Waarom Kelly -hell yeah- zei tegen de oscarspeech van Patricia Arquette

{$items.title}

Tja, ik ben niet echt een filmliefhebber en lig dus zeker niet wakker van de Oscaruitreiking.  Gelukkig keek Kelly iets aandachtiger en merkte ze zo de speech van Patricia Arquette op.

Vuistje voor Kelly, want zo vonden wij al snel deze blogpost in onze mailbox en dachten wij 'Hell yeah Patrtricia, way to go' met haar mee.

Ik was heel lang van ach ach. Ach ach, we kunnen toch niet klagen, in this day and age? Mannen en vrouwen hebben toch gelijke rechten? Het feminisme, was dat eigenlijk wel nog van deze tijd? Ik was jong en ambitieus en nog nooit tegen een glazen plafond opgebotst, en er ook van overtuigd dat het me niet snel zou overkomen.

Want ik vond mezelf compleet evenwaardig aan mijn mannelijke collega's op redactievloeren, en had het gevoel dat ik doorgaans ook zo werd behandeld. Wat mij betreft was er dus lang niks aan de hand en dat zorgde ervoor dat ik me lang een beetje stoorde aan genderquota en dingen die ervoor moesten zorgen dat er op elk kantoor minstens evenveel vrouwen als mannen aan de slag moesten. Ik vond ons als geslacht eigenlijk geen minderheid die allerhande steun nodig had, en was de mening toegedaan dat je vooral de beste persoon op de beste plek moest zetten. Dat je door er regels en quota op te plakken vooral meer aandacht vestigde op een gevoel van zij versus wij, niet minder.

En toen werd ik moeder. Neen, ik werd eerst zwanger. En besefte dat ook ik, met een zwangerschap waarover ik bitter weinig te klagen had, aan het einde van de rit doodop was als ik wilde blijven meedoen met de hoop. Plots zaten mijn liberaal denkende man en ik zwangerschapsverlof in te plannen, en hoe liberaal denkend wij ook waren, aan het einde van de rit was het toch vooral mijn zwangerschapsverlof en niet het zijne. En zette ik mijn carrière deels on hold zodat hij twee weken na de geboorte van onze zoon weer aan de slag kon. Waarom ik en niet hij? Het leek makkelijker. En natuurlijker, met die borstvoeding enzo.

Ondertussen is mijn zoon gestart met school, en ben ik een schoolpoortmoeder geworden. Die nogal wat afploetert om haar fulltime job en haar moedertaken gebolwerkt te krijgen. Ik heb een man die zonder moeite in het vakje "zo gelijkdenkend en meedraaiend als de pest" gestopt kan worden, en toch zie ik het zelfs bij ons gebeuren: ik zet hier en daar een stapje terug, en als ik ze optel zijn het net iets meer stapjes dan hij zet.

Is dat toeval? Soms denk ik van wel. Want we praten erover en schuiven en schuiven nog eens tot het evenwicht zo goed mogelijk zit. Mijn man staat erop dat ook hij dagen verlof neemt als we geen opvang hebben voor onze zieke zoon, of al eens vroeger stopt als ik op reportage ben. Maar het ligt ook deels aan mij. Ik hoef helemaal geen halve dag te nemen om mee te gaan naar het schoolzwemmen van mijn zoon, maar ik denk veel sneller: "Ach, hij is maar zo kort klein. Ik hoef niet per se altijd maar te werken, deze momenten zijn ook belangrijk". En dus neem ik een halve dag verlof. En nog een. En stop ik elke dag om half vier, en de woensdag om elf uur. Het zijn kleine stapjes, altijd weer een beetje achteruit, toch wat mijn dagen van keihard voor mijn werk kiezen betreft. Het zijn al die stapjes samen die ervoor zorgen dat ik het plots wel snap, dat er qua gelijke kansen en rechten nog werk is, zelfs in mijn eigen hoofd.

Want we moeten allemaal keuzes maken, en op dit moment heb ik het gevoel dat vrouwen dat nog net iets meer moeten dan hun mannen. Kiezen, en dus elke keer weer een beetje verliezen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de belachelijke verschillen in loon die er nog steeds bestaan, in het jaar 2015, astemblieft. 

En dus heb ik een klein vuistje omhoog gestoken vanmorgen toen ik onderstaande speech zag op de oscars toen ik terug kwam van de schoolpoort. En 'Hell yeah Patricia, way to go' gedacht.

Bekijk hier de speech

Bron foto

Reageer