Oh wat zijn we bijzonder!

{$items.title}

Als je graag blogs met inhoud leest om even bij stil staan, dan ben je bij de Wetenschaapjes van Majo aan het juiste adres!  In het decembernummer van ons magazine is het thema Traag en als er één boom traag evolueert is het wel de ginkgo biloba.  De boom doet Majo, en ook jou?, stilstaan bij onze vergankelijkheid.  Een les in bescheidenheid...

We plantten een baby ginkgo biloba autumn gold in ons voortuintje. Zijn pracht ontdekten en bewonderden we in het Arboretum van Wespelaar *. Een mannelijke schoonheid inderdaad. Gewaarschuwd als we waren voor een vrouwelijk exemplaar dat, alhoewel even verleidelijk als een mannetje, in het najaar niet te genieten is. Haar vruchten verspreiden dan een doordringende onappetijtelijke geur. Hondenkakachtig lichtte een vriendin toe die er eentje in haar buurt heeft staan. Ook liefde voor vrouwen kent haar grenzen.

Een ginkgo biloba is een boom met een fascinerende geschiedenis. De soort bestond al in de tijd van de dinosaurussen en draagt daarom de bijnaam levend fossiel. Ze trotseerden als enige variëteit uiteenlopende levensbedreigende gebeurtenissen. Zeven exemplaren overleefden zelfs de atoombom op Hiroshima. Duizendjarige ginkgo’s vertonen amper verouderingsverschijnselen en de traditionele Chinese geneeskunde maakt al eeuwen gebruik van hun geneeskrachtige eigenschappen. In het Westen kennen we voornamelijk de ondersteuning van het geheugen als toepassing.

Rond de tijd dat we de ginkgo planten lees ik: ‘In een of twee generaties ben je vergeten’. Als een natte dweil kletst die zin mij in het gezicht. Pets! Het contrast met de ginkgo’s kan niet groter. Er over doordenken en –voelen leidt naar een niet te ontlopen waarheid. Voor de vergetelheid zich voltrekt, kan er voor sommigen nog een derde generatie bijkomen, maar ook daarna is het voor hen over en uit. Het besef van deze realiteit confronteert ons nijpend met onze vergankelijkheid en ze levert een indringende les in bescheidenheid af.

Wie ben ik … maar? Pets!

Piero Ferrucci schrijft in Vriendelijkheid. Als levenshouding en helende kracht – een pittig inspiratieboek in mijn leven – : ‘Het inzicht dat we niet zo belangrijk zijn als we dachten is wellicht pijnlijk, maar tegelijkertijd bevrijdend. De Amerikaanse president Theodore Roosevelt had de gewoonte om ’s nachts naar buiten te gaan en naar de sterren te kijken. Zo herinnerde hij zichzelf aan de onmetelijkheid van het universum. Aan het hoofd staan van een machtige natie gaf hem een heel ander gevoel wanneer hij het in de context van het sterrenstelsel plaatste.

De auteur heeft het, naast de schrijnende kant van onze onbelangrijkheid, ook over het bevrijdend aspect ervan. ‘Onze impliciete en irrationele overtuiging dat we anders en speciaal zijn is een overblijfsel uit onze kindertijd die maakt dat we ons gedragen alsof we niet onderhevig zijn aan de algemeen geldende wetten en regels. Nederigheid betekent de dood van deze geheime innerlijke overtuiging.’

Het besef dat we niet het middelpunt van het universum zijn, brengt ons een behoorlijke stap dichter bij een ander basiselement van onze menselijke omgang met anderen, namelijk vriendelijkheid. Het bewustzijn dat we zowel even gewoon als even bijzonder zijn als iedereen noemt de schrijver een essentiële voorwaarde voor vriendelijkheid. ‘Hoe kunnen we ooit vriendelijk zijn als we diep vanbinnen denken dat wij speciaal zijn, dat we niet onderhevig zijn aan de wetten waar alle anderen aan moeten gehoorzamen?’.

Om dit inzicht, dat er andere mensen op de wereld zijn met gelijkaardige behoeften als wij zelf, op kleine en grote schaal om te zetten in daden kunnen we ons beroepen op de universele gouden regel: ‘Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden’. **

Niet dat Winston Churchill in zijn kleine daden zo voorbeeldig was, maar om zijn grote bijdrage in onze bevrijding van het fascisme citeer ik hem hier graag:

‘We zijn allemaal wormen. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik een glimworm ben’. ***

Majo Van Ryckeghem
november 2017

* http://www.arboretumwespelaar.be/
** Zie ook wetenschaapje ‘De universele gouden regel’, 23 maart 2016.
*** Bron: Stiff upper lips. Waarom de Engelsen zo Engels zijn. Flip Feyten & Harry De Paepe.

Meer lezen van Majo?  Volg haar blog Wetenschaapjes

Tips voor inspirerende blogs en teksten zijn van harte welkom!  Laat een link achter bij de reacties of mail naar communicatie@femma.be

Reageer