Vaderdag: een pleidooi voor de betrokken vader

De afwezige vader, de pretpapa en de betrokken vader. Vaders vullen hun vaderschap op verschillende manieren in. Mijn vader was een afwezige vader. Hij werkte lange dagen, kwam doorgaans naar huis net voor het journaal van 19u45 en net voor ik en mijn broers naar bed moesten. Wat hij in het weekend of de vakantie deed, weet ik niet. Veel spelen met zijn kinderen was er alleszins niet bij. Dat zou me wel bijgebleven zijn.

Mijn vader - hij stierf 10 jaar geleden - was een typisch product van het kostwinnersmodel, van een samenleving die vond dat de man het gezinshoofd was wiens eerste taak het was geld in het laatje te brengen.

De afgelopen decennia groeide - mede door het feit dat steeds meer vrouwen buitenshuis gaan werken - het besef dat mannen thuis ook wel ‘uit hun pijp’ zouden moeten komen. De pretpapa en de ‘helper’ in het huishouden zagen het levenslicht. Maar de idee dat de man nog altijd in de eerste plaats brood op de plank moet brengen, bleef overeind. Tot op vandaag. Recent onderzoek laat zien dat vaders gelukkiger zijn als ze voltijds werken. ‘Ze zijn dan gelukkiger omdat ze dan aan de  traditionele verwachting van de man als kostwinner voldoen’, stelt de onderzoeker.

Vaders die het verder willen schoppen dan ‘behorende tot het pretpakket van de kinderen’ en ‘assist in het huis’ hebben het niet makkelijk.  Het vaderschapsverlof  - heel erg belangrijk om van bij het prille begin de band met je kind uit te bouwen en je verantwoordelijkheid te nemen in het huishouden - is schamel.  Vaderen is niet zo belangrijk, geven we hiermee aan. Willen we (meer) betrokken vaders - vaders die hun hand niet omdraaien voor poepluiers  en het huishouden mee organiseren - dan moeten we hier als samenleving ook voor gaan. Een verplicht en uitgebreid vaderschapsverlof (teken hier de petitie) is alvast een goede start.

Zo’n betrokken vaderschap levert overigens vele voordelen op, toont de Amerikaanse sociologieprofessor Michael Kimmel aan:

  • Kinderen van betrokken vaders zijn gelukkiger, gezonder en presteren beter op school;
  • De partners van betrokken vaders rapporteren een grotere tevredenheid met hun relatie en minder depressies;
  • De betrokken vaders zelf gaan er ook erg op vooruit: ze roken minder, drinken minder en nemen minder vaak drugs.  Ze laten zich medisch beter opvolgen en zijn minder ziek op het werk. Ze rapporteren een grotere tevredenheid met hun huwelijk en ze leven langer.
  • Koppels waarvan de man een betrokken vader is, hebben ook een beter seksleven!

Betrokken vaders zijn overigens net zo’n goede zorgers als betrokken moeders. Journaliste en auteur Catherine Ongenae verzamelde in een sterk artikel wetenschappelijk onderbouwde inzichten die weerleggen dat kinderzorg van nature meer aansluit bij moeders dan bij vaders. 

Vaderdag is in het leven geroepen als ode aan een betrokken vader. In 1909 bedacht Sonora Smart Dodd dat haar vader wel een speciale dag verdiend had. Deze veteraan uit de Amerikaanse Burgeroorlog had zijn vrouw in het kraambed van hun zesde kind verloren en heeft vervolgens Sonora haar broers en zussen zelf opgevoed. Sonora kende de oorsprong van Moederdag, die een jaar eerder voor het eerst in Amerika gevierd werd en zij besloot om in navolging van Anna Jarvis een Vaderdag in het leven te roepen. In 1910 gebeurde dat ook.

Meer dan een eeuw later is het hoog tijd om Vaderdag uit te breiden met een vaderschapsverlof die naam waardig. Met rolmodellen alleen redden we het niet. Het beleid moet volgen.

Blog van Ilse De Vooght, beleidsmedewerker Femma



 

Reacties

peter van tyghem schreef

Beste femma,

Anderzijds stoort het mij als kostwinnende vader - die inderdaad lange dagen werkt - en zijn partner daardoor de financiële ruimte geeft om wat tijd voor haarzelf te hebben (elke vrijdag de stad in met vriendinnen) én poetshulp en kinderopvang te betalen, dat het dan weer niet goed is. Als honderduizenden vaders in dit land zich niet in stilte uit de naad zouden werken, en de opoffering doen om daardoor minder tijd met hun gezin door te brengen, wel dan is er niet genoeg geld om het huishouden draaiend te houden, het huis en de auto te betalen, kinderen hun sport - en andere kampjes te laten hebben.

Waarom zou de zichzelf wegcijferende kostwinnende vader niet in de bloemen mogen worden gezet ?

Jullie geven blijkbaar weinig om de vaders die zich hebben opgeofferd om jullie door hun harde werk de financiële mogelijkheden te geven om jullie toekomst waar te maken.

Maar wees gerust, verder zal je ons niet horen, we hebben teveel werk om tijd te hebben om mediatiek ons beklag te doen en ons in debatten te moeien. Het brood moet op de plank.

David H schreef

Er is in dit leven niets kostbaarder dan het contact in het gezin. Contact kwalitatief wanneer ze geankerd is in het hart, en de mentale, emotionele en sociale processen daar coherent mee zijn.

Daar komt bij de epigenetica met het dynamisch systeem van stress-impregnatie met cognitieve, emotionele en mentale gevolgen, en het groot belang van goede binding en stabiliteit in het gezin.

Daarboven speelt bij dat de man, een ander relatie heeft met het kind dan de vrouw. De vrouw is de eerste principe. Een intuitief en voelend principe dat de karakteristieken van leven, overvloed en welzijn draagt.

Daar is de man een tweede principe na de babyfase steeds meer, een bron van socialisatie en rollen patronen over vertrouwen, constructieve sociale interactie en vooral binding en liefde psychologisch-dynamisch.

Annemie Beulen schreef

Ik kan peter van tyghem volledig begrijpen, als de taken goed verdeeld zijn buitenhuis en binnenhuis en beide partijen voelen zich hier goed mee is er volgens mij geen enkel probleem

De nieuwe man of de betrokken vader kan op vele manieren ingevuld worden

Vriendelijke groeten

Van een feministe van het eerste uur!

Reageer