Prinsessenpraat: Zorgarbeid light

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Prinses schrijft op haar blog over het wel en wee van het leven als alleenstaande, werkende mama. Over het terug in de plooi vallen na een destructieve relatie. Over de uitdagingen van alledag en allenacht. Voor Femma geeft ze tweewekelijks een kijkje in haar hoofd, hart en leven.

In het weekblad bij De Standaard (5 maart 2016) las ik een essay van Filip Rogiers over ‘de woekerende illusie van de totale controle’. Dit essay beschrijft de toenemende ‘controledrang’ van de huidige generaties. ‘Als je het goed doet, is het je eigen verdienste. Als je faalt, is het je eigen schuld,’ staat er in de inleiding. Deze onderliggende opvatting zou resulteren in een gebrek aan solidariteit en empathie in onze huidige samenleving. Mensen leggen de focus bij zichzelf. In het artikel wordt Ignaas Devisch professor ethiek, geciteerd die uitlegt dat er na de Franse Revolutie een omslag is gekomen: ‘Vanaf dan gaan we ervan uit dat het leven iets is wat we zelf in handen kunnen en moeten nemen. De individuele vrijheid staat voorop. We moeten ons leven zelf vorm geven, we krijgen het niet van of worden niet langer gestuurd door de goden. En hoe meer controle je aan je leven kunt geven, hoe beter geslaagd je maatschappelijke situatie.’ In het essay wordt vervolgens ook de relatie gelegd met het onvermogen om te gaan met het ongeplande.

Een beweging van empathie, betrokkenheid en begrip
De ervaring dat er in onze maatschappij solidariteit en empathie ontbreekt, heb ik zelf niet als dusdanig dus daar kan ik niets over zeggen. Integendeel: ik zie een beweging van (jonge) vrouwen die veelal in de ‘blogwereld’ opereren, en die – in het spoor van Brené Brown – in de kracht van kwetsbaarheid geloven. Door daar over te schrijven of door te reageren op stukjes waarin anderen hun kwetsbaarheid durven tonen, ontstaat er een beweging van empathie, betrokkenheid en begrip. Met mijn eigen blog mag ik ervaren dat dat ook verder gaat dan het virtuele. Sommigen van mijn lezers hebben meer voor me betekend en gedaan dan mijn eigen familie.

Zorgarbeid XL en zorgarbeid light
Wat ik wel zie, is dat er door de hierboven beschreven opvatting (dat we het leven zelf in de hand moeten hebben) heel hard gewerkt wordt. Bijna iedereen die ik ken werkt bijna onnoemelijk hard. Thuis en op het werk, in wat voor verhouding dan ook. En vooral voor vrouwen komt daar zorgarbeid bij. Gechargeerd kan je zeggen  dat de eerste fase zich kenmerkt door wallen onder de ogen en altijd-haast (jonge kinderen). Dat er dan een korte periode is van relatieve ‘rust’. Vervolgens zijn die wallen er weer, en gaan die gepaard met zorgen/stress (pubers in huis). Als dat goed en wel voorbij is, zijn er weer slapeloze nachten omdat er keuzes moeten gemaakt worden met betrekking tot de zorg voor de ouder wordende ouders/familieleden. (Een heel leuk boek hierover is trouwens ‘Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor’, van Renate Dorrestein.)

Dit alles leidt er toe dat er nog maar weinig ruimte is voor zorgarbeid light, wat voor mij een deel is van gemeenschap vormen. Velen vouwen zich (noodgedwongen) terug op zichzelf om de onmogelijke race te lopen.

Over het kastje en de muur
Als alleenstaande moeder heb ik een heel rondje gedaan om ‘hulp’ te vinden. Bij allerlei diensten ben ik langs geweest. Mijn vraag was complex, maar heel kort samengevat ging het er over dat ik moe was, geen draagkracht, netwerk of reserves van enige soort had om te doen wat me te doen stond (kinderen opvoeden en werken en mijn huishouden doen). Ik klopte aan bij CAW, CGG, OCMW, K&G, CKG, crisishulp, … en werd van het kastje naar de muur gestuurd. Intussen is er een bepaalde doorbraak. Een sociaal werker van het OCMW heeft er bewust voor gekozen me te ondersteunen, en samen hebben we geregeld dat ik wat Familiehulp kan krijgen.

Bij het lezen van het artikel in De Standaard kwam ik tot het trieste besef dat ik van het kastje naar de muur ben gestuurd, omdat mijn vraag eigenlijk een vraag om gemeenschap is. En dat ik nu ga inkopen wat eigenlijk zorgarbeid Light zou kunnen zijn binnen een gemeenschap waar mensen ademruimte hebben om naast werk en gezin ook gemeenschap te kunnen vormen met elkaar.

Het belang van Femma
En dat markeert voor mij ook het belang van bewegingen zoals Femma. Een organisatie die vrouwen in gesprek brengt en aan het woord laat, en hun stem vertegenwoordigt. In de thema’s die op de agenda van Femma staan, zie ik dan ook als rode draden ademruimte, solidariteit, en vooral het plaatsen van vraagtekens bij de samenleving waar de gemeenschap uit dreigt te verdwijnen, als we geen beter evenwicht vinden met z’n allen – tussen man en vrouw, tussen alleen en samen, tussen jong en oud, tussen werk en zorg, tussen arbeid en leven.

Wil je je aansluiten bij Femma's strijd voor meer gelijkheid, tijd en geluk?  Lees dan snel meer.

Reacties

Dominique Coopman schreef

Heel mooi verhaal. Dank je wel, Lobke

Reageer