Sandwichgeneratie: Nodig zijn voor kinderen én ouders

{$items.title}
Annabel behoort tot de sandwichgeneratie. Ze zit ingeklemd tussen de zorg voor haar dochter (18), zoon (20) en haar bejaarde ouders. Ze staat voor een dilemma. Blijft ze samen met haar kinderen in Aartselaar wonen of verhuist ze naar Gent om beter voor haar ouders te zorgen. ‘Verhuizen is voor allebei mijn kinderen moeilijk, maar voor de tijd dat ik nog met mijn ouders heb, wil ik ze bij mij hebben.’

Annabel (48) is anderhalf jaar gescheiden van haar man. Haar twee kinderen wonen voor het grootste deel bij haar. ‘Daar kiezen ze zelf voor. Op die leeftijd kan je niet meer zeggen dat ze nu naar papa toe moeten. Nu is mijn zoon er wel klaar voor om op zich zelf te wonen, maar mijn dochter heeft mij nog nodig.’


Binnenspringen

Ze pendelt elke dag tussen Aartselaar en Brussel voor haar fulltime job als verantwoordelijke. Meestal vertrekt ze om half acht  en is ze pas om half zeven ’s avonds weer thuis. ‘Ik heb dan ook geen problemen met captain Iglo of andere klaargemaakte gerechten. Een keer macaroni met kaas of een keer frieten. Daar is volgens mij niks mis mee.’

De mama van Annebel is 82 en rolstoelpatiënt. Haar papa is 83 en eigenlijk nog heel goed. ‘Ik merk vooral aan mijn mama dat ze eenzaam is. Ze heeft alleen mijn vader. Ik zou daarom graag vaker ’s avonds willen binnenspringen, maar dat gaat niet altijd omdat ik niet in de buurt woon.’


Moeilijke keuze

Annabel heef onlangs de knoop doorgehakt. Ze gaat verhuizen naar Gent om haar ouders beter te kunnen bijstaan. ‘Ik wil mijn ouders de laatste jaren dichtbij mij hebben. Dat was een hele moeilijke beslissing omdat ik het gevoel had dat ik moest kiezen tussen mijn ouders en mijn kinderen. Mijn dochter wil in Aartselaar blijven wonen. Nu moest ze kiezen. Bij mij wonen in Gent of bij haar vader in Antwerpen.’
De keuze heeft Annabel aan haar dochter gelaten. ‘Ik heb haar gezegd dat ze er nog over na mag denken. Ik neem een appartementje waar ze sowieso haar eigen kamer krijgt.’

‘Wanneer ik aan mijzelf denk? Ik heb altijd zo iets van: die tijd komt wel. Ik word 86 (lacht). Tijd genoeg dus. Ik hoop nu vooral dat mijn vader goed blijft tot ik Gent ben’
 
In het trendrapport van Femma lees je alles over een nieuw sociaal statuut. Wanneer we iets minder zouden werken, krijgen we meer tijd tot onze beschikking voor vrijwilligerswerk of mantelzorg zoals de zorg voor onze ouders.

Reacties

Sofie Verspeeten schreef

Herken hier keihard mijn mama en schoonmama in...

Riet Ory schreef

Wel een magere troost dat je zou moeten wachten tot je 70 bent om wat tijd voor jezelf te hebben... Geef mij maar een wat tragere samenleving, waar mantelzorger de tijd en de waardering krijgt die hij (of zeg maar gerust zij) verdient.

Ik herken er ook mijn tante in: voor iemand zorgen terwijl je voltijds werkt is een enorm zware klus: praktisch, maar ook emotioneel.

Ik heb het er moeilijk mee dat men op de dag van de Mantelzorger alleen of voornamelijk heeft over het belang van goede informatie voor de mantelzorger. Omdat de essentie van het verhaal is dat de nadruk op meer en langer werken niet verenigbaar is met de grote en groeiende zorgbehoefte. Wie gaat al die vrouwelijek mantelzorgers tussen de 50 en de 70 jaar vervangen? Wie gaan onze tantes en schoonmoeders zijn binnen 20 jaar? Daarom ben ik voor een sterk combinatieverhaal en sta ik in vuur om bijvoorbeeld de 30-urige werkweek te verdedigen. Daarom is het toch heel belangrijk dat we het debat voeren over verschillende soorten arbeid, ja ook de zorgarbeid.

Zo, dat moest er even uit :-)

Marietje Van Wolputte schreef

Dit doet mij denken aan de bewustmakingsactie die Femma ( toen KAV) 25 jaar geleden voerde omtrent deze problematiek ! Ikzelf zit momenteel ook in de situatie, het is moeilijk maar ook heel deugddoend en verrijkend als je het kan doen !

De vrouwen tussen 45 en 65 jaar, die in deze levensfase zitten van zorgen voor ouders ,kinderen en kleinkinderen, zijn vandaag de dag vaak zelf nog beroepsactief. Dat was 25 jaar geleden wel anders.

Wat de politici in verkiezingstijd nu beloven over miljoenen euro's investeren in zorg en opvang ( begrijp me niet verkeerd, dat is echt heel erg nodig) zal het probleem van de zorgtaken in gezinnen en families niet wegnemen of oplossen.

Alleen de piste die Femma voorstaat, namelijk het nieuwe werken met de veralgemeende "30 uren werkweek "voor iedereen kan op langere termijn een zorgzame samenleving waarmaken, waar alle vormen van arbeid en werken herverdeeld worden. Waar het voor iedereen haalbaar wordt om langere loopbanen uit te bouwen en die toch te combineren en af te wisselen met alle andere belangrijke dingen in het leven.

els moerman schreef

Mooi artikel Jade (en leuke foto, illustreert schitterend het gevoel). Dank ook aan Annabel voor het delen van haar verhaal!

Ik hoor Annabel een variante van het volgende zinnetje gebruiken: 'Later, als ik....dan...'. Misschien is die zin jou ook niet onbekend? Ik hoor dat befaamde zinnetje alleszins opvallend vaak terugkeren. En zoals Riet zegt, dat is spijtig. Want weet je, we zijn die gezonde ademruimte NU al waard, we verdienen het NU al. Punt, andere lijn: de 30-urenlijn :-) Als zingevingscoördinator wil ik graag mee dat mooie vuur helpen aanwakkeren. Ten voordele van zorgarbeid, sociale arbeid, zelfarbeid,... én spirituele arbeid! ;-) Allemaal minstens even waardevol en noodzakelijk als het betaalde werk. Al stond ik nog alleen, dat standpunt verdedig en leef ik graag van harte. Liefs!

Brenda schreef

Wat Annabel vertelt, maak ik later misschien ook mee. Mijn bejaarde moeder woont aan zee. Ze is nog kerngezond. In mijn jonge jaren koos ik ervoor om in het Brusselse te gaan wonen voor werk en gezin. Nu spendeer ik de tijd met mijn moeder (hopelijk nog lang!) genietend en zorgeloos. Maar zal die afstand me ooit keuzestress opleveren? Mocht mijn moeder ooit echt zorgbehoevend worden, wil ik mijn broer die in haar buurt woont niet alleen opzadelen met de zorgtaak. Gelukkig heb ik een goede werkgever (Femma;-) die graag het gesprek aangaat over een duurzame combinatie van arbeid en zorg. Een geruststelling die ademruimte. En ferm, de durf om het debat hierover te willen aangaan.

Reageer