Valentijn komt er aan

{$items.title}

’t Is Valentijn. Je kan er moeilijk naast kijken: etalages, webshops, kranten en tijdschriften kleuren rood, rijkelijk bezaaid met hartjes. De commerce doet haar werk, promoot en verkoopt. Koppels plannen een uitstap of een gezellig etentje. Mensen kopen of maken iets moois of lekkers voor hun geliefde. Sommigen regelden een date om dit jaar Valentijn niet alleen te moeten vieren.

Zelf ben ik geen groot Valentijn-vierder.  Anderzijds vind ik het een strikt minimum om eenmaal per jaar stil te staan bij je partner, expliciet te zeggen dat je hem/haar  graag ziet en hoopt dat dit nog lang mag duren.
Valentijn herinnert je daar tenminste aan.
Ik wil de Valentijnsfeer niet bederven maar geef enkele overwegingen mee n.a.v.  ’de  Liefde van Valentijn’.

Mag het diverser en breder?

Het  klassieke Valentijn-plaatje, volgens het boekje:  de liefde tussen een man en een vrouw in een één-op-één-relatie. Ze zien er mooi, jong, dynamisch en Westers uit. Wat met een man die z’n man graag ziet? Of een vrouw die haar vrouw liefheeft?  Wat met ouderen, gehandicapte mensen, mensen met een andere etnisch-culturele achtergrond? Voor hen geen Valentijn? En wat met mensen die geen geliefde meer hebben omdat hij/zij gestorven is of omdat ze gescheiden zijn? De voorbije liefde dus. En hoe kijken mensen die nog geen lief  hebben naar Valentijn? Kunnen gewone vrienden op Valentijn hun vriendschap vieren? Of kan je als single op je eentje Valentijn vieren onder het motto: als je jezelf niet graag ziet, kan je ook niet van iemand anders houden? Misschien moeten we het Valentijnfeest verbreden. We maken er Ubuntu van, vertrekken van de Afrikaanse Ubuntu-filosofie:  mensen vieren dat ze onderling afhankelijk zijn, dat ze mekaar nodig hebben om gelukkig te zijn. Dat is de essentie van mens-zijn. Dan kan iedereen mee feesten, elk op z’n eigen manier.

‘Iemand met Ubuntu is gastvrij en vriendelijk, warmhartig en gul. Hij is bereid te delen. Dergelijke mensen stellen zich open voor anderen, ze zijn beschikbaar, bereid zich kwetsbaar op te stellen en bevestigen anderen in hun mens-zijn. Ze hebben een natuurlijke zelfzekerheid die voortkomt uit het besef dat ze tot een groter geheel behoren. We hebben elkaar nodig. In onze wereld kunnen we alleen samen overleven. We kunnen alleen samen mens zijn, zwart en blank, rijk en arm, moslim, hindoe, boeddhist en jood’.  (Uit ‘God heeft een droom: hoopvolle gedachten voor onze tijd’ van Desmond Tutu, uitgeverij Gottmer, 2004).

Mag het echter en gewoner?

Valentijn wordt voorgesteld als een dag die eruit springt. Die totaal anders is dan alle andere dagen of het echte leven zoals het is. Sceptici zeggen: “Eigenlijk zou het elke dag Valentijn moeten zijn. Elke dag moet liefdevol (genoeg) zijn”.  Valentijn of breder ‘de liefde’ hoort thuis ‘in’ het gewone leven en niet daarbuiten. “De essentie van het leven zit in de liefde, en in gewone dingen samen doen” zegt psychiater Dirk De Wachter in ‘Liefde. Een onmogelijk verlangen?’. Hij pleit in dit boek ook voor ‘gewonigheid’; liefde toont zich vooral in het gewone en niet zo bijzondere. Gewoon is goed genoeg. En ook een beetje ongeluk hoort bij het leven.

Geen Valentijn zonder liefdesgedicht

Daarom eindigen we met twee stukjes uit gedichten van dichters met een bredere en gewonere kijk op liefde.

‘Gelukkige liefde. Is dat normaal,
verdient dat respect, heeft dat nut –
wat moet de wereld met twee mensen
die voor elkaar de hele wereld  zijn?’

(Wislawa Szymborska, Einde en begin. Verzamelde gedichten, ‘Gelukkige liefde’, p. 182-183)

‘Ach, liefste,
niet alleen maar vuur gloeit tussen ons,
maar heel het leven,
het simpele verhaal,
de simpele liefde
van een man
en een vrouw
van twee doodgewone mensen’

(Pablo Neruda, Verzen van kapitein, ‘Niet alleen maar vuur’, p. 64-65.)

Deze blog is geschreven door Chris Goossens

Reageer