Over de schoonheid van reizen met het openbaar vervoer

Opgevoed door een alleenstaande mama zonder rijbewijs (maar mét twee sterke fietsbenen) durft Femmaredacteur Jade zichzelf een ware openbaar vervoer lover te noemen. Heel haar leven lang zijn fiets, trein en bus haar belangrijkste vervoersmiddelen. En dat vindt ze heerlijk. 

Ik heb het wel eens geprobeerd, hoor: een auto. Toen ik 22 jaar was en mijn rijbewijs haalde, kreeg ik een mooie roestbak om mijn rijvaardigheid mee te oefenen. Nooit eerder leed ik aan zoveel stress als toen. Zo’n verantwoordelijkheid die ik ineens droeg. Met de fiets even niet opletten heeft vooral gevolgen voor jezelf als fietser. Met de auto even niet opletten, kan niet alleen verstrekkende gevolgen hebben voor jou, maar ook voor de fietser, wandelaar of andere weggebruiker die je pad kruist.

Wie kiest om zich met de auto te verplaatsen, moet er naar mijn mening ook voor kiezen om zich nederig op te stellen naar weggebruikers die minder vervuilen, minder gevaarlijk zijn en minder plaats innemen.

Ik kon maar niet vatten (en eigenlijk nog steeds niet) hoe automobilisten achteloos met een slok op of met de telefoon in de hand (wat een horror) achter het stuur durven zitten. Wie kiest om zich met de auto te verplaatsen, moet er naar mijn mening ook voor kiezen om zich nederig op te stellen naar weggebruikers die minder vervuilen, minder gevaarlijk zijn en minder plaats innemen.

Noem mij maar een sterke weggebruiker

Ik noem mij zelf dan ook liever een sterke weggebruiker in plaats van wat officieel een zwakke weggebruiker heet. Ik laat geen vieze uitlaatgassen vrij (doorgaans dan toch) en neem ook niet veel plaats in beslag. Ik vind mij als fietser en openbaar vervoer- gebruiker vooral sterk omdat ik  zelf bepaal hoe ik mijn reistijd invul. Soms lees ik de krant of een goed boek. Maar als ik meer zin heb in een goed gesprek, dan probeer ik er één aan te knopen met een andere reiziger. Een andere keer werk ik verder aan een tekst, check ik mijn mail of luister ik naar een interessante podcast. Mijn reistijd is voor mij tijd voor ontspanning. Even een momentje voor mijzelf. Geen file die het mij kan afpakken.

Vaker niets dan iets aan de hand

Natuurlijk vloek ik als er weer eens een trein is afgeschaft en daar natuurlijk weer slecht over wordt gecommuniceerd. Of  wanneer ik voor werk of privé naar een uithoek van het land moet waar in een straal van 20 kilometer geen treinstation te bekennen is. En waar je enkel de (bel)bus kan pakken als je die dagen op voorhand hebt besteld. Ja, dan vloek ik wel eens hard, kan ik je vertellen. Maar die paar keer dat het misgaat, wegen natuurlijk niet op tegen al die keren dat er niks aan de hand is. Dus blijf ik fietsen, bussen en treinen.

Hoogstens delen

Diezelfde bewondering die ik vroeger voor mijn moeder had die mij ongeacht storm, vrieskou of sneeuw achterop de fiets (met nog 4  volle boodschappentassen hangend aan het stuur) naar alle hoeken van de stad bracht, hoop ik ook van mijn eigen dochter te krijgen. Dus die auto, die komt er nog steeds niet. Hoogstens eentje die we met minstens vijf andere gelijkgezinden delen. Maar voor de meeste verplaatsingen vertrouw ik nog altijd op mijn goede oude fiets, de bus en de trein. Heerlijk!

 

 

 

 

 

Reacties

Christa schreef

Chapeau, Jade!

Mooie blog.

Eva schreef

Ik heb ook lang geen auto gehad, tot dat met drie mini's praktisch niet meer haalbaar was. Nu, vele jaren later, heb ik weer een treinpas en gebruik ik mijn auto alleen nog maar wanneer het echt niet anders kan. Ik geniet net als jij van de treinritten en ook van het vele fietsen met mijn plooifiets, waarmee ik ongeveer overal geraak.

Cathy Reymen schreef

Hallo,

Ik vind het jammer dat ze niet meer rekening houden, bij het openbaar vervoer, met rolstoel gebruikers.

Er zijn in maar 3 metro stations liften, de perrons zijn meestal te laag of te hoog om uit te kunnen rijden. Er is op sommige trams en bussen een oprijplaat die ze kunnen uitleggen, maar de meeste chauffeurs willen dat niet. Dan hang je af van een eventuele vriendelijke jonge passagier.

Daar is nog veel werk aan de winkel.

annie janssen schreef

hallo allemaal,

ik rij elke dag met de fiets overal naartoe , ook naar het werk .

ik kan niet anders want ik heb geen rijbewijs,dus een auto is er niet. Ik heb ook met mijn dochter overal naartoe gereden zelfs als ze een gebroken been had,ik vervoer alles met de fiets,daar zijn snelbinders reuze handig voor ,ik ben beeldhouwer en heb eens een papieren man op ware groote,met zijn voeten in mijn fietszakken en vast gemaakt met snelbinders vervoert .Je kan je voorstellen hoe de mensen even omkeken of stil bleven staan. jammer dat de fiets nog altijd als tweederangs vervoermiddel wordt beschouwd ; en 't verkeer er nog steeds weinig rekening mee houdt. Zo als fietspadden die ineens eindigen in gevaarlijke verkeerspunten. En de sportfietsers in glitterpak die je voorbij flitst, zonder bel. Of de bakfiets rijders die heel het fietspad versperren. Zo kan ik nog wel een hele boel onpraktische zaken vernoemen. Maar ik vind het reuze fijn om een fietser te zijn .Grtjs annie

Reageer