Ook Josephine viert (bijna) 100 jaar!

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

‘Josephine van onze groep wordt net als Femma 100 jaar in 2020.  Ze is nog steeds een kranige dame.  Misschien is het fijn om dat in aanloop van 100 jaar Femma ergens te vermelden?’, dat liet collega Viviane ons weten.   Daar hoefden we niet lang over na te denken en we spraken af voor een bezoekje aan Josephine in Erpe-Mere.

Wie is Josephine?

Sinds kort is Josephine verhuisd van de serviceflat waar ze 20 jaar woonde naar een kamer in het rust- en verzorgingstehuis.  Ik word warm onthaald op haar kamer door dochter Denise.  Viviane, groepsbegeleidster bij Femma en zelf actief als bestuurslid in de groep in Erpe-Mere, is er ook bij.  We maken er een gezellige babbel van. 

Josephine werd geboren op 19 april 1920 in Erpe en woont er nog steeds.  Ze ging na haar schooltijd in de fabriek werken.   Ze trouwde op haar twintigste en kreeg enkele jaren later één dochter, Denise.  Na de geboorte bleef ze nog enkele jaren werken, wat in die tijd niet zo gebruikelijk was.  Ze woonde de eerste 10 jaar van haar huwelijk immers in bij haar ouders en had op die manier voldoende kinderopvang.

‘Ik werkte in ploeg, om 4u opstaan en met de fiets naar de fabriek om om 5u te beginnen.’

In 1949 nam Josephines tante het initiatief om een KAV-afdeling op te richten in Erpe-Mere.  Ondertussen was Josephine huisvrouw geworden en werd ze door tante meteen ingeschakeld als wijkmeesteres.  Dat hield in dat ze maandelijks zo’n 21 leden bezocht om hen uit te nodigen voor activiteiten, het lidgeld op te halen en het boekje te bezorgen.  Daarnaast hielp ze ook bij de koffietafels met de bediening.  Dat kostte best wat tijd!

In die tijd gingen alle activiteiten overdag door:  kookles, turnen, zwemles, ochtendseminaries over allerlei thema’s zoals bijvoorbeeld opvoeding, dagreizen, bedevaarten, enz.  Josephine sloeg geen enkele activiteit over.

‘Als ’t maar uitgaan was!’

De herinneringen aan de KAV-activiteiten komen nog vlotjes boven bij Josephine.   In die tijd was het niet evident dat je leerde zwemmen, maar Josephine ging geen uitdaging uit de weg en zwemmen hoorde daarbij.   Fier als een gieter vertelt ze me over de turnles:  ‘Ik was de enige die over de bok gesprongen was!’
Ze was bij elke kookles van de partij.  Thuis werd er gegeten wat er in de les was gemaakt.  Alles werd uitgeprobeerd en de recepten werden bewaard.
De handwerktechnieken passeren de revue:  hardanger, halve kruisjesteken, …  Met een beetje melancholie want  ‘ik heb geen macht meer in mijn handen’ en dus handwerken zit er niet meer in.  Gelukkig zijn er nog de tafelkleden en de bekleedde stoelen als souvenir.

Denise kan heel vaak inpikken, want KAV werd al snel mee deel van haar eigen leven.

‘Ik was maar een jaar of twaalf als ik wist hoe ik een boekske moest gaan insteken.’

Soms versmelten herinneringen van verschillende verenigingen met elkaar.  Want de man van Josephine werd na zijn pensioen bestuurslid van OKRA en ook daar was Josephine er graag bij.  En ook in het gezin van Denise was het heel normaal om zo actief bezig te zijn in een vereniging.  Ook haar man was bestuurslid bij KWB. En in haar jeugd ging ze graag naar de Kajotters.  Erpe-Mere heeft altijd een rijk verenigingsleven gehad.

Ook dochter Denise maakt mee KAV/Femma

Het duurde dan niet lang voor Denise ook actief werd in KAV.
‘Ik ben van eerste keer in het klein bestuur gebombardeerd.’ (lacht) Denise
‘Dat is zo hé,’ vult Viviane aan, ‘vroeger werd je kernlid tussen pot en pint.  Op een plezant moment, het was gezellig en werd de kans meteen gegrepen om iemand in de kern te halen. Dat was snel geregeld.’
En ondertussen maakt Denise zelf al meer dan 40 jaar deel uit van het klein bestuur en werkte zo actief mee aan de organisatie van vele activiteiten.  Enkel turnen laat ze aan zich voorbij gaan. Tijdens de andere activiteiten is ze altijd op post.
‘Om te zien of we het goed doen,’ lacht Viviane
Denise is één van de meest ervaren bestuursleden.  En ze is nog niet van plan van te stoppen. 

Femma Erpe-Mere viert in 2020 haar 70ste verjaardag. 

