije tijd van vrouwen best relatief is, want dat zij nog een groot deel daarvan besteden aan huishoudelijke en zorgtaken.

Een tweede reden is het toenemend aantal alleenstaande ouders. Zij kunnen de taken thuis niet verdelen en hebben ook niet zomaar toegang tot 'individuele oplossingen' zoals tijdskrediet of minder werken. Omdat ze het zich vaak financieel niet kunnen veroorloven.

Dringend tijd dus om aan de alarmbel te trekken.

Femma is op zoek gegaan naar een nieuw verhaal. Waarin de maatschappij verantwoordelijkheid opneemt voor haar burgers en waar het welzijn weer centraal komt te staan. Waar de toenemende ongelijkheid afneemt en waar ook oog is voor het klimaat.
En ook, een maatschappij waar de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid kwaliteitsvol kan verlopen. Want zorgen voor elkaar is nodig, maar we moeten er wel tijd en waardering voor krijgen.

En tijd maken, dat gaat nu eenmaal het gemakkelijkst door minder betaald te werken. En daarmee bedoelen we niet minder werken zoals dat nu gaat. Moeilijke discussies tussen partners wie zijn carrière (deels) opzegt, wie minder loon krijgt en wie zijn of haar pensioenrechten verkleint. 
Met minder tijd betaald werken bedoelen we een nieuwe maatschappelijke norm creëren.
Waar we expliciet tijd vrijmaken voor zorg- en huishoudelijke taken en we dus ook de waarde erkennen van onbetaald werk voor onze samenleving.
Waar we huishoudens (ook alleenstaanden) meer ademruimte geven om job en zorg te combineren. Waar we ook mannen de kans geven om meer huishoudelijke en zorgtaken op te nemen, omdat we ook de normen en opvattingen die hierover leven willen veranderen.
Waar we meer vrouwen de kans willen geven om voltijds te werken, omdat deze norm meer aansluit bij hun realiteit.
Waar we vrouwen meer promotiekansen aanbieden op de arbeidsmarkt, want wie minder dan de huidige voltijdse norm werkt, maakt gewoon minder kans op promotie, want minder betrokken en minder gemotiveerd.
Waar we de loonkloof en de pensioenkloof tussen mannen en vrouwen verkleinen.

Het minder werken, de 30 urige werkweek is niet de gouden oplossing voor alle combinatieproblemen. Ook anders werken, geboorteverloven, kwaliteitsvolle kinderopvang bieden hiertoe kansen.

Geboorteverloven moeten grondig herbekeken worden. Ook vaders hebben recht op tijd om te zorgen voor hun kinderen. En kinderen groeien het best op met een zorgvoorbeeld van mannen én vrouwen. Weg van het stereotiepe beeld waar we nu dagelijks opbotsen en waar gretig op ingespeeld wordt door speelgoedfabrikanten enzovoort.

(*) Het antwoord van Duchâtelet is dat er veel nepgevallen zijn. Mensen die een burn-out faken om in ziekteverlof te kunnen gaan. Dit wordt overigens ontkend door burn-out specialisten.

Dit is een gastblog van Sofie Sas.

Bron foto

Wil je graag reageren of jouw verhaal delen?  Dat kan onder deze blog of via liesje.berteloot@femma.be

Reacties

Witters Linda schreef

Ik ben ontslagen tijdens burnout en dit met dringende reden. Dus geen opzegvergoeding en dus geen recht op stempelgeld dit terwijl ik alleenstaande 55plusser ben. De rechtbank gaf bovendien mijn ex-werkgever gelijk. Dit even kort samengevat. Hoe is dit mogelijk! Zo onrechtvaardig!

