Over Kyria, de vrouw in Griekenland

{$items.title}

Las je in het zomernummer van ons magazine het verhaal van alleenstaande moeder Sigrid en haar zoon?  Samen reisden ze naar Tolo in Griekenland, een reis of een levensweg die hen heel gelukkig maakt. Deze zomer verblijven ze 8 weken in Tolo én laat Sigrid ons meegenieten via haar gastblogs.

Ik vraag mij wel eens af wat vrouwen in Griekenland doen als hun relatie stuk loopt. Blijven ze dan bij hun partner uit financiële overwegingen? Bij gebrek aan sociaal vangnet? Ik heb het hier al vaker gezien: vrouwen die van alles van die partner verdragen omdat ze geen andere keuze hebben. En als de man sterft, kleden ze zich dan de rest van hun leven in het zwart, al bedroog hij haar met de helft van de vrouwen van de Peloponnesos.  Ik overdrijf. Een beetje. Dat is waar.

Ik laat mijn haar knippen bij de plaatselijke kapster: een vrouw van rond de veertig. Zij zou mijn ideeën wel eens weerleggen.

Ze vertelt dat er een groot verschil bestaat tussen generaties. Vroeger, dat is de tijd van haar moeder, bleven vrouwen thuis. Ze zorgden voor de kinderen, de man, het huishouden. Nu, beweert ze, is dat anders. Jonge vrouwen hebben een job, ze zijn moeder, geliefden, ze gaan uit, ze vermaken zich. Ze zegt het met wat bitterheid in haar stem, een cynisme dat ik niet direct kan plaatsen.

Als ik vraag of het bijvoorbeeld in Athene niet anders is dan hier, dan lacht ze. Nee, zegt ze, al wat ze in Athene hebben: hun problemen, hun evolutie, hun veranderingen, hun uitdagingen – dat hebben we hier in de dorpen ook.

Mijn vraag was niet echt goed aangekomen, geloof ik.

Ik vraag wie voor de kinderen zorgt als de ouders gaan werken. Ze herpakt zich. De grootmoeder, antwoordt ze. De yaya offert al haar tijd op voor kinderen en kleinkinderen. Aan de glinstering in haar ogen, merk ik dat ook zij mooie herinneringen heeft aan haar oma. De moederfiguur is heel belangrijk in Griekenland, zo gaat ze verder. Al ben je veertig, dan nog zegt je moeder dat je moet opletten langs de weg, vraagt ze wanneer je thuiskomt, geeft je een trui als het fris wordt.

Is dat niet typisch voor alle moeders, vraag ik. Inderdaad.

Vrouwen van de generaties voor de hare hebben vaak geen pensioen. Ze hebben zelden of nooit buitenshuis gewerkt. Veel families delen met verschillende generaties een huis om het leven leefbaar te houden. Haar trots valt even weg als ze hier over praat. Ik riskeer mij dan toch aan de opmerking dat ik in cafés vaak enkel mannen zie, dat ik meer dan eens vrouwen hun winkeltje zie uitbaten en dat hun man in de taverna ervoor koffie of iets sterkers zie drinken. Dat is de oudere generatie, zegt ze opnieuw.

Ik ben niet helemaal overtuigd.

Ik vertel haar dat ook in België veel koppels samenblijven uit financiële overwegingen, dat arbeid en zorg er vaak moeilijk te combineren zijn, en al helemaal voor alleenstaande ouders. Ik vertel haar dat er weinig verdraagzaamheid heerst, steeds minder solidariteit, dat er veel kilte is. En dan lacht ze die trotse glimlach. Wij in Griekenland, wij zorgen voor elkaar. Dat is precies hetgeen Griekenland zo aantrekkelijk maakt.

Ik betaal 15 euro voor de kapbeurt en ze groet mij alsof ik al jaren haar beste vriendin ben.

Wil je Sigrid graag volgen?  Dat kan op haar blog en/of haar Facebookpagina

Reageer