Waarom 'mama zijn' niet altijd evident is

{$items.title}
Maandag staan de schoolpoorten weer vol met wuivende mama's en papa's. De eerste schooldag is altijd weer een bijzondere gebeurtenis. Als je kinderen hebt tenminste. Voor wie kinderen wil, maar ze niet kan krijgen, is het een van de vele momenten waarop je geconfronteerd wordt met iets dat je niet zomaar kan krijgen. Femmalid Kreeft1971 weet er alles van. Ze wil graag anoniem blijven terwijl ze je wat vraagt.
 
Femmalid Kreef1972:

''Ik was bijna 36 toen ik de man van mijn leven ontmoette. Daarvoor was ik lang alleen geweest. In de periode waarin ik net stopte als leiding bij een jeugdbeweging, heb Ik heb ik vaak gebabysit bij familie en vrienden. Bijna al mijn vriendinnen en nichtjes hadden ondertussen een (kroostrijk) gezin. Zelf was ik op dat moment al dolgelukkig dat mijn man en ik elkaar eindelijk gevonden hadden.''

 

Woelig huwelijk
"Twee jaar na onze ontmoeting trouwden we. Jammer genoeg was mijn schoonvader er net niet meer bij. Hij stierf net voor ons huwelijk na een drie maanden durende strijd tegen kanker. De beginperiode van ons huwelijk was dus op zijn minst woelig te noemen door een intens verdriet. Gelukkig had (schoon)papa het geluk van zijn zoon en schoondochter nog een stukje kunnen delen. Drie maanden later stierf ook mijn schoonmama. Ons prille huwelijksgeluk kreeg opnieuw een zware klap te verwerken. In de periode van drie jaar waarin we elkaar kenden, hadden we op een half jaar tijd meegemaakt wat andere koppels gespreid over een veel langere periode samen moeten doorstaan. Tegelijkertijd voelden we wel dat we als koppel erg stevig stonden."
 
"Onze enige hoop op een kindje is iemand vinden die eicellen aan ons wil afstaan."
Onvervulde Kinderwens
"Na ons huwelijk wilden we dolgraag onze kinderwens vervullen. We waren toen allebei net 39 geworden. We probeerden het een Na een jaartje proberen op de natuurlijke manier schakelden we op aanraden van onze huisarts een fertiliteitscentrum in. Daar werden we allebei volledig onderzocht en gingen we van start met ICSI (Intracytoplasmatische sperma injectie of micro-injectie van zaadcellen). Na 4 pogingen, waarbij we telkens minstens één embryootje konden laten terugplaatsen, maar die toch geen positief resultaat opleverden, besloten we naar een universitair ziekenhuis te gaan. Dat was ook het advies van onze behandelende gynaecoloog. Ondertussen waren we bijna 1 jaar verder, vele teleurstellingen later, maar we richtten al onze hoop op de prof in het nieuwe ziekenhuis."
 
Duidelijk probleem
Na een zekere wachttijd werd gans ons dossier nogmaals heel grondig bekeken en besloten we een nieuwe 5e poging te ondernemen. Deze poging had opnieuw geen zwangerschap tot gevolg, maar nu werd duidelijk dat het probleem bij mijn eigen eicellen zit. Vermoedelijk zijn die al langer niet goed, misschien zelfs van bij de geboorte. Men weet al heel veel over vruchtbaarheid, maar nog steeds niet hoe het komt dat iemands eicellen niet goed zijn. Dit nieuws valt ons heel zwaar, maar we willen niet opgeven, daarom is onze kinderwens te groot. Gelukkig is het materiaal van mijn man wel goed.
 
"We blijven hoopvol dat iemand ons een bouwsteentje van geluk wil geven."
Hoopvol blijven
Onze enige hoop op een kindje is iemand vinden die eicellen aan ons wil afstaan. Omdat we boven de 40 zijn moeten we zelf een kandidate vinden en kunnen we geen beroep doen op een wachtlijst. En dat is niet zo evident. Een geschikte donor moet liefst bewezen vruchtbaar zijn (al minstens 1 kind hebben) en is tussen de 25 en de 37 jaar oud. We zijn ons erg bewust van de inspanning die we vragen, gezien we zelf al 5 pogingen hebben ondergaan. Toch blijven we hoopvol dat iemand ons een bouwsteentje van geluk wil geven. Door eicelletjes af te staan schenk je ons een bouwsteentje voor nieuw leven.
 
Intiemste droom
Bijna al onze vrienden en familie zitten in dezelfde leeftijdscategorie als wij (we worden binnenkort allebei 42). Daarom proberen we langs deze weg om iemand te vinden. Het valt ons heel moeilijk omdat we voor onze intiemste grootste droom volledig afhankelijk zijn van iemand anders. Toch zijn we ook dankbaar dat deze techniek bestaat. Toen onze ouders mama en papa werden, bestond eiceldonatie nog niet.
 
"Voor onze intiemste, grootste droom zijn we volledig afhankelijk van iemand anders."
Anonieme wisseldonatie
In België wordt meestal gewerkt met anonie me wisseldonatie. Dat betekent dat iemand voor ons doneert en dat haar materiaal anoniem gewisseld wordt met materiaal van een andere anonieme donor, zodat voor 2 koppels hun droom wordt vervuld via anonieme donatie. Wij hebben voor onszelf na lang overwegen en nadenken ook besloten dat wij voor anonieme wisseldonatie willen kiezen.In tegenstelling tot andere landen krijgt een eiceldonor in België geen vergoeding, dat is wettelijk bepaald, maar alle onkosten worden door het acceptorkoppel volledig gedragen.
 
De procedure
De procedure is niet evident en bestaat uit stimulatie van de eierstokken en een eicelpunctie. In aanloop tot deze procedure wordt eerst een bepaling van de eicelreserve gedaan en een genetisch onderzoek (beiden via bloedafname). Daarna kan gestart worden met de gesprekken met het eiceldonatieteam, een psycholoog, een dokter/deskundige eiceldonatie en een dokter in de genetica. Deze gesprekken nemen 1 dag in beslag. Daarna beslist het team van het ziekenhuis of met de procedure gestart kan worden.
 

Wil je Kreeft1972 helpen?

Stuur een mail naar Kreeft1972@yahoo.com

De Verdwaalde Ooievaar

Meer info en raad over een onvervulde kinderwens vind je op De Verdwaalde Ooievaar.

 

Reageer