Slaap kindje slaap verdomme

{$items.title}
Journaliste en columniste Lotte Debrouwere koos er drie jaar geleden voor om alleen een kind op de wereld te zetten. Geen man, maar veel liefde: dat moest volstaan, toch? Het leven met een vikingdochter, die moeiteloos switcht tussen schattige prinses en kleine dictator, blijkt net iets minder rooskleurig dan aanvankelijk gedacht. En tegelijk ook veel rijker dan ze ooit had kunnen vermoeden. Wat blijkt: liefde volstaat inderdaad. Liefst gecombineerd met een minimum aan slaap, dat wel.

Moeder Teresa

‘Wat is er nu weer?’ vraagt mijn zus. Het is midden in de nacht en ze staat op de drempel van mijn voordeur. Ze heeft haar knalgele pyjama aan, draagt een sjaal en sportschoenen. Ze woont om de hoek en ik heb haar uit bed gebeld. Dat ze moest komen. Dat mijn dochter waanzinnig is geworden en bijgevolg haar moeder ook.

Mijn zus is verpleegster en weet van aanpakken. Ze stormt met haar sportschoenen de trap op, richting mijn dochter. Die schreeuwt zo hard dat het door merg en been gaat. Zo hard dat het merg en been er zelf van gaan lopen. Ik blijf beneden staan. Al een uur probeer ik olympisch kalm te blijven en nu hang ik in de touwen. ‘Niets helpt’, roep ik nog. ‘Pak je haar vast, dan schreeuwt ze je oren eraf. Laat je haar liggen, dan schreeuwt ze je hele hoofd eraf. Geef je kusjes, zwaai je met flesjes melk of zing je van alle eendjes zwemmen in het water falderalderiere, dan kromt ze haar rug alsof ze het wereldrecord planking wil verbreken.’

Mijn zus antwoordt niet en blijft op haar inpraten. Geen idee hoelang. Ik zet mezelf een kop melk en ben zo loom dat ik niet eens doorheb dat de kat mee komt drinken. Plots is het stil in huis. De melk is inmiddels koud en mijn zus staat voor me. ‘Voilà zie, gekalmeerd. Vreemde ogen helpen altijd’,
zegt ze. Ik grijns. Kijk naar haar pyjama en sportschoenen. Ze grijnst terug. ‘Bon, ik ga weer slapen. Succes nog vannacht.’ ‘Bedankt’, zeg ik. Ze stapt gezwind en met vaste tred naar buiten zoals alleen verpleegsters dat kunnen. Bij het licht van de straatlantaarn blijft ze nog even staan, zwaait ze en verdwijnt om de hoek. Moeder Teresa leeft nog. Ze draagt een knal gele pyjama, sportschoenen en een sjaal. 

Deze column komt uit het boek Slaap Kindje Slaap Verdomme van Lotte Debrouwere. Illustratie: Ilah

 

 

Reageer