We willen niet één keer groots vieren, maar een gans jaar lang van alles doen.

Anders dan vroeger maar niet minder belangrijk

Vroeger stopten meisjes vaak op hun 14de op school.  De rest leerden ze bij KAV.  Dat was hun leerschool.  KAV zorgt voor compagnie en vriendschap.  Het zorgt voor een sociaal leven.  Zonder zou maar eenzaam zijn geweest.  Zeker nadat Denise haar man verloor. 

‘Het bezoek mindert na een tijdje, maar Femma blijft.’

De werking is doorheen de jaren sterk geëvolueerd.  In het begin kwam de kern 1 tot 2 keer per maand bijeen.  En dan kwamen er vaak nog repetities bij als er animatie gepland was op een ontmoetingsfeest.

Nu komt de kern in Erpe-Mere nog 3 keer per jaar bijeen.  Het ‘ontmoeten’ en het waarderen van de vrijwilligers die zich jarenlang inzetten in de groep staat er centraal.  De organisatie van activiteiten wordt opgenomen door het klein bestuur.  Zij komen meer samen.

De manier van vroeger is nu niet meer mogelijk.  Heel wat vrouwen gaan nu ook buitenshuis werken.
Vroeger was alles van activiteiten goed.  Er was niks anders.  Huisvrouwen kwamen op die manier buiten.  Nu is het aanbod veel groter.
Denise ziet en begrijpt die evolutie.

Het is anders dan vroeger maar niet minder belangrijk.

Zo is een ontmoetingsfeest niet langer met een volledige menu.  Binnenkort is er een Ladies Night met hapjes en drankjes.  Het samenkomen is het belangrijkste, dat blijft.  En dat er enkel vrouwen zijn is een troef.  Het verlaagt de drempel voor vrouwen die alleenstaand zijn, of een andere etnisch-culturele afkomst hebben. 

In de groep proberen ze ook dochters en schoondochters te betrekken.  Al is dat niet altijd makkelijk.

Alle leeftijden door elkaar is plezant.

Wensen voor 2020

Ik vraag wat Josephine zichzelf toewenst voor 2020.  Een moeilijke vraag…
Er worden niet veel plannen op voorhand meer gemaakt door Josephine en Denise.  Ze willen het lot niet uitdagen.  Een grote taart zal er zeker komen.

Toch droomt Josephine nog:  ‘een reis… naar Lourdes!’

En aangezien reizen misschien niet meer haalbaar is, geniet ze gewoon van de kleine dingen van elke dag:  een reisdocumentaire en muziek op tv, het achter-achterkleinkind dat in september werd geboren, de kussen en knuffels van het verzorgend personeel, …

‘Dat doet zo’n deugd.’

En dat brengt ons gesprek op een ander actueel thema:  Dat het belangrijk is dat mensen die in de verzorging en het onderhoud werken gewaardeerd worden en dat zij een goeie verloning verdienen want dat hun werk van groot belang is.   

Denise zorgde voor 3 kinderen, 7 kleinkinderen en nu nog steeds voor haar moeder.  Dankzij die onbetaalde kinderopvang gaf ze haar kinderen een financiële steun in de rug. 

Hierin ligt een belangrijke rol voor Femma.

Dat onbetaald werk van vrouwen verdient waardering:  vroeger en nu. 

Ik zal mijn bezoek aan Josephine en Denise niet snel vergeten.  Doorheen alle herinneringen kwam boven hoe waardevol KAV/Femma in hun leven en dat van anderen is en was.  Zij hebben dat mee gerealiseerd.  Moeder en dochter investeerden samen meer dan 100 jaar in Femma! 
Ik rij naar huis met een enorm warm en dankbaar gevoel.

Reacties

linda van den spiegel schreef

Dikke proficiat aan Josephine.

ik wou dat ik dat ook kon mee maken , maar mij moeder is van 1984 dood ze was maar 66jaar.

Rita Hellemans schreef

Wat een prachtig verhaal..van zo'n kranige dame ! Ook Denise heeft het goede voorbeeld best opgevolgd, waarvoor OOK een dikke pluim! Door de jaren , zijn vrouwen meer en meer "gaan" werken en mobiel genoeg om overal heen te gaan; maar ...iets nabij te beleven onder bekenden , buren , vriendinnen...da's tot op heden NOG plezant ! Alvast PROFICIAT JOSEPHINE XXX

Monique Deroo schreef

Prachtig verhaal!!

Linda schreef

Ik vind het schitterend dat deze vrouw nog altijd droomt en haar verhaal vertellen is zeker een meerwaarde voor de maatschappij zo zien de mensen ook eens dat het vroeger ook gezellig was, er waren toen geen computers en dergelijke maar de mensen waren veel gelukkiger!

Reageer