Vakantiedromen komen uit…

{$items.title}

Soms duurt het wel even voor je je dromen kunt waarmaken.  Maar dan krijg je ineens toch die kans.  En zo wordt het een bijzondere zomer voor collega Elke.

Voor mijn 30ste verjaardag kreeg ik van mijn ouders een super cadeau: een reischeque te besteden naar keuze. We wisten meteen wat de bestemming zou worden. Barcelona! Als grote fans van de architectuur van Gaudi en zijn modernistische vrienden droomden mijn man en ik daar al enkele jaren van.

Maar de reischeque bleef een jaartje liggen want onze oudste was nog wat te klein. Het jaar daarna waren we bezig met een IVF behandeling met als gelukkig resultaat de geboorte van ons dochter. Niet zo’n goed moment dus. Een jaar later kwam onze jongste zoon ons gezin vervoegen. Met drie kleine kids op reis, dat zagen we niet zitten.  Die verbouwingen van ons huis zouden we nu toch beter eerst aanpakken zeker? Allemaal redenen waardoor onze reis naar Barcelona jaar na jaar werd uitgesteld.

Onze kids zijn lid van het FOS (Federatie voor Open Scouting) en dit jaar mochten ze voor de eerste keer alle drie mee op kamp. Een tentenkamp, 8 dagen leven onder de blote hemel, eten aan gesjorde tafels, een ‘hudo’ als sanitair. We vertrouwden ons kids toe aan de goeie zorgen van een super leidings ploeg van het FOS! Onze drie kids op de trein zien stappen gaf me kriebels in de buik. Maar eens de trein vertrokken was kon ik ze makkelijker loslaten dan gedacht.

Ondertussen zijn we 9 zomers verder en door de toevallige samenloop van omstandigheden (kamp van de kids en onze verlofperiode)  vlogen wij deze vakantie naar… Barcelona! Nu alle kids van huis waren, konden wij er ook tussenuit piepen.

We hadden het er super! Kilometers hebben we met zijn tweetjes gestapt. Ons hartje opgehaald aan Gaudi en zijn prachtige projecten. Genoten van tapas met lekkere drankjes! Heel wat koffies gedronken met veel lekkers! Rustige maaltijden en een goed gesprek! Één keer dacht ik bij ons vertrek in de luchthaven: “oh nee, waar zijn de identiteitskaarten van de kids?” Maar dat duurde maar 3 seconden tot ik me weer realiseerde dat we met zijn tweetjes op reis waren.

Inderdaad, je mag de hoop nooit opgeven! Als het moet gebeuren dan komt het wel op je pad. En ja, de kids waren vaak ver uit onze gedachten. En nee, we voelden ons niet schuldig.

En na die kampweek was er uiteraard geen reden tot zorgen of paniek! De kids hadden een mega week en wij hadden onze batterijen terug opgeladen! De mega was en strijk achteraf namen we er met de smile bij!

Wordt het voor jou ook zo'n bijzondere zomer?

Reageer