Stil worden in een abdij

Liesbet schreef zich een tijdje terug in voor 'Stiltedagen in een abdij' van Femma Vrouwenreizen.  Ze vond het zo'n deugddoende ervaring dat ze ons bedankte met dit verslagje.

We hadden ervoor gekozen om eventjes niets te moeten.
Niet moeten koken, niet moeten voor de kinderen zorgen, niet moeten strijken, niet moeten gaan werken, niet moeten schoonmaken, ...
En in dit niet-moeten mochten we ont-moeten.
Andere vrouwen, vrouwen met wie we onze pijn mochten delen, vrouwen met wie we onze lach mochten delen, vrouwen bij wie we gewoon onszelf konden zijn; een lach, een traan, een woord, een blik … maar vooral

in stilte


Niet lang na aankomst in de abdij bij de zusters, moesten we spijtig het overlijden vernemen van de moeder van één van de vrouwen in de groep. De avond vóór onze aankomst was ook één van de zusters, op reis bij haar broer in Frankrijk, overleden. Tijdens de gebedsmomenten samen met de zusters baden we voor de overledenen en hun familie.
Het leven kan vreemde wendingen nemen.

Dat nam het ook met ons, Femma-vrouwen. We leerden psalmen zingen met de zusters, we leerden het avondmaal in stilte nuttigen. Wij, een groep van 14 vrouwen, stapten in stilte langs de weg.
We werden in één weekend één (h)echte groep vrouwen. De zusters namen ons op in hun leefwereld, en wij namen de zusters op in ons hart. Als dank schonken we hen een eigen geschreven en gezongen psalm.

Zingeving heeft zin … in de abdij, bij de zusters, bij deze hechte groep vrouwen mocht iedere vrouw er zijn zoals ze is. Midden in de stilte gaf dit een intens gevoel van ruimte en rust.

Liesbet Vandriessche, Femma Lauwe

Reacties

Linda schreef

Bij deze woorden zou men er stil van worden.

Gerits Mariette schreef

Deze dagen waren inderdaad hemelse dagen, ik maakte ze al voor de derde keer mee. En toch was het deze keer weer anders, de stilte blijft mij enorm fascineren en het is voor mij ook een enorme steun in mijn groei in roeping als lekenzuster in de seculiere orde van de Karmel. Ik begin nu aan mijn laatste (zesde) jaar van de opleiding naar de eeuwige belofte toe.

In juni 2016 hoop ik deze stap te mogen zetten en zulke dagen als deze bieden mij enorm veel kansen om intens bezig te zijn met gebed, met bezinning, met contacten leggen met andere vrouwen, ieder met zijn eigen rugzak. Femma proficiat voor dit initiatief en Christine bedankt voor de prachtige begeleiding.

Ik hoop deze dagen nog vaak samen met andere Femma dames te beleven.

jeannine canniere schreef

Liesbeth,je,geeft weer wat we ginds meegemaakt hebben,een fantastische groep ,mooie omgeving,een lach en een traan,dicht bij elkaar,de rust kan zo deugd doen en vraagt om meer,ik ben enorm blij dat ik dit kon meemaken en zo hele toffe mensen kon ontmoeten metdezelfde zingeving.Dank je wel!

Reageer