Anoniem schreef

Wat mij teleurstelt in elke berichtgeving over burn-out is dat er weinig aandacht besteed wordt aan het feit dat je ook een burn-out kan krijgen omdat het naast op het werk, ook privé niet meer gaat. Als die twee emmers tegelijkertijd vol lopen heb je een ideaal recept voor een burn-out.

zonder naam schreef

Bedankt voor deze reactie op het artikel van Duchatelet. Ook herkende ik me heel hard in het verhaal. Ik was ook zeer hard geraakt door deze uitspraken. Maar hij staat met deze visie ook niet alleen. Tijdens mijn burn-out heb ik om de veertien dagen wel ergens moeten verantwoorden waarom ik thuis was : arbeidsgeneesheer, huisarts, verzekeringsarts, ... Die energie had ik liever besteed aan het werken aan mezelf. Onlangs las ik een interview in de krant van mijn verzekeringsarts : hij deed dezelfde uitspraken. Ook tijdens mijn controle bezoek had hij 5 diagnoses klaar voor mij, maar zeker geen burn-out. Op dit moment vecht ik terug, maar dit is een strijd van elke dag. Mijn elastiek is serieus uitgetrokken geweest en zal nooit meer hetzelfde zijn. Elke dag is een zoektocht naar een nieuw evenwicht. Soms lukt dit, maar soms lukt het helemaal niet. En dan heb je steun nodig, en niet zomaar uitspraken die naar de keel grijpen. uitspraken die er voor zorgen dat je weer in het verweer moeten gaan. Want er zijn altijd wel mensen rond je die ook zo denken en je maar een "flauwe" vinden. Maar niets is minder waar.

Anoniem schreef

Deze uitspraak raakt me niet omdat verschillende mensen uit mijn omgeving dit ook al deden. Wat denk je dat de uitsprak "doe niet zo flauw" met iemand doet. Zegt zo iemand niet hetzelfde?

Vele problemen kunnen pas aangepakt en opgelost worden als jijzelf en je omgeving het probleem erkend. En kleine groep mensen uit mijn omgeving wil mijn probleem zien en of proberen te begrijpen. Tot mijn spijt zonder ik me daarom bewust af van elk sociaal contact.

Astrid schreef

De kern van het probleem is dat werk alleen maar gewaardeerd wordt als het betaald is. Maar als alle vrijwilligers er de brui aan geven ligt ons land op zijn gat! Die vrijwilligers zijn dikwijls vrouwen, denk maar aan alle grootmoeders die de kleinkinderen opvangen tijdens vakanties. Als deze uren vrijwilligerswerk erkent zouden worden kan er in de maatschappij misschien wat veranderen. En het zal moeten want voor de volgende generaties zal grootmoeder zelf aan het werk zijn en niet voor de kids kunnen zorgen.

Ik ben een veertiger die 60% werkt. Ik heb het geluk dat dit financieel kan. Als iemand mij vraagt wat ik met al die vrije tijd doe (gebeurt regelmatig, vooral op het werk) zeg ik lacherig dat ik terrasjes doe met vriendinnen die net als ik luxepaardjes zijn. Maar eerlijk gezegd heb ik het met momenten nog altijd zwaar om het allemaal rond te krijgen.

Monique Vierendeel schreef

Beste Allen

Kan er inkomen. Ik koos z'n 15 jaar geleden voor een andere oplossing. Ben als zelfstandige gaan werken en kies nu mijn eigen werk. Alles gaat samen natuurlijk: werk veel voor een part-time inkomen (bij wijze van spreken), maar heb ruime tijd voor huishoudelijke (kwaliteit) productie, sociaal engagement, keerzijde (waar we ook over kunnen nadenken), ik ga niet op ski-vakantie, de fitness, of verre reizen, koop geen dure kleren, dure schoenen..... vele dingen dus niet, die ik anderen wel zie najagen... basic tijd, voor basic dingen.... Monique

anoniem schreef

alle begrip voor het artikel en alle vorige reacties, er zit veel onrechtvaardigheid in, vooral voor mensen die tegenslagen te verwerken krijgen, alleenstaanden .... maar

toch een aanvulling,

tweeverdieners, druk druk druk,

men kan ook content zijn met minder. Het is best te overwegen, geen twee auto's geen jaarlijkse all-in-vakantie, geen luxewoning, geen nieuwe uitzet elk seizoen, geen interieur uit de boekskes, geen loopbaan met promoties allerhande, ... .... wel tijd en ontspanning, voor je kinderen, gezin, familie, vrienden en vooral jezelf ... overwegen waard, durven kiezen en gaan voor de gevolgen, positief en negatief .... zo kan het ook ....

