Tijd voor een familiefoto - de vaderdag van Dominique

{$items.title}

Bij Vaderdag denken we snel aan kleine kinderen, groeiend van trots met hun zelfgemaakte cadeautje en schattige versjes.  Of aan de commerciële cadeaus:  van biermanden tot boormachines. 
Maar wat wil een vader (en opa) nu echt voor Vaderdag?  En wat betekent deze dag voor hem?  We vroegen het aan Dominique Coopman.

Mijn mooiste cadeau voor vader(kes)dag?
Dat is de bende samen.
Klinkt niet hip?

En toch, samen rond de barbecue: onze vier kinderen Thomas, Joke, Hanne en Simon, hun vriend(inn)en en onze twee kleinkinderen Lana en Leon. Het gebeurt niet vaak, dat ik de bende (van momenteel 11) samen heb, nee. De kids wonen nogal verspreid: van Aartselaar over Brussel en Pittem tot in Izegem. Mijn vrouw Marijke is verpleegkundige en ons Hanne is opvoedster, zij moeten vaak werken in het weekend. Mijn jongste zoon Simon en zijn vriendin Melissa baten een frituur uit, en vrij op woensdag en op zondagmiddag. Mijn dochter Joke heeft een lief uit Cuba, apart verhaal. En zowel Lana als Leon hebben gescheiden ouders, en zijn dus ook half om half bij hun mama of papa. Maar op vaderdag doen we dus een poging – hout vasthouden – om ze allemaal samen op de familiefoto te krijgen. En dan ga ik ravotten met Lana en Leon. Of Kubb spelen, met de groten.

Tegelijk zal ik - zo ken ik mezelf - wat afstand nemen, het geheel overschouwen. En blij en trots zijn, dat ze het - ondanks alles - toch wel goed doen in het leven.

Toen de kinderen klein waren, was ik een nogal uithuizige papa. Werk en engagement slorpten veel van mijn tijd op. De Kajotters, de kwb, het ACW/beweging.net, het op interview gaan, het vele vergaderen… Marijke is na de geboorte van Thomas halftijds gaan werken en heeft het leeuwenaandeel van het huishouden op zich genomen. Foei Dominique… En toch heb ook ik wel in de potten geroerd, veel met de kinderen gespeeld en leuke verhaaltjes voorgelezen, ze leren fietsrijden, ze getroost als ze niet konden slapen, ze geholpen bij het rekenen, hen aangemoedigd in hun studies, de verhuis naar hun kot gedaan en ze leren autorijden.

Ik ben ook 10 jaar volwassen begeleider (VB) van Chiro Pittem geweest. Leidingskring op zaterdagavond, even langs op zondag, negen fantastische dagen op kamp… Veel uithuizig, en tegelijk, een beetje ‘vader’ van een heerlijk enthousiaste leidingsploeg en vele tientallen Chiroleden. En ook van mijn vier eigen kinderen, in hun volle element. Welke vader kan dat zeggen? Ik heb ze gezien en ik heb er foto’s van.

Mijn kinderen, terwijl ze de wildste avonturen beleefden, met een zelfgemaakt vlot op het water, al sjorrend hoog in een mast, als creatieve duizendpoten vol verbeelding voor de kleintjes, of als stevig uit de bol gewassen leid(st)ers die een moeilijke bende pubers in toom hielden.
Welke vader heeft dat gezien?

Ook opa zijn is zalig. Toen de geboorte van ons eerste kleinkind zich aankondigde, heb ik op slag 12 pagina’s neergeschreven, over wat dat doet met een mens. Ontroering troef. En een nieuwe episode in het leven, waarbij je niet dé verantwoordelijkheid draagt, maar een eindweegs mee op weg mag gaan. Zalig ook, een onzelieveheersbeestje of een kikker te ontdekken, samen radijsjes te zaaien of de konijntjes te voederen, schatten op zolder te vinden en terug kind te zijn dat meegaat in hun spel vol fantasie. 

