Prinsessenpraat: Fuck Fake

{$items.title}

Prinses schrijft op haar blog over het wel en wee van het leven als alleenstaande, werkende mama. Over het terug in de plooi vallen na een destructieve relatie. Over de uitdagingen van alledag en allenacht. Voor Femma geeft ze tweewekelijks een kijkje in haar hoofd, hart en leven.

Het is enkele jaren geleden. Ik ervaarde met mijn toenmalige partner de geneugten van het prille tweeverdieners-zonder-kinderen-schap, die samen te vatten zijn in: elke week op restaurant, maandelijks iets nieuws van kleding, op reis naar Italië, niet nadenken in de supermarkt en toch maandelijks 500 euro op de spaarrekening kunnen plaatsen. Het was kerstvakantie en we verveelden ons. We besloten een bezoekje te brengen aan een vriendin, die sinds de zomer alleenstaande mama was.

Amber zag er slecht uit. Het kind dreinde. Ik vond dat ze niet consequent genoeg was met haar zoon, en wierp mijn toenmalige partner een betekenisvolle blik toe. Zou zouden wij het nooit doen.
Er was geen eten in huis dus gingen we samen naar de supermarkt. Amber had de komkommer niet gewogen en kon die dus niet inscannen bij de zelf-kassa. Ik bood aan om even terug te lopen, maar ze zei dat ik dat maar moest laten en stopte de komkommer in haar boodschappentas. Onbetaald. En ook nog iets anders, ik herinner me even niet meer wat. Ik wierp mijn toenmalige partner een betekenisvolle blik toe. Beneden alle peil.
We kookten samen. Amber zei niet veel. We voelden ons niet erg welkom en gezellig werd het niet. Het kind was lastig, Amber kon het niet hebben, we vertrokken na het eten. Lieten we haar echt achter met de afwas en een lastig kind?
In de auto naar huis analyseerden we de situatie. Ze had maar niet weg moeten gaan bij die man. Hij was overigens een opperbeste kerel. Zo zie je maar waar te vlug opgeven toe leidt. Waarschijnlijk kon ze het moederschap gewoon niet aan, dat zag je immers ook aan hoe ze met dat kind omging. Maar ja, zij was het die koste wat kost een kind wou, tja…

Intussen ben ik zelf alleenstaande ouder geworden. Tegen wil en dank. Wat ik toen niet wist, maar nu wel, is het volgende:

  1. Amber was doodmoe. Er bestaat een soort moe waarin je voorbij het redelijke bent. Een moe waarin je niet vooruit kan plannen wat je gaat eten, waarin je koelkast leeg is, en waarin je zeker niet consequent met een peuter kan omgaan.
  2. Amber was moe omdat het verschrikkelijk zwaar is om alles alleen te doen, met een peuter.
  3. Amber was moe omdat ze verdriet had. Zij had de scheiding geïnitieerd, maar niemand gaat weg van zijn/haar partner voor de lol. Het is altijd een schrijnende keuze die gemaakt wordt en niemand wint erbij. Je doet het enkel als het echt niet anders kan.
  4. Amber had waarschijnlijk slechts een paar tientjes op haar rekening zoals ik meestal. Mogelijk was het niet betalen van enkele producten in de supermarkt een noodzaak.
  5. Als je moe en verdrietig bent, is gezellig ver weg. En voel je je lichtjaren verwijderd van tweeverdieners die geen flauw idee hebben welke gevechten je aan het leveren bent.

Wat zou ik anders gedaan hebben, als ik terug kon naar die dag met wat ik nu weet?

Ik hoop dat ik haar voorgesteld zou hebben een paar uurtjes te bekomen terwijl ik met haar kind naar de supermarkt ging, maar ik weet nu ook dat de band tussen alleenstaande ouders en kinderen heel hecht is. Ook ik heb verschillende keren het aanbod gekregen dat anderen een paar uur voor mijn kinderen willen zorgen, maar mijn hart breekt al bij het idee. Ik voel me al zo schuldig, ik ben er al zo vaak niet, ik zou veel meer moeder willen zijn met meer aandacht en energie en liefde en zorg…
Ik hoop dat ik de rekening in de supermarkt zou betaald hebben, inclusief komkommer. Maar ik weet hoe erg de schaamte is en hoe voorzichtig je met zo een gebaar moet zijn om iemand niet volledig te vernederen.
Ik hoop dat ik niet vertrokken zou geweest zijn zonder dat het kind in bed lag, de afwas gedaan was en zij met een kopje thee op de bank zat. Maar ik weet nu ook hoe bedreigend het is als anderen het even overnemen als je defensiemechanisme is dat je de boel alleen redt.

