Nu sijt wellecome

{$items.title}

Chris Willocx en Lieve Neukermans zijn beiden actief als vrijwilliger in de Femma werkgroep zingeving Vlaams-Brabant.  Zij engageerden zich om het christelijk kerstverhaal te ‘vertalen’ naar vandaag.
Een sterk verhaal, van twee sterke vrouwen samen.

Maytham woont al vier jaar in Herent. In oktober 2015 vluchtte hij vanuit Bagdad naar ons land. Hij werd naar een lokaal opvanginitiatief in Herent gestuurd. Zijn asielverzoek werd een paar keer afgewezen. Aanvankelijk kon hij terecht in een noodwoning van het OCMW. Hij kreeg toen twee maanden de tijd om iets anders te vinden.

En zo kwam Maytham Alameeri bij ons terecht.

Mijn man Marcel en ik, Lieve, deelden vroeger onze woning met mijn broer. Mijn broer is enkele jaren geleden  overleden. Nu verhuren we die bovenste verdieping aan vluchtelingen.

Dankzij de Vlaamse regeling ‘Melding Tijdelijk Wonen’ kunnen bewoners gedurende drie jaar een ruimte in hun eigen woning verhuren aan erkende vluchtelingen. De mate van privacy bepaal je zelf. Sommigen delen hun keuken  en badkamer, anderen hebben aparte kook- en wasgelegenheid voor hun medebewoners.

Ook wij maken gebruik van deze formule. We kregen daarbij ondersteuning van ORBIT- medewerker Nils Luyten. Hij coördineert het project ‘Woning gezocht - buren gevonden’.
Zo hebben we de mogelijkheid om directe solidariteit te tonen.

Het is wel jammer dat we volgens de regelgeving onze kamer maar drie jaar mogen verhuren aan Maytham. Maar dat zijn zorgen voor later. De enigen aan wie hij nu denkt, zijn z’n vrouw en dochter. Zijn procedure voor gezinshereniging loopt. Onlangs zag hij ze voor het eerst in vier jaar terug op de Belgische ambassade in Iran. Dat was emotioneel. Zijn dochter was slechts anderhalf jaar oud toen hij gevlucht was.

Het wordt weldra Kerstmis. En we zingen opnieuw onze Kerstliederen, die ons terugbrengen naar de tijd van de geboorte van Jezus Van Nazareth, meer dan 2000 jaar geleden. De liederen doen ons denken aan de situatie van vluchtelingen en migranten hier bij ons nu.

“Ze kwamen van bij, en ze kwamen van ver”.

De vluchtelingen die we opvingen komen uit Congo, Syrië, Rwanda, Afghanistan, Nepal, Irak en Iran. Manu kwam met zijn gezin. Ilias, Yasmine, Martin, Achmed arriveerden alleen.

“Wij bidden om vrede”

Met mondjesmaat komen we te weten waarom onze (boven)buren vreesden voor hun leven. Oorlog, corruptie en doodsbedreiging als je niet meedeed.

“Mijn kameraad, is vermoord. Ik wist dat als ik niet snel weg zou gaan, dat het dan mijn beurt zou zijn.” 

“Maar alle deuren blijven toe”

Als je bereid bent om te poetsen, vind je werk. Maar de deuren blijven toe als je niet de juiste formulieren of stempels hebt om – betaald – je kennis en vaardigheden in te zetten als kapper, naaister, leraar, secretaresse, graficus.

“En ach Maria is zo moe”

Ze zijn zo vaak zo moe van het onbegrepen zijn, van het gevoel niet mee te tellen. Moe van het wachten op nieuws over al dan niet erkend worden als vluchteling. Wachten om naar de Nederlandse les te kunnen gaan. Wachten op vrouw en kind die nog niet mogen komen, of niet weggeraken. Wachten op een geschikte opleiding of job – en dat geldt ook voor mensen van hier die niet in de juiste categorie vallen.

“Er was geen plaats in de herberg”

Na de asielprocedure een woning zoeken, is niet simpel. Wie rond moet komen met een leefloon krijgt bij de meeste eigenaars of immobiliënkantoren geen kans om een huis te huren. OCMW-medewerkers doen beroep op vrijwilligers om te zoeken en te bemiddelen.

“Zij offerden wierook en mirre en goud”

Veel gasten hebben hun dromen en een gewaardeerde job moeten ‘offeren’, in ruil voor een veilig leven. Ze brengen ook schatten mee: hun muziek, talenten, stielkennis. Na meerdere jaren – opnieuw - leren is Manu nu klusjesman in een school, Ilias werkt als psychiatrisch verpleger, Yasmine is verzorgende in een bejaardentehuis, Achmed runt een vertaalbureau, Martin heeft een pitazaak. Maar veel poetsopdrachten, horecajobs, zorgtaken, pakjes bezorgen, wegenwerken worden gedaan door mensen die meer in hun mars hebben.

"Go tell in on the mountains …"

… dat we gastvrije herbergiers kunnen zijn. Het kunnen kleine dingen zijn: leren fietsen, huiswerk begeleiden, mee naar het ziekenhuis gaan.
Of een boek lezen, een toneelstuk zien, een film, een concert …. het museum Red Star Line bezoeken, en daardoor leren over onze eigen migratiegeschiedenis.
Of doen wat Wannes Van de Velde zingt: “ermee gaan klappen”.
En je laten raken door dat overbekend kerstlied: “Door de liefde, laat u wekken”.

Zalige Kerstfeesten!
Lieve Neukermans
Chris Willocx

Wil je meer info over het systeem van “Melding tijdelijk wonen”, stuur een mailtje naar
lieveneukermans@gmail.com

Reacties

Fernande De Block schreef

Super mooi gezegd Lieve en Chris, ware kerstverhalen van 2019!

Marita schreef

Ik ben trots om jullie op jullie, lieve vriendinnen! Zo mooi en actueel verwoord.

majo van ryckeghem schreef

Proficiat, Lieve en Chris! Hartverwarmend verhaal. Bedankt!

Elza Rutten schreef

Mooie link met het oorspronkelijk verhaal.

De wereld is niet veranderd... hopelijk slagen jullie er wel in met dit hartverwarmend project en doe je anderen "smelten" en komt er veel navolging.

Bea De Jonghe schreef

Proficiat Lieve en Chris dat jullie niet 'bang' zijn om iemand 'anders' in je huis en in je leven binnen te laten! Waarom zijn we zo bang om zo iemand te aanvaarden. Het veranderd helemaal als je weet dat je iemand in jouw familie krijgt.

Ik krijg een schoonzoon uit Afrika en nu zie ik deze mensen, niet tegenstaande ik al met veel van deze mensen in contact kom door mijn vrijwilligerswerk, toch nog anders; je begrijpt ze beter.

Misschien moeten we deze mensen zien als 'iemand die in onze familie komt'

Reageer