anoniem schreef

Hoi iedereen,

ik denk dat wij als vrouwen in onze opvoeding minder weerbaarheid meegekregen hebben. Persoonlijk ben ik zeer streng opgevoed, ik mocht geen neen zeggen. Ik heb nooit leren luisteren naar mijn lichaam. Hierdoor ben ik te lang en te veel boven mijn grenzen bezig geweest. Ik heb ook lange tijd te weinig opgekomen voor mezelf, want ik voelde me minderwaardig, omdat er als kind niet naar mij geluisterd werd. Dit niettegenstaande het feit dat mijn ouders mij graag zien. Vandaag ben ik chronisch ziek, ontslagen op mijn werk en stel ik mijn relatie in vraag. Elke stap naar herstel is een zoektocht, van vallen en opstaan. Een huisarts vinden, een psycholoog, een specialist, een kinesist... Het is allemaal niet van zelfsprekend. Er was een psycholoog die na vier sessies geen tijd meer had voor mij. Een dokter waarnaar ik doorverwezen was door een collega die niet wist wat ik bij hem kwam doen. Een dokter die ik vertelde hoeveel pijn ik had, zei kom binnen 6 maanden nog eens terug. Een kinesist waardoor al mijn medicatie moest verhoogd worden om de pijn nog te kunnen verdragen,...

Ik schrik ervan hoeveel vrouwen zich in mijn situatie bevinden.

ik schreef

ook ik ben reeds 2 maand thuis van het werk, totaal opgebrand... ik ben 58jaar, heb geen kinderen meer thuis, ben alleenstaand.

de druk op het werk, de job is mentaal zeer zwaar, (patiënten facturatie in een ziekenhuis) het is meer een callcenter en baliewerk dan wat anders, daardoor is er geen tijd meer om het papierwerk te doen, mails te beantwoorden... ik ben al half time, met tijdskrediet einde loopbaan gaan werken omdat de druk zo hoog is, maar daar heb ik mij serieus financieel met vast gezet, maar ik vond alles beter dan thuis te blijven. Ik heb alle pistes aangedaan op het werk, ik krijg langs geen kanten gehoor... is zo frustrerend !! tot ik na een paar keer vallen en opstaan, uiteindelijk dan toch ben ingestort... ik probeer ondertussen weer gehoor te krijgen, grote baas vd HR, reageerd gewoon niet op mijn mail met de vraag tot een gesprek om mijn situatie te bekijken, de vertrouwenspersoon, het diensthoofd HR, de arbeidsgeneesheer... overal bots ik tegen een muur !!! ik wil nog zeer graag werken tot mijn 65, maar niet op deze manier. en tot slot nog, als ik ergens anders solliciteer dan bots ik ook op een muur, want ja de leeftijd ! we moeten langer werken, maar mensen die dat willen en ook de capaciteiten hebben, neen, die komen niet meer aan de bak ...

Anne. schreef

Eerlijk gezegd, heb ik het artikel niet gelezen voor de simpele reden dat ik geen tijd heb om (ook nog) een krant te lezen, want zoals zovelen, leid ik (spijtig genoeg) een drukke levensrace. Maar zeggen dat burn-out een "imaginatie" zou zijn, is voor mij hetzelfde dan zeggen dat de holocaust nooit heeft bestaan ! Nochtans, ik ken er die dit beweren ondanks alle bewijzen. Het is alleen maar te hopen dat zulke "blinden" nooit zelf ondervinden wat burn-out is en kan aanrichten met de rest van je leven en je omgeving.

