Waarom ik mee stap voor de non-profit

Het beleid stelt dat we met ons allen langer en meer moeten werken om onze sociale zekerheid haalbaar te houden.  Hoewel ik er aan twijfel of dit de enige mogelijke oplossing is, doe ik mijn uiterste best om mijn verantwoordelijkheid te nemen.  Ik werk momenteel fulltime.  Niet altijd even evident, zeker met een partner die 24/7 op post moet zijn voor zijn bedrijf en 3 kinderen van 5, 7 en 11 jaar.  Maar momenteel lukt de combinatie, dankzij een flexibele werkgever die telewerk toelaat én een goeie gedeelde verantwoordelijkheid op het thuisfront.

Bij Femma streef ik mee naar een evenwichtige combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid.  Mijn onbetaalde arbeid,  de zorg voor mijn kinderen en mijn omgeving (ook vrijwilligerswerk), komt in geen enkele economische statistiek voor.  Is die dan echt niks waard?  Ik denk van wel!

Er mag echter niet veel gebeuren om die combinatie te verstoren: als één van de kinderen of mijn partner ziek wordt, als ik zelf ziek word of nog meer last krijg van die verdomde rug, als één van onze ouders ineens zorg nodig heeft, ...  Dan wil ik kunnen rekenen op de collega's van die andere non-profit sectoren:  ziekenhuizen, thuiszorg, gezondheidsondersteuning, ...  En ik hoop van harte dat die ook een goed evenwicht hebben in hun leven én in goeie omstandigheden kunnen werken, zodat ze met hart en ziel voor kwaliteitsvolle zorg kunnen gaan.

Professionele zorg is een onmisbare aanvulling op de onbetaalde arbeid die we dagdagelijks doen.  En de kost voor deze zorg komt dan wel veelvuldig voor in de berichtgeving in de media.  Helaas in combinatie met het woord 'privatiseren', want winst is belangrijker dan kwaliteit, niet?  En misschien nog meer in combinatie met het woord 'besparen'.

Oh ironie... men gaat besparen op die sectoren en werknemers die het mogelijk maken dat anderen kunnen werken, op die sectoren die zorgen voor een warme en zorgzame samenleving.

Zo worden er nu al besparingen voorzien op de loopbaanregeling in de zorgsector door de federale regering. De loopbaanregeling van de zorgsector houdt in dat werknemers vanaf de leeftijd van 45 jaar elke 5 jaar 2u/week minder moeten werken.  In de toekomst zal dat pas vanaf 50 jaar gebeuren én enkel voor bepaalde profielen binnen die sector.  Voor velen valt het recht dus volledig weg.  Ik vrees dat dezelfde maatregelen ook in de Vlaamse non-profit zullen volgen.  Terwijl cijfers en mijn ervaring tonen dat door deze maatregel collega's langer (tot pensioenleeftijd zowaar!) aan het werk blijven.  Ze zijn gemotiveerder, blij dat ze ook zorg voor ouders en/of kleinkinderen kunnen opnemen naast hun betaalde arbeid, ...

Door deze arbeidsduurvermindering voor oudere werknemers kunnen er ook jonge collega’s aan de slag. En zo zijn er jobs voor vele jongeren die in de non-profit aan de slag willen. En meer jobs betekenen dan meer minder werkloosheidsuitkeringen en meer koopkracht.

Misschien moet deze vaststelling ons wel aan het denken zetten over een algemene arbeidsduurvermindering, zodat meer mensen kunnen werken én toch voldoende tijd krijgen voor anderen, de omgeving en zichzelf.

Ik vrees dat het feit dat onze regeringen nog niet aan tafel kwamen zitten om een nieuw sociaal akkoord te onderhandelen voor onze non-profitsectoren een teken aan de wand zijn voor nog meer besparingen op de werknemers in de sector.  Werknemers die heel vaak vrouwen zijn en het zo al moeilijk genoeg hebben om alle balletjes in de lucht te houden én een volwaardige sociale zekerheid en goed pensioen op te bouwen.

Dus daarom stap ik mee op 24 november 2016 met de non-profit!  Omdat die non-profit misschien geen winst opbrengt voor ‘de economie’, maar wel voor de samenleving.  En dus is de non-profit niet de plaats om te besparen, integendeel.  De sector is investeringen van onze regeringen meer dan waard.

Tot in Brussel?

Reageer