Naar het nieuwe voltijds in Visie regio Limburg

{$items.title}

Visie regio Limburg besteedt op vrijdag 8 november 2013 aandacht aan het Femmavoorstel rond de 30-urenweek.  In het blad is de plaats beperkt en het interview ingekort.  Wij geven jullie graag de volledige versie mee.

Femma lanceerde het idee om van de 30-urenweek het 'nieuwe voltijds' te maken. Het ‘nieuwe voltijds’ biedt mogelijkheden om op een ontspannen manier langer te werken, loopbanen beter te herverdelen over de actieve levensjaren, aan mantelzorg en vrijwilligerswerk te doen, èn ervoor te zorgen dat mensen niet voortijdig opgebrand raken. Femma gaat hierover in debat in aanloop naar de verkiezingen van mei 2014. Femma-vriendinnen Vera Geyskens en An Bloemen geven alvast hun mening.

Even voorstellen
An: “Ik ben getrouwd, mama van 2 kindjes van 5 en 7. Ik werk 4/5de met tijdskrediet. Daardoor ben ik op woensdagnamiddag en vrijdagnamiddag vrij om de kinderen op te vangen. Mijn man werkt voltijds”.
Vera: “Wij hebben twee opgroeiende tieners. Ik heb als verpleegster niet de meest evidente uren”.
An: “Ik heb een heel flexibele werkgever: wij hebben glijdende uren en mogen regelmatig thuis werken en. Maar meestal ben ik om 9 uur op het werk en stop ik om 17 uur. Ik moet af en toe in het weekend werken, maar die uren mogen we terugnemen als recup-uren, wat maakt dat ik toch heel wat dagen extra verlof kan nemen”. Vera: “Ik heb heel veel geluk met mijn partner en zijn job. Hij werkte vaste weekenddiensten (24 uur per weekend) en door de week had hij een zelfstandige bij job. Voor ons waren de taken duidelijk: ik was in het weekend thuis voor de kinderen, hij tijdens de week ’s morgens”.

Hoe werken jullie?
Vera: Na de geboorte van ons eerste kindje koos ik voor een part time job. Eerst had ik 5 maanden bevallings- en borstvoedingsverlof en daarna ging ik drie vierde werken. ZONDER bijbetaling van andere instellingen. Dat was in die tijd voor mij een goede keuze. Ik was toen nog niet zo bezig met het loonverlies. We kwamen goed rond met ons inkomen. Maar de gevolgen voor mijn later pensioen, ja, dat was iets waar niemand me over informeerde in die tijd. Bij de komst van ons tweede kindje kreeg ik weer 5 maanden bevallings- en borstvoedingsverlof én heb ik het ouderschapsverlof van de oudste opgenomen. Die drie maanden extra thuis betekenden wel dat de eerste schooldag van de oudste samen viel met mijn eerste werkdag. Zo spaarden we de kosten van de onthaalmoeder uit. De jongste ging naar een onthaalmoeder in de buurt. Heel handig, maar ze moest om 17 uur opgehaald worden. Niet gemakkelijk als je de late hebt en een man die op verplaatsing werkt en niet ”zomaar” op elk moment kan stoppen met werken. Lang leve de oma’s dus. Toen ik op het werk de kans kreeg om in de mobiele ploeg te beginnen heb ik geen seconde getwijfeld. Vaste uren, alleen vroege diensten én geen weekends…. (is nu veranderd!) Ideaal. Samen met mijn werkgever heb ik kunnen overeen komen dat ik op maandag vrij had. Dat was nodig omwille van de nachtpost van mijn man op zondag… Anders zouden de kindjes elke maandag ochtend één uur alleen zijn of moesten we weer iemand mobiliseren voor één uurtje…. Hier vond ik het jammer dat de dienst voor onthaalgezinnen geen oplossing kan aanbieden.

Voor verpleegkundigen is het zeer vaak een probleem om te kunnen blijven werken als er kinderen komen. We beginnen op een onnoemelijk vroeg uur te werken en kunnen onverwacht opgeroepen worden als een collega ziek valt. De naschoolse opvang vraagt om op tijd te reserveren, maar we krijgen onze uurrooster pas de 20ste van de maand… en dan zijn de plaatsjes vaak al volzet. Idem zo in de schoolvakanties. Ja, ik heb geluk gehad dat mijn man er was. Hij kreeg na de bevalling zijn kort verlet - een paar dagen was dat toen. Voor ons was dat voldoende…. Maar voor anderen…. Pfff, het is snel om hoor!”

