Over mantelzorg en vakantie

{$items.title}

Dit is de vijfde blog van Chris Goossens in een reeks over mantelzorg.  Eerst deed ze een warme oproep om ook jouw verhaal te delen en zo mantelzorg zichtbaar te maken.  In een volgende blog deelde ze de impact van zorg op haar tijd, over de taakverdeling in haar gezin  en de verruiming van haar takenpakket door mantelzorg.  Dit keer staat ze stil bij haar vakantie.

We zijn ingecheckt. Niet voor een vlucht naar een zonnige vakantiebestemming, maar voor een zoveelste consultatie bij een van de behandelende artsen. Beperkingen en chronische pijn nemen spijtig genoeg geen verlof. Zelf proberen we  de door-het-jaar-modus te doorbreken, zij het op (aan)’gepaste’ wijze.

Noodlot

Intussen is het bijna vier jaar geleden dat het noodlot toesloeg.  Precies  zoals in de advertentie van Rondpunt: ‘Een flits. Je remt. Een klamp. Een fractie van een seconde met levenslange gevolgen...’. Sindsdien leeft mijn man met nogal wat beperkingen en werd ik van vandaag op morgen mantelzorger.   Het leven is nu complexer en minder mooi dan tevoren.

Weekdagen

Op gewone weekdagen hebben we min of meer onze draai gevonden. Mijn man kan niet meer gaan werken. Hij is gedwongen om z’n zee van tijd  te vullen met lezen, TV kijken,  gezinsadministratie, vrijwilligerswerk en zelfzorg o.a. rusten, wandelen, lichamelijke oefeningen en kinésessies. Hij houdt huiswacht. Ik combineer een fijne 80%-job bij Femma met mantelzorg, huishoudelijke taken en wat vrijwilligerswerk en sociale contacten. In tegenstelling tot vroeger focussen we nu op ‘doseren’ van inspanningen, ‘zelfzorg’ om het in de gegeven situatie vol te houden en ‘meer naar buiten gaan’.

Zomervakantie

Onze zomervakanties lijken op het eerste zicht niet erg veranderd. Vroeger maakten we elk jaar een reis(je) naar het buitenland, maar de meeste vakantiedagen brachten we thuis door. We klusten samen in huis en tuin en deden het gewone huishoudelijke werk op een rustig tempo. We genoten van wandelen,  lezen, koken, vrienden ontvangen en toevallige kleine ontmoetingen. Tussendoor maakten we een leuke daguitstap, gingen naar een museum of een festival(letje). De zomervakanties na het ongeval  bevatten dezelfde ingrediënten. Het blijft een beetje weg-zijn en veel thuis-zijn.  De vakantiebestemming is aangepast. We gaan niet te ver want onderweg zijn is fysiek zwaar en we kunnen niet meer om beurt de auto besturen. We maken het programma ter plaatse niet te zwaar en bouwen voldoende rusttijd in. We lezen meer dan ooit en dat is fijn. We neigen ernaar om terug te gaan naar plaatsen waar het ons bevalt:  een rustige omgeving, een goed bed, comfortabele stoelen en zetels, lekker eten en attente en vriendelijke mensen. Als je kwetsbaar bent, zijn deze dingen nog belangrijker dan tevoren.  Thuis is het zaak om de to-do-lijstjes niet te lang te maken, om niet teveel  bezoek uit te nodigen en om een keuze te maken uit de vele leuke dingen die mogelijk zijn. Ook tijdens de zomervakantie blijven doseren,  zelfzorg en naar buiten gaan  onze wachtwoorden.

Positief denken

Gaandeweg oefenden we ons in positief denken: wat kunnen we nog wél...  Als mensen ons nu vragen hoe het gaat zeggen we: “Met ons gaat het tamelijk goed”.  Dat klopt bijna altijd, als we tenminste doseren, voldoende zelfzorg aan de dag leggen,  genoeg naar buiten gaan en fijne contacten met andere mensen hebben.

Een deugddoende zomervakantie aan alle zorgvragers én mantelzorgers!

Bron foto

Reacties

Bettens Greta schreef

geachte mevrouw,

vroeger stelde ik mij de vraag wat is en doet een mantelzorger,de dag van nu weet ik sinds een paar jaar wat het werklijk inhoud daar mijn man de ziekte van parkinson heeft niet meer met de wagen rijdt heb ik een druk programma zoveel zorg had ik nooit kunnen denken , nu bewonder ik iedereen die in de zelfde situatie is ,en dat eens meer op de kaart zetten zou toch fijn zijn ,mijn grootste uitlaatklep is bij femma toch nog eens aan bloemschikken doen dat is een avondje weg terwijl mijn man tv kijk.vele groeten,Bettens Greta

Rita Robberechts schreef

Beste Chris,

Ja, positief denken. zo mooi. Bewonderenswaardig.

deze vakantie deden wij, mijn man en ik, een tocht van 105 km in de Spaanse Pyreneeën. Adembenemende landschappen hebben we gezien. Vaak waren we alleen met de bergen. Die lieten zich zomaar bewonderen. Soms was het een lastig parcours en de bewegwijzering was niet altijd eenvoudig te vinden. Soms moesten we eens teruggaan om zeker te zijn dat we de juiste richting genomen hadden.

Net als in het leven, stilstaan en kijken of het goed is wat je doet.

Nu we terug thuis zijn en al ons to do lijstje aan 't afwerken zijn, denk ik vaak terug aan 'de tocht'. De aankomst was niet zo spectaculair, vooral het onderweg zijn blijft aan mijn vel kleven.

Alles komt goed was vaak de slotsom van de dag.

Chris, ik wens je een deugddoend verlof. Met vooral veel zonnestralen, hartelijke contacten met mensen en tijd waarin rust als bron ervaren wordt.

groetjes

staes Wies schreef

Ik kan er ook van mee spreken.13 jaar is bijna geleden nu dat mijn man(toen 48j.)werd getroffen door een zwaar herseninfarct.Plots staat je leven op zijn kop,maar na jaren probeer je het een plaats te geven.Het moeilijke hier bij ons is wel dat mijn man sindsdien niet meer kan praten(afasie),ook verlamming aan rechterkant.Arm volledig en stappen gaat moeilijk.Maar als je dan ziet hoe sterk hij er is uitgekomen en nu zich nog vrij goed kan behelpen en bezig houden,dat maakt mij voor een stuk blij.

ikzelf werk niet,zorg voor echtgenoot waar nodig met beetje hulp van buiten af en maak me graag nuttig in het maken van handwerkjes voor goede doel enz.Heb ik nood aan een babbel en goed gesprek spreek ik af met vriendinnen ofzo.

De vakantie brengen we al paar jaar door aan zee,daar vliegen geen optie is!!Ik rij zelf met de wagen nog nasr de zee zolang het me lukt,rolstoel en fietsen mee en lekker uitwaaien.De kust brengt mij tot rust!!

Wies

Reageer