Reacties na overhandiging van de petitie 'Wet Peeters, nee bedankt!'

{$items.title}

‘Wet Peeters’, nee bedankt! was de titel van een open brief en petitie tegen het wetsontwerp van Kris Peeters, minister van arbeid. Op dinsdag 4 oktober heeft een delegatie van ondertekenaars 31.200 handtekeningen overhandigd op het kabinet van de minister. Vertegenwoordigers van de burgerbeweging Hart boven Hard en Tout Autre Chose, samen met vrouwenorganisaties zoals Femma en de Nederlandstalige Vrouwenraad, en het brede middenveld hebben er hun grote bezorgdheid uitgesproken over werkbaar werk, de combinatie arbeid en privé- en sociaal leven en de gezondheid van werknemers.

Het is nefast voor de gezondheid van werknemers, zo stelden ze, wanneer de grenzen van de arbeidstijd worden uitgerokken. Steeds meer 50-plussers worden langdurig ziek. Langere loopbanen en nog grotere flexibiliteit op dag en weekbasis plegen ook roofbouw op het privéleven en op sociale activiteiten. Jonge ouders met onvoorspelbare uurroosters redden het niet meer. Sport, cultuur, mantelzorg, opleiding komen in de verdrukking.

Het combineren van twee flexibele deeltijdse contracten is uitgesloten. Heel wat werkneemsters (inderdaad meestal vrouwen) balanceren nu al op de armoedegrens. Die pijnpunten kwamen aan bod in de doorleefde getuigenissen van werknemers van de luchthaven, de ouderenzorg en de warenhuizen.
De kabinetsmedewerkers (de minister zat in het begrotingsconclaaf) verzekerden dat de minister de individuele bescherming van de werknemers erg ter harte neemt, maar ook hun vrijheid.

‘De beste garantie voor individuele vrijheid van werknemers, is een goede collectieve bescherming’, zo reageerde onze Femmacollega Ilse Devooght.

De delegatie drukte ook haar bezorgdheid uit over het tekort aan (goede) banen voor jongeren. Langer werken en overwerk stimuleren vernietigt jobs in plaats van er te creëren. Het beleid zou beter investeren in collectieve arbeidsduurvermindering, zo klonk het besluit. Met z’n alleen minder werken om beter te leven en beter samen te leven.

Opinie op tijd.be

Naar aanleiding van dit bezoek schreef Vicky Buelens, advocate arbeidsrecht bij  en gecertifieerd change manager, een opinie op tijd.be onder de titel 'Wie haalt de prut uit onze ogen'.  Daarin stelt ze dat we misschien gewoon veel te veel willen:

We willen allemaal een betekenisvolle carrière én kinderen én een facebookproof leven. We proppen onze week tjokvol activiteiten, voelen ons gefaald als we geen marathon lopen of de Mont Ventoux beklimmen. Niet gewoon elke zomer naar de Belgische kust, neen, we willen avontuur. Onze job moet afwisselend zijn, uitdagend, liefst met een mooie bedrijfswagen. En oh ja, met een strijkdienst en kinderopvang. We willen veel. Nog meer. Maar blijkbaar dus voor minder te doen.

En dat we gewoon onze verantwoordelijkheid moeten nemen.

Willen we echt te veel en ontlopen we onze verantwoordelijkheid?

De opinie van Mevr. Buelens schokte alleenstaande moeder Sigrid.  Want is het niet net uit verantwoordelijkheidsgevoel dat er alternatieven worden gezocht en voorgesteld?  Zodat werken én zorgen haalbaar is voor meer mensen.

Beste Mevrouw Buelens, welkom in mijn wereld

We klagen teveel. Onterecht. We willen teveel.
En we staan weigerachtig tegenover onze verantwoordelijkheid dragen.
We kunnen minder aan.
Onze grootouders werkten immers vijf keer zo hard, toch?
Dat en nog veel meer lees ik In De Tijd.

Wel, Mevrouw Buelens, ik zal je eens iets vertellen.
Het gaat bij alleenstaande ouders niet om avontuur of een bedrijfswagen, en nog minder om l’Oréal-spotjes, het gaat om overleven.
Een 30-uren week zou het leven wat draaglijker maken, zou de combinatie arbeid – gezin misschien mogelijk maken.  Het zou het misschien mogelijk maken dat meer alleenstaande moeders een job zouden kunnen hebben.  Het zou de overlast verminderen. 
Het zou de ontplooiing van alleenstaande ouders vergroten juist door die job.
Het zou ervoor zorgen dat ze een voltijds loon hebben en niet verder moeten met het loon van een deeltijdse baan of uitkering.
Het zou ervoor zorgen dat ze een voorbeeld vormen voor hun kinderen juist door die job.
Het zou betekenis geven aan hun leven juist door die job.

En vooral, Mevrouw Buelens, ze zouden misschien wat minder moe zijn, niet door het avontuur, maar vanwege het geploeter om overeind te blijven.

Mevrouw Buelens, kijk eens naar buiten. Er is daar een wereld die u blijkbaar vreemd is.

Sigrid Lapiere

Lees ook de blog van Nele

Ik was één van de 30.000 die haar handtekening geplaatst heeft onder de petitie tegen de wet-Peeters. En dat heb ik bewust gedaan, zonder “prut in mijn ogen”, ook al beweert advocate Vicky Buelens vandaag in De Tijd dat ik hopeloos gedesinformeerd ben als ik geloof/hoop om de verandering op onze arbeidsmarkt wel nog te stoppen.

Lees verder

Wil je ook reageren?  Dat kan onder deze blog of naar liesje.berteloot@femma.be

 

Reageer