Wereldkankerdag: soms zag ze de kanker als een cadeautje

{$items.title}
Het is Wereldkankerdag vandaag. En dus staan we stil bij deze vreselijke ziekte waarmee we allemaal wel eens geconfronteerd worden. Iedereen kent immers wel iemand die iemand kent die kanker heeft. Voor sommige van ons komt de ziekte nog dichterbij. Zoals bij Lien. Zij verloor haar moeder aan borstkanker.

Lien:

‘Vier jaar geleden kregen we te horen dat mama ziek was en nooit meer beter zou worden. Ik zat op kot in Gent, maar reisde iedere week af naar huis. Mijn moeder kwam mij van de trein afhalen toen ze mij het nieuws vertelde. Mijn wereld stortte in.

Het idee dat ze mijn kinderen nooit zal leren kennen, vind ik het pijnlijkst.

Het eerste wat door mij heenging was: ‘Hoelang hebben
we nog samen? En zal ze mijn kindjes – die ik nu nog niet heb – nog leren kennen?’ Dat vind ik het pijnlijkst. Het idee dat ze mijn kinderen nooit zal zien. Ik weet nu al dat ik zal wenen wanneer ik in het kraambed lig. In het begin was ik bang dat ze mij niet zou zien afstuderen, maar ik ben blij dat ze dat nog heeft meegemaakt. Ik ben heel content met elk moment dat ik met haar heb kunnen doorbrengen.’

Het leven gaat door, tussen aanhalingstekens dan ...

Mama was niet iemand die bij de pakken bleef zitten. Ze was vastberaden om tegen de ziekte te vechten en om van elke dag die ze nog had te genieten. Dat zij borstkanker had, kreeg zij te horen tien dagen voordat mijn oudste broer zou trouwen. Alles moest van haar doorgaan zoals gepland. Die dag hebben we er niet over gesproken omdat mijn moeder wilde dat iedereen 200% van de bruiloft genoot. Het leven gaat door. Tussen aanhalingstekens dan, want je draagt altijd een rugzak met je mee.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Foto: Stefaan Beel

Leen schitterde eerder samen met An en Patricia in Femma Magazine. Alledrie vertelden ze openhartig over de strijd die zij moesten voeren tegen (borst)kanker. 

Erg moeilijk vond ik het als medestudenten zaagden over hun moeder. ‘Ze wil te veel weten’, klaagden ze dan. 'Wees content dat je met haar kunt babbelen', zei ik dan. In die zin ben ik wel anders gaan leven. Ik geniet meer van elk moment, ook van de kleine dingen in het leven. Dat zijn lessen die je leert door de situatie waarin je verkeert, denk ik.

Als we al woorden hadden, werden die snel bijgelegd.

De band tussen mijn moeder en mij is altijd al sterk geweest. Ik zei altijd dat ze mijn beste vriendin was. Met haar deed ik dingen die anderen misschien eerder met hun vrienden zouden doen. We winkelden graag samen, maar konden ook goed met elkaar praten. We begrepen elkaar zonder veel woorden. Die band is door haar ziekte, denk ik, nog sterker geworden. Als we woorden hadden, werden die snel bijgelegd.

Het is gewoon een heel sterke madam. Ze heeft me zelfs eens verteld dat de borstkanker die ze had eigenlijk een soort cadeau is.

Ik besefte dat we alle momenten met elkaar moesten benutten omdat ik wist dat ze een groot deel van mijn leven niet meer zou meemaken. Eind juni deed ik samen met mijn moeder mee aan de Ladies Only-fietstocht van Think-Pink. Ik heb toen mijn ogen uitgekeken. De week ervoor hielp ik haar nog uit de douche, maar nu fietste ze vier dagen lang 50 kilometer per dag. Achteraf zei de arts tegen ons dat hij niet gedacht had dat we er zouden geraken.

Het is gewoon een heel sterke madam. Ze heeft me zelfs eens verteld dat de borstkanker die ze had eigenlijk een soort cadeau is. Ze kon tenminste nog zeggen wat ze wilde, vond ze. Anders dan sommige jonge mensen uit onze omgeving die plots zijn overleden,
kon zij wel nog afscheid nemen.

Ria Melis, de moeder van Lien, is 51 jaar geworden.

Lien besloot samen met haar familie om het verhaal van haar moeder Ria te publiceren in het boek  Ria ‘haar leven onDANKs’  Alle herinneringen en teksten zijn hierin gebundeld voor familieleden, vrienden en mensen die er inspiratie uit kunnen putten.

De opbrengst gaat naar Think Pink, de organisatie die haar mama nauw aan het hart ligt.

 

Reageer