Momenteel ben ik nog geen "burn-outer", maar volgens mijn dokter en kinesist ben ik op het randje van ...

Alle aangehaalde oplossingen zijn waarschijnlijk "hele goeie", maar ik weet het zo net niet ... want tenslotte wat voor mij als oplossing zou gelden, zou dat weeral niet voor een ander zijn. Wat ik wil bedoelen, onze regering zal alvast niet alle oplossingen goedkeuren, als dat ooit al gebeurt. En dus, iedereen zou niet kunnen geholpen worden. Oké, beter dat er enkele al geholpen zijn dan niemand. Maar dan zit je nog altijd met "die anderen", niet.

Zoals aangehaald, (veel) vroeger waren de taken veel duidelijker : man werkt buitenshuis en brengt de centen binnen, vrouw werkt thuis en zorgt voor het hele gezin, zonder centen binnen te brengen. Oké, we kunnen lange gesprekken voeren dat we niet meer in de Middeleeuwen leven en de vrouwen zoveel rechten verdienen als de mannen en weet ik veel nog meer, maar nu zitten we in een periode waar er al veel "uniformisme" bereikt is, maar we zitten ook met veel andere problemen opgeschept waaronder de "nefaste" burn-out. In het Frans vergelijken ze een burn-out wel eens met een kaars die je opgebrand hebt van de 2 kanten tegelijk en dus moet je terug leren om een kaars op een goeie manier te gebruiken of m.a.w. je moet terug leren op je rem te duwen. Misschien is het inderdaad tijd dat we terug leren om "content" te zijn met wat we hebben en door minder uit te gaan werken ook meer tijd te gaan uitkopen (is werkelijk tijd die je besteedt aan iets specifiek deze te gebruiken voor iets waar je al lang zin in hebt of om gewoon het wat kalmer aan te doen of helemaal niets) om andere dingen te doen, zoals tijd om tot rust te komen, zorgen voor anderen, enz. Natuurlijk, hoort hier van zelf bij dat je het dus met minder moet stellen en daar ook blij moet mee zijn. Maar daar ligt misschien het grootste probleem bij ons allen : willen we wel "less material" ruilen voor "more happiness" ? Mijn mama zegt altijd : "het is veel gemakkelijker om naar beneden te gaan als je maar één trapje moet nemen dan als je je helemaal naar boven hebt gewerkt en je daarna ineens naar beneden moet". Een voorstel en misschien een directe begin-oplossing : lees het Femma tijdschrift van Januari van "minder is meer", het heeft mij veel stof tot nadenken gebracht.

anoniem schreef

Ik verschiet niet van dergelijke reacties.

Ik ga nu binnenkort terug werken na 10 maanden thuis. In die tijd heeft mijn broer 1 keer gevraagd hoe het met mij gaat. Mijn zus geen enkele keer. Terwijl we een normale band hebben. Maar ik lig er niet van wakker. Vele mensen denken dat dit een luie-vrouwen-ziekte of aanstellerij is. Als je eerlijk bent met jezelf dan weet je wel beter.

anna berg schreef

Ik blogde ook over de uitspraken van de man in een as we speak. Ben zelf al meer dan twee jaar thuis na een zware burn-out. https://annasblogeenjaarertussenuit.com/2017/01/30/as-we-speak-6-0/

Amy schreef

Voor veel mensen is dit nog een taboe, is dit geen echte ziekte en moet je al zeker geen steun verwachten. Mijn beste vriendin heeft dit ook meegemaakt. Ik was er steeds voor haar, maar haar eigen familie liet haar vallen omdat ze 'toch niet ziek was'. Allemaal heel erg. Voor haar heeft loopbaanbegeleiding uiteindelijk geholpen om terug aan het werk te gaan. Nu voelt ze haar super op haar nieuwe job en ik ben heel gelukkig voor haar!

Reageer