… Het enige waar ik zeker over ben, is dat ik niet zou geoordeeld hebben zoals ik wel deed die dag. Ik heb geoordeeld over een vriendin op een dieptepunt in haar leven. Ik heb gedacht dat ze slecht met haar kind omging, dat ze zichzelf slecht verzorgde, dat ze stom was geweest door haar relatie op de klippen te laten lopen en dat het ongepast was dat ze dingen uit de supermarkt meenam zonder te betalen. Dat laatste heb ik nooit gedaan, maar de eerste dingen zijn waarschijnlijk ook door anderen hun hoofd gegaan over mij, de laatste twee jaar.

Ik schrijf op mijn blog over mijn situatie. Ik vind dat niet altijd tof. Ik wil liefst een verhaal van kracht vertellen, maar meestal schrijf ik over eindeloos moe zijn, over ontploffende huishoudens, kleuters en takenlijstjes. Over moeten maar niet meer kunnen. Over die ex waarvan ik tegelijkertijd hoop dat hij terugkomt en dat ik hem nooit meer zie. Soms voel ik me de zeur van blogland. En toch schrijf ik, en blijf ik schrijven. Waarom dan? Om het verhaal van Amber. Omdat anderen te behoeden voor de fouten die ik die dag gemaakt heb. Fuck fake.

Reacties

Joke Van den Eynde schreef

Bedankt om dit te delen... Het verhaal dat je beschrijft is heel herkenbaar: ik oordeel ook constant over vriendinnen die kinderen hebben.. en waarbij het ook niet altijd (of eigenlijk bijna nooit) vlotjes gaat.

Ik merk dat ik mezelf dan ' een bewuste vrouw' vind, die wijzer is dan hen omdat ik er 'bewust' voor kies om geen kinderen op de wereld te zetten en daardoor zelf geen leven te hebben. Maar eigenlijk is de waarheid dat ik zelfs zonder kinderen mijn leven al niet meer rond krijg... Wat eigenlijk nog triester is.

Loes schreef

Herkenbaar. In Pre-children-tijdperk had ik een hele lijst in m'n hoofd van dingen die ik zeker wel en zeker nooit met mijn kroost zou doen.

Niet teveel TV. Zeker geen commerciële rommel als studio 100. Op zondag samen taartjes bakken. Elke avond een verhaaltje, voor hun taalontwikkeling. Altijd begripvol reageren en zeker niet roepen. Ruzies met praten oplossen en hen kalm aanleren hoe ze hun gevoelens kunnen uiten.

Ik zag tafereeltjes voor me als samen grote blokkenkastelen maken, de kerstboom versieren met kerstliedjes op de achtergrond, elkaar verliefd liggen aanstaren terwijl ik borstvoeding gaf.

Ik heb werkelijk tegen àl van mijn onnozele regels al stevig gezondigd. Waar zat ik in hemelsnaam met mijn gedachten? En waar haalde ik die arrogantie vandaan in al mijn naïeve onwetendheid?

Oordelen is zó makkelijk voor mensen die niet hetzelfde lot delen. Dat geldt voor mensen met kleine koters, voor mensen in vechtscheiding, alleenstaanden balancerend op de armoedegrens, mensen die van pure uitputting vage en weinig aanvaarde ziektes krijgen, noem maar op.

Je weet niet waarover je praat tot je er zelf middenin staat.

marleen Langbeen schreef

Ik ben vorige week naar een lezing van Dirk De Wachter geweest. (een aanrader).

Het belangrijkste zinnetje dat ik meegenomen heb is

'laten zijn', iedereen laten zijn wie hij is. We staan allemaal klaar

met onze oordelen, in ons hoofd of met woorden...

Misschien moeten we wat meer ' laten zijn'.

Reageer