Vinden we kinderen ons kostbaarste goed?

Ramses, mijn zoon van vijf, roept dat "hij wou dat ik geen telefoon had". Alsof mijn smartphone een extra broertje is dat veel te veel aandacht vraagt. Hij zegt ook: "Je praat weer zo raar moeke". Dan verwijst hij naar mijn afwezige "ja jongen, dat is zo", als antwoord op zijn vraag wat we morgen gaan doen. "Moeke, je bent er weer niet." Herkenbaar?

Alle berichtgeving over 'werkbaar en wendbaar werk' vertrekt vanuit de belangen van werkgevers, werknemers, vrouwen, consumenten, aandeelhouders, het BBP, ... Mijn zoon wijst mij op het belang van het kindperspectief. De echte spiegel. We vinden kinderen ons kostbaarste goed, maar hebben 's morgens geen tijd en 's avonds geen energie voor hun verhalen.

Maar wat vinden onze kinderen eigenlijk over 'werkbaar en wendbaar werk'?

Uit een bevraging door Kind en Samenleving blijkt dat kinderen het gezin zien als belangrijkste, meest dagelijkse en vertrouwde sociale leefomgeving. Tegelijk geeft het onderzoek aan dat betaalde arbeid van ouders vreet aan de gezinstijd en de vrije tijd samen. Kinderen zien hun ouders pas laat; thuis zijn de ouders nog met hun werk bezig en na de werkuren worden ze opgeslorpt door huishoudelijk werk. Als de ouder vaak afwezig is; laat thuiskomt of maaltijden mist, ervaren kinderen dit als een gemis. Na het lezen van zo'n onderzoeksresultaten, moet je even slikken. Confronterend dat je het eigenlijk weet, maar niet te vaak in die spiegel kijkt. Het is al moeilijk genoeg zo en als je je werkritme niet kan aanpassen... 'Ze zijn toch zo flexibel. Ze passen zich wel aan.' Yeah right.

In 2009 publiceerde Unicef een rapport over kinderopvang, ouderschapsverlof en onderwijs voor kinderen jonger dan 6 in de rijkste landen ter wereld. Unicef schuift 10 criteria naar voor waaraan kinderopvang en onderwijs minimaal moeten voldoen opdat de rechten van kinderen beschermd worden. Eén criterium gaat over ouderschapsverlof. Heel wat onderzoekers zijn van mening dat de cruciale ontwikkelingsbehoeften tijdens het eerste levensjaar de constante, liefhebbende, individuele interactie van de verzorgende ouder nodig hebben. Bij de geboorte zou een ouder volgens Unicef recht moeten hebben op ten minste één jaar ouderschapverlof. Waarschijnlijk denk je nu: 'Lichtjes overdreven'. Eerlijk gezegd, dat vond ik ook toen ik het de eerste keer las. Maar een half uur een baby van 8 maanden observeren, doet je beseffen dat de wetenschappers gelijk hebben. Dat je als moeder of vader drie maanden na de geboorte je kind voltijds naar de crèche brengt, is in het belang van je werkgevers, de economie of in je eigen belang. Maar niet in dat van het kind.

Het Kinderrechtenverdrag, sinds 1992 van kracht in België, stelt dat overheden "alles moeten doen wat in hun vermogen ligt om de erkenning te verzekeren van het beginsel dat beide ouders de gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen voor de opvoeding en de ontwikkeling van het kind".

Er zijn zoveel tegenstrijdige belangen als het over werkbaar en wendbaar werk gaat. Werkgevers en werknemers komen er al niet uit. Maar laten we één van onze belangrijkste stakeholders niet uit het oog verliezen. Dit vragen kinderen in kader van werkbaar en wendbaar werk:

  •  Meer onderzoek bij kinderen, zodat je weet wat zij nodig hebben.
  • Een uitgebreider ouderschapsverlof voor vrouwen én mannen, dat ook financieel haalbaar is voor eenoudergezinnen.
  • Een kwaliteitsvolle combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid. Een collectieve arbeidsduurvermindering lijkt me geen overbodige luxe.

