Vader vieren

Je kent ongetwijfeld wel het gedichtje 'Jantje zag es pruimen hangen'? De laatste tijd heb ik het vaak gehoord. Het staat op een cd met kinderliedjes die ik geregeld afspeel voor mijn dochtertje. En willen of niet, iedere keer dat gedichtje eraan komt en ik Jantje gehoorzaam zie wezen, zijn vader hem stil zie beluisteren en Jantje beloond zie worden met een hoed vol pruimen, wordt er iets in mij geraakt. Het breekpunt ligt meestal bij de zin 'Kom mijn Jantje, zei de vader, Kom mijn kleine hartedief!', net daar voorbij rolt er meestal een traan van ontroering over mijn wang. Ik weet niet wat er precies in dat gedichtje zit dat ik zo mooi vind. Maar het heeft duidelijk iets te maken met jantje, zijn vader en het woordje hartedief.

Vandaag vieren we alle vaderfiguren die van dochters en zonen hartedieven maken. De vaders die billen proper, sneeuwpret groot, helden klein en vallen grappig maken. Dank aan alle fijne papa's voor hun inzet, trots en vertrouwen!

Een vader hebben we nodig

We hebben allemaal één of andere vader nodig,
iemand die ons zegt:
dit is de wereld
en jij hebt er je plek.

Je krijgt een veld, speelterrein, weide
niet groter dan jouw verbeelding,
niet kleiner dan mijn duim,
groot genoeg om te blijven groeien,
en klein genoeg om je keer voor keer
over de horizon van morgen
te tillen.

We hebben allemaal één of andere vader nodig,
iemand die ons zegt:
dit is de wereld
en jij krijgt er een deeltje
van mijn plek.

Els Moerman

En voor alle papa's die ook wel eens durven te beven onder het ouderschap: een charmant gedichtje van Simon Carmiggelt met de boodschap dat het allemaal goed komt... Op het einde zullen kleine zonen de wereld leren ontdekken als charmante mannen en kleine meisjes zullen met de wereld leren dansen als fiere vrouwen. Het is dus helemaal niet erg wanneer je je als papa tussendoor wel eens moedeloos, onmachtig of onwetend voelt. Zolang je de kinderen vlinders op hun petje laat dragen, vinden ze vroeg of laat wel hun eigen vleugels.
 

Mijn zoontje

Mijn zoontje wil de sneeuw bewaren
en vlinders op zijn petje dragen.
Aan mij komt hij gewillig vragen
hoe hij zijn dartel schip moet varen.

Vertrouwen glinstert in zijn oog
en maakt mij wel eens moedeloos.
Ik knijp zijn handje en ben boos
omdat ik hem zo vaak bedroog.

Ik weet dat eens het uur zal komen
dat hij mijn ganse onmacht kent
en hoogstens glimlacht om de vent,
die heldje speelde in zijn dromen.

Als dan mijn dag ten einde spoedt
En reeds verschemert naar de nacht,
is hij een man, die leeft en lacht.
Want alles gaat, zoals het moet.

Simon Carmiggelt

Foto: Shutterstock

Reageer