Sofie Verschueren ploetert naarstig verder

{$items.title}

Ik hoef het u niet te vertellen. Een kind (eentje voorlopig), een voltijdse job met veel uitdagingen, een huishouden, een relatie, een sociaal leven, familie. Dat zijn allemaal dingen om geweldig blij mee te zijn, luxeproblemen zelfs. Maar ik (en blijkbaar vele anderen) vind(en) het geweldig moeilijk om al die ballen in de lucht te houden.
Een jaar na mijn brief aan Monica heeft Femma een prachtig dossier klaar over de combinatie arbeid en zorg. Heel interessant en heel goed onderbouwd (Tip: leg het op de wc, zodat toevallige passanten er ook in kunnen neuzen!) Rome is ook niet op één dag gebouwd, dus ik denk dat we nog wel wat geduld moeten hebben. Als het al ooit lukt om zo’n verschuiving teweeg te brengen. (*roept tegen zichzelf*: halfvol glas, Sofie, halfvol glas!)
Ondertussen ploeter ik verder, met volle moed. Mijn poetsvrouw komt nu elke week (3u – leve dienstencheques), mijn huis ligt er meestal toch bij als een varkensstal (ik probeer er naast te kijken), mijn lief en ik zijn net drie dagen ALLEEN op vakantie geweest (aanrader!) en ik werk eigenlijk nog harder dan vorig jaar (alles in vlagen, maar we zijn half mei en ik heb 3 van de 20 wettelijke vakantiedagen kunnen opnemen. En heel wat recupdagen opgebouwd) In mijn hoofd is het wel iets rustiger, thank god.
Het is niet gemakkelijk, nee. Maar het is wel de moeite waard. Choose your battles, ouders. Ik probeer vooral niet meer de beste te zijn in alles wat ik doe. Gewoon goed. Gewoon gelukkig.
Als dat betekent dat ik met een snotvlek en platte schoenen een goed voorbereid programma sta te presenteren om 8u30 terwijl ik al een halve dag wakker ben én ondertussen nadenk welk (zo gezond mogelijk) luiemoedereten ik die avond kan maken, dan is dat maar zo.

Reageer