Ik denk echt wel dat mijn drie kleine kinderen deze oproep zouden ondertekenen.

Reacties

Eva schreef

Ik denk dat mijn drie grote kinderen die oproep ook zouden ondertekenen. Ik heb heel vaak gedacht toen mijn drie kinderen klein waren, dat er veel niet klopte: ik werkte voltijds, stond voor dag en dauw op, kwam doodmoe thuis en had maar 1 mantra: niet gaan zitten! Want als ik zat, viel ik in slaap. Dat is geen leven, ook niet voor de kinderen. Die zag ik toen heel vaak als last, terwijl ik ze zo graag wilde. Nu mijn kinderen groot zijn, moet ik hun billetjes niet meer afkuisen, maar hun verhalen worden groter en complexer: over studeren en faalangst, over nieuwe en afbrokkelende liefdes en seks, over handtastelijkheden bij het uitgaan en de druk om dan veel te drinken en te roken, over studiekeuzes en stemgedrag en... De combinatie van een groot gezin met kinderen en voltijds werken blijft moeilijk en nog veel meer voor alleenstaande ouders.

Liesbeth Cornillie schreef

Ik deel bovenstaande mening. Ben zelf al geruime tijd thuis met burn-out. 1 van de factoren die daartoe leidden, was dat ik met mijn deeltijdse job in de zorg, geen ruimte, geen openheid meer had voor man en 5 kinderen (en aanhangenden), onze ouders, broers en zussen, onze vrienden. Toen ik boodschappen ging doen, hoopte ik geen bekenden tegen te komen, want dan zou mijn (veel te strikte) planning in het honderd lopen of ik moest hen negeren, vermijden, afwijzen. En dat terwijl het ontmoeten van mensen juist zo goed doet in 't leven. Nog steeds is de verwachting van de meeste mensen dat ik terug ga werken. Met die verwachting heb ik moeite : ben ik geen goede burger als ik niet ga werken ? Thuis en in mijn engagementen heb ik al meer dan de handen vol. Is wat ik daar doe niet minstens zo belangrijk ? Mag ik niet gewoon tevreden zijn met daarmee ? Financieel is het zeker niet eenvoudig : met wat ik aan ziekte-uitkering krijg naast het inkomen van mijn man, komen we rond, dus hoe erg ik het ook vind om daarvan afhankelijk te zijn, op dat vlak is het een zegen. In deze tijden van besparingen, voel ik mij evenwel vlug een profiteur, die dringend weer aan het werk moet hoewel ik daar niet aan toe ben.

Zelf verkies ik een leven in eenvoud en zorg voor elkaar, veel hebben we echt niet nodig. Zonder twee inkomens redden we het echter niet. Onze maatschappij is volgens mij, té eenzijdig gericht op twee-verdieners, alleen deze vorm van (samen)leven is financieel comfortabel en krijgt algemene appreciatie. De rest ligt moeilijk...

Cil Van Ostaeyen schreef

Jaren geleden maakte ik - niet bewust van de gevolgen maar omdat er geen alternatief was -de keuze om thuis te blijven voor de kinderen.

Dat was een zeer mooie tijd waar ik met veel warmte aan terug denk. Als ik nu soms vragen stel over de niet opbouw van mijn pensioen vragen de ondertussen volwassen kinderen of ik spijt heb van mijn keuze. Geen enkele minuut had ik willen missen maar die kwetsbaarheid financieel blijft.

Daarom sta ik meer dan 100% achter het idee van verminderde werkduur om de combinatie betaalde arbeid en zorg haalbaar te maken voor iedereen.

Het thuis kunnen blijven en zorgen voor maakt immers zo veel meer gelukkig dan het slijk der aarde maar je hebt het spijtig genoeg nodig.

Een combinatie van betaalde arbeid met mogelijkheden voor zorg is dan ook een situatie die ik iedereen van harte gun.

Het zou de samenleving zoveel rijker maken.

Reageer