Wat papa Michiel wil voor Vaderdag

{$items.title}

Een evenwichtige taakverdeling tussen mama en papa in de opvoeding van hun kind. Michiel vindt het niet meer dan vanzelfsprekend. Toch botst hij als trotse papa geregeld op vooroordelen. De samenleving lijkt vaak nog niet helemaal mee te zijn met de idee van een papa die zijn verantwoordelijkheid neemt. Wat Michiel wenst voor vaderdag?

“Kan de mama dan aangeven wanneer ze met vaste voeding kan beginnen?”

Met die gevleugelde woorden informeerde de medewerkster van de crèche of mijn dochter ook al eens een groentepapje mocht hebben, ter afwisseling van de flessenvoeding.

Was ik blij dat ze op de crèche niet zelf beslisten wanneer de tijd rijp was om over te schakelen op vaste voeding. Toch in eerste instantie, want toen ik er dieper over nadacht stuitte de vraag me steeds meer tegen borst. Het lijkt een eenvoudige vraag, maar het is een weerspiegeling van diep ingebakken maatschappelijke rolverdeling. Alsof ik als vader dat ook niet kon beslissen. Alsof alle beslissingen die mijn dochter aanbelangen door mijn vriendin worden genomen, of toch op zijn minst bekrachtigd moeten worden.

En eenmaal je het beseft, valt het allemaal des te harder op.

Eigenlijk begint het al in de verloskamer, toen er mij gevraagd werd of ik een bed wou hebben om nog een beetje te slapen. Mijn vriendin zou wel even in haar eentje bevallen en de pijn doorstaan. En door nog even te rusten kon ik mijn hand zich voorbereiden om even later tot moes geknepen te worden. Want is dat niet de enige functie van een man in een verloskamer?

Bij een bezoek aan ‘Kind en Gezin’ informeert de verpleegster of alles goed gaat met de mama, of er geen lichamelijke klachten zijn en of de combinatie kind-werk vlot verloopt. En ik … ik krijg een vriendelijke glimlach van de verpleegster.

Als ik wat meer wil weten over de ontwikkeling van mijn dochter en ik enkele bladzijden in het (zeer informatieve) boek ‘Oei, ik groei’ lees, lees ik titels als ‘Moeder ergert zich’ of ‘Mama vindt het welletjes’.  De auteurs van dit boek waren waarschijnlijk het bestaan van de termen vader en papa even vergeten. Of ze gingen er vanuit dat vaders geen interesse hebben in de ontwikkeling van hun kind.

Als ik op mijn vrije dag (ik werk 4/5de) er samen met mijn dochter met de trein op uit trek, voel ik de verbaasde blikken die me volgen en hoor ik achter mijn rug verwonderd vragen waar de mama is. Want ja, zo een papa alleen op stap met zijn kind, is dat niet wat vreemd?

De maatschappij ijvert er voor dat vaders ook hun deel doen in de huishouden en  in de opvoeding van hun kinderen. En ik vind dat persoonlijk de logica zelve.

Ik begin niet spontaan te kokhalzen wanneer ik een luier ververs, ik ben de volgende dag nog aanspreekbaar wanneer mijn dochter midden in de nacht opnieuw in slaap heb gewiegd en er kan zelfs een voorzichtige glimlach af wanneer er om half zes een hongerige schreeuw om een flesje vraagt.

Ik heb niet de intentie de rol van de moeder te onderschatten. Ik bewonder de Olympische krachtmeting die een vrouw doorstaat tijdens de bevalling. En na een drukke werkweek dank ik mijn vriendin wanneer mijn vraag ‘zal ik dat doen?’, wordt beantwoord met ‘nee hoor, ik doe het wel’.

Maar wat ik graag wil voor Vaderdag is erkenning (en ik geef grif toe dat deze term te groots is) dat een vader ook zijn deel wil doen in de opvoeding van zijn kind.


En dames, sorry als je mij in het vrouwentoilet betrapt terwijl ik mijn dochter een verse luier omdoe. Ik kan er niets aan doen dat het ververskussen daar altijd wordt geplaatst. Sorry…

Bron foto

Reacties

MeisjeuitIberie schreef

En dan hebben we het nog niet over erkenning voor meemoeders. Mijn vrouw moet zich niet excuseren als ze de kindjes verluiert in de damestoilet. Maar soms lijkt ze onzichtbaar in de zorg, wordt ze gepasseerd of nagestaard of moet ze verantwoorden wat ze wil of doet, terwijl dat van mama's vanzelfsprekend wordt genomen. Beste Michiel, beste meemama's, jullie hebben niet letterlijk een kindje op de wereld gezet, maar jullie zetten je wel in, achter en onder de zorg en opvoeding van onze schatten groot en klein. Mijn erkenning heb je!

Reageer