Vrouwen zijn geen verwende nesten

Werk en gezin combineren, betekent keuzes maken en opofferingen doen?

Brussel, 5 maart 2013 - ‘Werk en gezin combineren, betekent keuzes maken en opofferingen doen’, stelt onderneemster Grete Remen (Damhert) in Het Nieuwsblad van 5 maart 2013. ‘Ik ben geen knutselmama die op zaterdag de hele dag met haar kinderen in de weer is. De keuze die mevrouw Remen maakt, is duidelijk: carrière gaat voor op tijd met de kinderen. En vrouwen die tijdskrediet of ouderschapsverlof nemen, krijgen te veel in de schoot geworpen. Mevrouw Remen zegt nog net niet dat het verwende nesten zijn.

De gangbare stereotype rolverdelingen zorgen er spijtig genoeg voor dat zorg nog altijd overwegend op de schouders van de vrouwen terecht komt. Vrouwen besteden gemiddeld 2,6 keer meer tijd aan kinderzorg en opvoeding en dubbel zoveel tijd aan het huishouden dan mannen. Die rolverdeling manifesteert zich al op jonge leeftijd. Zo besteden tienermeisjes tussen 12 en 18 jaar door de week een derde meer en op zaterdag dubbel zoveel tijd aan huishoudelijke taken dan jongens.

Een ongelijke verdeling van zorgtaken heeft een onmiddellijke impact op de tewerkstelling van vrouwen. Vrouwen gaan meer dan mannen gebruik maken van stelsels die enerzijds de combinatie van arbeid en zorg mogelijk maken (deeltijds werken, tijdkrediet en thematische verloven), maar die anderzijds ook een negatieve impact hebben op hun loopbaan. Niet alleen verdienen vrouwen zo minder (beruchte loon- en pensioenkloof), maar maken ze ook minder kans om door te stoten naar topfuncties.

Wensen we meer vrouwen in topfuncties, dan dienen we hen niet voor de keuze – gezin of carrière - te stellen, maar wel een klimaat te creëren waarbij we alle beschikbare talenten benutten, ongeacht of men man of vrouw is, en ongeacht of men wel of geen kinderen heeft.

Vrouwen zijn geen verwende nesten. Ze staan stevig onder druk. Ze willen zorgen, maar niet alleen. Ze willen werken, maar niet op de manier zoals arbeid nu georganiseerd is. De Amerikaanse topambtenaar Anne-Marie Slaughter ondervond het vorig jaar aan den lijve. Zij kwam tot de conclusie dat het niet mogelijk was om te jongleren met haar job op hoog niveau en de opvoeding van haar twee tienerzonen. Ze gaf haar carrière in Washington op. We moeten onze samenleving veranderen, stelt ze, en evenveel aandacht hechten aan de keuze om het gezin boven het werk te stellen als om het werk boven het gezin te stellen.

In een samenleving die werk en zorg hoog in het vaandel draagt, zijn zorgverloven en een andere arbeidsorganisatie nodig. En, beklemtoont ook Slaughter, het is niet per se een vrouwenzaak om een evenwichtiger leven na te streven. Bronnie Ware, een Australische blogster, die jaren in de palliatieve zorg werkte en het boek ‘The top five of the Dying’ publiceerde, schrijft dat ze van elke mannelijke patiënt die ze verpleegde, de verzuchting ‘ik wou dat ik niet zo hard had gewerkt’, te horen kreeg. Ze misten de jeugd van hun kinderen en het gezelschap van hun partner.

Kiezen tussen carrière en gezin? Voor Femma geen optie.

Eva Brumagne, directeur Femma

Reageer