Tussen luiers, boekentassen, verbouwingen en zorg voor hulpbehoevende broer

{$items.title}

Paul Mertens (60 jaar) behoort tot de sandwichgeneratie. Als huisman en vader van drie dochters, zorgt hij samen met zijn vrouw regelmatig voor zijn vier kleinkinderen, hielp hij mee aan twee verbouwingen die net achter de rug zijn en ondertussen zorgt hij mee voor zijn hulpbehoevende broer Tom (55). Of hij nog genoeg tijd heeft voor zichzelf?

“Veel van mijn tijd gaat naar de kleinkinderen. Als ze allemaal gezond zijn en ze kunnen naar de crèche of naar school, dan valt het wel mee. Maar af en toe is er eentje ziek en dan springen we zoveel mogelijk bij waar we kunnen. De kleinkinderen komen elke woensdagnamiddag na school bij ons en mijn kleindochtertje Rosie blijft één dag in de week bij ons. Ik ben niet zo handig met fruitpap en pampers, maar ik weet perfect hoe ik dat moet doen en doe dat graag (lacht).”

“Daarnaast heb ik nog een hulpbehoevende broer Tom (55). Mijn ondertussen overleden moeder heeft zo lang als ze kon proberen te zorgen voor mijn broer. Maar zo’n 15 jaar geleden moest Tom van de ene dag op de andere op zoek naar een instelling. Dat was een heel moeilijke en zware tijd voor ons. Hij was het thuis zo goed gewoon en begreep niet waarom hij daar niet kon blijven. In die tijd was hij ontzettend boos op mij, want we moesten op zoek naar een geschikt verblijf voor hem. In het beginnen kon hij terecht in een kortverblijf in Beveren, daarna verhuisde hij naar de volwassenenafdeling van zijn oude school om uiteindelijk te verhuizen naar Huize Walden te Westmalle waar hij nu nog steeds verblijft. Ondertussen is hij gekalmeerd, de woede is eruit en het kabbelt rustig verder. Maar ik ben als voorlopig bewindvoerder wel aangesteld om zijn financiën te beheren en daar is al veel tijd naartoe gegaan. En Tom is iemand die niet opkomt voor zichzelf dus ook daar moeten wij soms optreden en dat vergt wel wat inspanning. We komen uit een heel pijnlijke situatie die een aantal jaren geduurd heeft, maar ondertussen is Tom gelukkig waar hij is. Wij brengen hem één keer per week een bezoekje en dat breekt zijn verveling,” aldus Paul. Niet alles is perfect, maar dat is bijna onmogelijk om een plekje te vinden waar het altijd perfect is.”

Terwijl er een baby op de achtergrond zit te huilen, vertelt Paul zijn verhaal rustig verder.

“Of wij ‘nee’ durven zeggen? Ja, maar we doen dat niet zo vaak. Wanneer we kunnen helpen, doen we dat graag. Maar we nemen zeker genoeg tijd voor onszelf. We proberen op voorhand duidelijk te communiceren wanneer we op weekend of op reis willen gaan, maar houden daarbij wel rekening met de schoolvakanties. Onze kinderen moeten zich nooit schuldig voelen wanneer we bijspringen, we doen dat graag en we genieten daar 100% van. Soms gebeurt het dat ze hier allemaal zijn en dan is het hier bijna een crèche (lacht). We proberen zoveel mogelijk te helpen en denk dat dit niet meer dan normaal is. We hebben het geluk dat we zelf nog gezond zijn, dus daar hebben we niet te veel zorgen over. Mijn vrouw en ik helpen elkaar ook zoveel mogelijk. En ik help zeker ook mee in het huishouden, we wisselen elkaar wat af. Wassen en strijken is minder aan mij besteed, maar koken en de afwas doen, doe ik graag!”

“Ons geheim om het vol te houden? We maken ons niet te snel druk en doen alles op zijn tijd. Wat vandaag niet gebeurd is, doen we morgen wel. We doen wat we kunnen en waarvan we weten dat we het kunnen volhouden. Als ouders is het ons doel om iedereen waar we om geven gelukkig te maken. Het doet ons ook deugd om te zien dat ons gezin gelukkig is. En we proberen daarbij onszelf ook zo gelukkig mogelijk te houden. Ik heb bijvoorbeeld niet het gevoel dat ik ‘constant’ aan het zorgen ben, maar soms trap ik wel in die val. Maar gelukkig denk ik ook genoeg aan mijzelf. Zo ga ik geregeld gidsen in de Historische Drukkerij in Turnhout, dat is mijn grootste hobby. Ik ben op een leeftijd gekomen waar ik niet meer moeten denken : “mijn tijd komt nog wel”, ik vrees dat onze tijd al een beetje voorbij is, dus we moeten zoveel mogelijk nu leuke dingen voor onszelf en ons gezin doen en daar proberen we echt op te letten!”

Onbetaalde zorgarbeid, Paul is er een kei in.

Meer dan de helft van onze arbeid is onbetaalde arbeid. Het is het sociale cement van onze samenleving en verdient meer waardering.

Benieuwd naar onze voorstellen?
Hier vind je ons dossier over de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid

Interview door Lobke Gielkens

Reageer