Zeg nooit dat het voor de kinderen is

{$items.title}

Ellen van de blog El en Co gaf haar lezers onlangs een inkijkje in haar week.  Zij werkt 4/5 en hoort bij reacties daarop vaak een ondertoon van. 'Toch luxueus om zomaar wat tijd voor jezelf te hebben.' Valt dat even tegen. Want haar weken zijn nogal chaotisch flexibel.  Maar ze zou niet anders willen:

Dertig uren per week werken levert geen tijdswinst op puur voor mezelf, maar ik geniet er wel van.

Naar aanleiding van het bericht over de chaotische weken oftewel haar 'luxe leven' kreeg Ellen heel wat reactie en ook deze tip van haar zus:

De! carrièretip van mijn zus. 'Als je vroeger doorgaat voor de kinderen, zeg dan nooit dat het voor de kinderen is.' Volgens haar geven mannen zelden een verklaring voor hun afwezigheid. Iedereen denkt dan vanzelf dat ze een belangrijke afspraak hebben. Ook al zitten ze bij de kapper.

En inderdaad. Ik werk bij een kind- en mensvriendelijke organisatie, maar mijn (mannelijke) baas vertelt weinig wie-wat-waar-wanneer. Hij verschijnt en verdwijnt volgens een onbegrijpelijk algoritme. Ik denk dan steevast dat hij op een of ander congres zit, in een of andere wijze raad, bij een of andere projectdeal. Achteraf blijkt soms dat hij de kleinkinderen bij zich had. Want pedagogische studiedag voor alle stadsscholen.

Diezelfde dag dat ik mijn 4/5e schema heb zitten herschikken of collega's heb laten weten dat ik een paar uurtjes zou proberen telewerken.

Kan ik dus maar beter zwijgen als ik mijn kinderen voortrek op mijn werk? Wanneer ze ziek zijn er stilletjes vanonder muizen, zonder te zuchten? Wanneer ik in de klaskring ben blijven plakken, mijn collega's niets vertellen van de zinnige, grappige of lieve dingen die daar weer gezegd zijn? Het is waarschijnlijk een slimme zet voor mijn - ahum - carrière. Maar ik doe het niet.

Ik werk om te leven. Niet omgekeerd. En daar kom ik doorgaans graag voor uit. De ene keer ga ik schoolzwemmen op een thuiswerkdag - om stevig te kunnen doordoen. Een andere keer trek ik met mijn natte zwembadhaar naar een overleg met collega's.

Als nog meer mensen zouden durven toegeven dat werk niet zomaar de eerste prioriteit is, dat ze niet constant druk-druk-druk zijn, dan wordt het misschien de norm: werken om te leven en niet omgekeerd. Wie doet er mee?

Meer lezen van Ellen?

Reacties

Tine schreef

Ikzelf werk sind 2 jaar 4/5 deels voor mezelf maar ook voor mijn jongste zoon en voor mijn kleindochter. Ik zeg het wel dat ik naar oudercontact enz moet . Dat de rest dat niet doet veeg ik mijn broek aan.

Deze dingen zijn belangrijk voor mij.

Gr Tine

Reageer