Wie doet wat thuis?
An: “We proberen de taken te verdelen, maar de rolverdeling blijft toch vrij klassiek. Hij de tuin en het afval, ik de huishoudelijke taken als koken, wassen, strijken, de kinderen in bed steken enz. We hebben wel een huishoudhulp die één keer in de week komt poetsen. Het is duur, maar het zorgt er wel voor dat we in het weekend tijd hebben voor de kinderen en voor elkaar. Voorlopig zijn er gelukkig in mijn omgeving niet echt mensen die extra zorg nodig hebben”.

Vera: “De taken waren thuis redelijk goed verdeeld. Mijn man deed ook huishoudelijke taken zoals poetsen, was ophangen… Maar met onze nieuwe werkregelingen is het nog wat zoeken. Nog even de kinderen aan hun verstand brengen dat ook zij hun steentje spontaan kunnen bijdragen door hun eigen spullen en kamer te onderhouden en we zijn weer vertrokken voor de komende jaren.

Hoe zouden jullie willen werken?
An: “Ik zou vanaf volgend jaar graag bijkomend woensdagvoormiddag thuis zijn. De schoolbel gaat al om 11.30 uur. De oudste zoon wil muziekles volgen en die begint al om 13 uur. Dat haal ik nu niet als ik 's middags stop. Maar ik vrees dat het door de drukte op het werk niet haalbaar zal zijn om nog minder te gaan werken”.

Vera: “Op dit moment denk ik eraan om meer uren te gaan werken. Ik heb intussen, net als mijn man, een andere job. Nog steeds binnen het ziekenhuis, maar vooral dagposten, met een wachtregeling. Mijn man werkt voltijds door de week, van 8 tot 17 uur. Maar dat kan weleens uitlopen. De kinderen zijn natuurlijk al wat ouder. Ze hebben ons nog wel nodig, maar kunnen ook een dag alleen thuis blijven. In de vakantie blijven ze wat langer op, en dan slapen ze tot de middag…. Niet het juiste signaal misschien, maar ja. Ze gaan dan ook naar de activiteiten van de jeugddienst en jeugdvereniging. De lange periodes dat we werken logeren ze weleens bij tante, oma of moeke. Ik heb doordat ik drie vierde werkte misschien loonverlies gehad en niet zoveel bijgedragen aan de pensioenkas. Maar van de andere kant: ik heb wel een goed georganiseerde periode achter de rug. Ik had voldoende tijd voor mezelf na het werk en heb me volledig op KAV-Femma kunnen richten”.

An: “Men zou de uren van scholen, hobby's enz meer kunnen afstemmen op werkende mensen. Ik bots heel vaak tegen problemen. Omdat ik van 9 tot 17 uur werk, raak ik gewoon onmogelijk op tijd op hobby's. Daarnaast denk ik dat vooral flexibel werken een goede oplossing is: af en toe thuis werken, glijdende uren, thuis mogen werken als je kind ziek is... Het zijn kleine oplossingen die het leven weer dat klein beetje gemakkelijker maken...

30-uren week, realistisch?
An: “Ik vind dat ik al veel geluk heb, ik heb al ongeveer een 30-uren week. Dat zorgt toch voor meer ademruimte in het leven. Maar het is nog steeds druk. Als ik echt mocht kiezen, zou ik nog de woensdagvoormiddag erbij nemen. Enerzijds voor de school en de hobby's, maar ook voor dat kleine beetje tijd voor mezelf. Dat schiet er nu heel vaak aan in, omdat ik altijd thuis ben als de kinderen er zijn. Maar dat is echt een luxeprobleem, ik ben al heel blij met mijn twee halve dagen vrij met de kinderen. Het Femma-voorstel voor een 30-urenweek vind ik ok, maar of het realistisch zal zijn vanuit werkgeversstandpunt? Dat betwijfel ik. Er moet toch iemand het werk doen? Zeker in een fabrieksomgeving lijkt het me niet zo eenvoudig te realiseren. Mensen zullen minstens moeten aanvaarden dat hun loon dan ook minder zal zijn, toch?”

Je eigen toekomst?
Vera: “Of ik blijf werken tot mijn pensioen? Ik zal wel moeten zeker. Maar ik spaar toch voor mijn eigen toekomst via pensioensparen en we gaan bewust met onze eigendom en centjes om. Ondanks de crisis blijft mijn motto: je leeft maar één keer… haal dus uit elke dag het beste en blijf je goed voelen in alles wat je doet. Hoe mijn kinderen gaan het later doen? Geen idee, hopelijk hebben ze, als zij aan kinderen toe zijn, (hopelijk) nog vier gezonde, vitale hard werkende ouders maar of die er gaan zijn om op de kleinkinderen te letten.”

Hoe combineer jij zorg en arbeid?  Vul de enquête in en maak kans op één van de waardebonnen twv 50 euro van Colruyt.

Reageer