Zomertijd voor moeders en (klein)kinderen

{$items.title}

De zomer is in het land! We kregen zelfs al een heuse hittegolf met temperaturen boven de 35 graden. Een moeilijk klimaat hier in België voor fibromyalgie-mensen zoals ik. Maar kom, we overleven het wel weer. Ik lees tussen de regels dat er een top evenement was gepland bij één van de Femmagroepen. Op woensdag 3 juli gingen de Femmadammen op stap. De begraafplaats Tyne Cot waar het startsein gegeven wordt, ken ik. En de pizza lijkt me ook aantrekkelijk. Maar ja, mijn enige kleinzoon wordt 12 en staat op de drempel van de puberteit. Je ziet hem zwalpen tussen het kind zijn en het grote mensen  gedoe (nog zo’n woord). Dus voor hem is de tijd van kinderboerderijen door.

Maar een mooi initiatief vind ik dat om de band moeder/grootmoeder/kind te versterken. Een mooie band is dat. En ontstaat die band al niet van op het moment dat de gynaecoloog zegt dat je zwanger bent? Ik denk van wel. Er vindt een ommekeer plaats. Je draagt een geheim met je mee, wil het nog aan niemand zeggen, je houdt het een beetje voor jezelf. Tot je het deelt met je partner. Het wordt een beetje bang afwachten in het begin. Er wordt gezegd, de 1ste drie maanden, wees voorzichtig. De familie wordt voorzichtig ingelicht. Nog niet doorzeggen, je weet maar nooit. En het komt goed. Zal het een jongetje of een meisje zijn? De zwangerschap kabbelt verder. Sommigen voelen zich goed als nooit te voren, anderen hebben af te rekenen met kwaaltjes. Tot op een dag…de vliezen breken…tijd voor het grote wonder. De baby  wordt beschermd, gekoesterd, bekeken. Is er een mooiere film dan een pasgeboren baby? Zelfs het gekrijs klinkt als muziek in de oren.

En zo wordt de band moeder/kind sterker en sterker iedere dag. Maar het leven voor een kersverse mama is niet makkelijk. Heeft ze al die vele jaren gestudeerd om die goed betaalde job nu op te geven? Dus aan het werk maar weer. Meestal met grote tegenzin want een moederkloek zijn we toch een beetje met zijn allen? Normaal of niet normaal, goed of niet goed, de sterke moeder/kind band wordt verbroken. Het kleintje moet naar de crèche, naar de kleuterschool, naar het 1ste leerjaar en zoals mijn kleinzoon komt ook aan het lager onderwijs een einde. Op naar de grote school. Er is wat nodig om er een man van te maken.

Maar er is ook tijd voor vakantie tussendoor. En die komt er ook aan. Na al het bloed zweet en tranen in de examentijd komt er een luilekkerleventje. Een tijd van uitbollen, van ontstressen, van alles mag niets moet. Of toch niet? Gaan we die tijd ook weer overplannen? Moeten we dringend die uitstap doen? Waarom geen vakantie in eigen tuin? Slapen in eigen bed wat toch nog het beste is. Lekker aperitiefje rond 11 u. Een of ander kookboek raadplegen voor een lekker “heregtje”. Er zijn er in overvloed, wissel eens af. Meus, Pascalleken, Sandrake, Femmakookboeken… Een lekker dessertje voor in de namiddag, tussendoor genieten van de tuin ipv erin te werken. Het huishouden even uitbesteden of laten liggen. Geen klussen zien. En 's avonds lekker lang tetteren onder de tent na de barbecue.  Ook allemaal goed voor de moeder/kind relatie.

Zien jullie het zitten? Of toch maar liever het vliegtuig, de trein of de auto in? Stakingen, files, je zal het weer meemaken. En dan ter plaatse overvolle stranden, luidruchtige discotheken. Maar misschien vinden jullie wel je paradijsje. In elk geval dat hoop ik voor jullie: een rustige deugddoende vakantie met al wie je graag ziet. Meer tijd maken voor mekaar. Laten bollen wat bolt.  Laten rollen wat rolt. Dan hoor of lees ik jullie weer in het najaar. Vergeet vooral niet te genieten.

Groetjes van Nicolientje

Reacties

Renneke Bogerd schreef

Ook ik ben oma en heb dezelfde fysieke problemen, de dag dat mijn kleindochter geboren werd, zag alles er zonniger uit!

Reageer