Terug naar de jaren '50?

De wekelijkse arbeidstijd van 38 uren per week lossen. Het staat in het regeerakkoord onder de rubriek ‘werkbaar werk’.  En het heet ‘annualisering van de arbeidstijd’: we werken nog evenveel uren, alleen berekenen we die niet meer per week maar op jaarbasis.  De Morgen bericht er over omdat het voorstel nu op de regeringstafel ligt. 

‘Het laat werknemers toe om in drukke periodes meer te werken, tot 45 uren per week. In ruil daarvoor kunnen ze wanneer het kalm is, minder tijd op de werkvloer doorbrengen’,

staat in het artikel. Het loslaten van de arbeidstijd als een voorstel van werkbaar werk brengen en als een gunst voor de werknemer om het hem/haar nu toelaat om meer te werken in drukke periodes: il faut le faire! Eigenlijk moet er staan:

‘Het laat werkgevers toe om in drukke periodes werknemers meer te laten werken.’

Want dat is het eigenlijk: een voorstel dat flexibiliteit invoert ten gunste van de werkgever. En flexibiliteit in functie van de werkgever is niet bevorderend voor het welzijn van de werknemer. Niet voor zijn/haar gezondheid, niet voor zijn/haar work-life balance. Daar is al genoeg wetenschappelijke literatuur over verschenen. Misschien moeten we hier ook even in de verf zetten dat ook bedrijven niet gebaat zijn met werknemers die lange werkdagen maken. Ze maken namelijk meer fouten en zijn minder efficiënt. Net daarom voeren steeds meer bedrijven en organisaties een kortere werkweek in.

In de jaren vijftig – de hoogtijperiode van het kostwinnersmodel- daalde in de meeste sectoren en bedrijven de arbeidsduur per week officieel naar 45 uren. Deze regering voert de facto de 45-urenwerkweek terug in.

Op gezinsniveau kan dit een werkweek van 90(!) uren betekenen. Is dit vooruitgang? Is dit 'werkbaar werk'? Heet dit 'modernisering'?

Meer weten over hoe Femma de combinatie tussen betaalde en onbetaalde arbeid evenwichtiger wil maken?  Lees meer

Reageer