Vaderdag. Dat was vroeger samen op vakantie gaan, eerst enkele jaren naar Nederland, dan gaan stappen in de Franse Alpen (en er de Tour zien), dan naar Oostenrijk, Tsjechië en de Franse Pyreneeën. En ondanks de lange warme autorit, of het gure weer daarginds, genieten… genieten… genieten… Want, samen. Investering, waar je later de vruchten van plukt. En dan plots zien dat je kinderen hun eigen reisje boeken, het nest uitvliegen. En dus loslaten. En wennen aan een stuk herwonnen vrijheid. Alleen, met zijn tweetjes, een stad in duikelen (we deden Amsterdam, Brussel, Barcelona, Leuven, Dublin, Namen, Berlijn) of fietsen van dorp tot dorp, of genieten van een week Toscane, (Italië), Portugal, Turkije.

In de hoop dat – zo denkt een teer vaderhart  – mijn kinderen dat ook nog regelmatig kunnen doen.

Vaders zijn doeners. De ‘vaderdagen’ die in mijn hart gegrift staan, dat was toen Thomas 14 was en we een vroege morgentrip op een Alpenflank deden, of onlangs nog, toen ik een weekend hielp vloeren in zijn huis. Dat was, met Joke, enkele van haar Poolse vriendinnen bij ons thuis ontvangen. Dat was met Hanne, op uitstap naar zee met haar leefgroep van mensen met een beperking. Of dat is met Simon, nadenken en mentale steun verlenen, bij de uitbouw van zijn zaak. Onvergetelijk ook toen mijn zonen Thomas en Simon hun vader trakteerden op een winters weekend langs de oevers van de Semois in Poupehan: het vroor -5° in ons tentje, maar we hebben nooit zoveel leute gehad.

Vaderdag. Het doet me ook denken aan de minder fortuinlijke papa’s. Vorige week nog voerde ik Albana en de drie kinderen naar haar man en hun papa, Perparim, die na een NAH-letsel (hersenschade) in een zorginstelling verblijft. Perparim en Albana zijn allebei 29, uit Albanië, en erkend als politiek vluchteling. 

Vaderdag. Het is ook even goeie dag zeggen aan hen die zijn heengegaan. Mijn vader, 11 jaar geleden. Ook hij was altijd trots en ontroerd de hele bende samen te hebben. Helaas, nadat mijn broer Luc op 18-jarige leeftijd verongelukte, kon dat niet meer. Op mijn vaders grafzerk staat: ‘Goeie mensen sterven niet. Ze zijn niet alleen sterk in het leven, ze zijn ook sterk in de dood. Ze komen terug in eenzame uren.’

Vaderdag is dankbaar terugblikken. Terwijl het leven verder gaat. Wij misschien niet, het leven wel.

Als kind kochten we voor ons vaders' vaderdag vaak een pakje sigaretten. Ik heb nooit gerookt, heb ik van mijn vader geleerd. We deelden ook de liefde voor de wielersport, en ook ik deel die met mijn kinderen.

Je vader waardeer je het meest, de dag dat je zelf vader wordt.
Misschien is dat ook wel zo bij mijn eigen kinderen?

Dominique Coopman

Foto:  By Jamie Thingelstad - Own work, CC BY-SA 3.0

Reacties

Caroline schreef

Prachtige tekst, Dominique. Jouw 'bende' heeft geluk met zo'n (o)pa. Geniet van deze dag en toon ons dan maar eens je foto van de hele bende.

Rita Vandenberghe schreef

mooi..warm..ontroerend in zijn eenvoud... geschreven uit een groot vaderhart! dankjewel Dominique!

Joke Coopman schreef

Mooi! Zeer mooi! Danku papa :)

Brigitte schreef

heel mooi Dominique!

En verrassend fijn je in Berlijn tegen 't lijf gelopen te zijn :-)

Reageer