Minder moeten, meer tijd en geluk

Ik zou niet graag een uurwerk zijn. Dan zou ik teveel mensen ongelukkig maken. Ze hebben het zo druk, de grote en ook de kleine mensen. Ze moeten nog zoveel doen. Ik zou hen telkens opnieuw confronteren met het feit dat het hun niet lukt, dat ze falen, dat ze veel tijd tekort komen.

Kinderen hebben het druk. Ze ‘moeten’ naar school, naar de muziekles,  naar de jeugdbeweging, ze moeten sporten en actief zijn op social media, ... Ze hebben vakantie nodig om te onthaasten en tot rust te komen. Leerkrachten die huiswerk geven in de paasvakantie hebben het geweten.  Eén vader bond de kat de bel aan en de (media)bal ging aan ’t rollen. Centrale boodschap: kinderen hebben het recht om tijdens de vakantie niets te doen. Niets moet.

Het leven van veel volwassenen lijkt een aaneenrijging van ‘moetens’.  Het moeten zit zelfs verankerd in ons spreken: ik moet gaan werken, ik moet wassen en strijken, ik moet boodschappen doen en ik moet nog poetsen. Zelfs onze vrijetijd barst van het moeten: ik moet gaan joggen, ik moet naar m’n ouders, ik moet op weekend, ik moet naar Femma...

Door er zo over te spreken, ga je op de duur zelf denken dat al die activiteiten écht moeten, dat er geen andere weg is. Jaren geleden voelde ik me een hele tijd moe. Omdat m’n huisarts niet direct een fysisch probleem vond, stuurde ze me naar een psycho-therapeute.  Het werd de beste doorverwijzing ooit. We legden een lijst aan van wat ik zoal deed op een week. Wellicht sprak ik in termen van ‘ik moet’. De therapeute liet me een hele tijd vertellen en toen  kreeg ik de pertinente vraag: van wie moet jij dat? Van je baas? Van je man? Van je buren? Van je ouders? Van Femma?

Toen moest ik toegeven dat ik van niemand iets moest. Dat er uiteraard verwachtingen zijn van andere mensen, maar dat het eigenlijk aan mijzelf is om hierop al dan niet in te gaan. Dat ik voor veel dingen ook zelf mag bepalen hoe en wanneer ik ze doe. Ik leerde toen dat ik voor een groot stuk zelf kies waar ik mijn kostbare tijd en energie insteek. Door daar regelmatig bij stil te staan en te luisteren naar je lichaam maak je wel eens andere keuzes en voel je je minder opgejaagd en schuldig.

Femma speelt in op noden en behoeften van vrouwen.  Veel vrouwen kampen met schuldgevoelens. Ook al doen ze nog zo hun best, ze slagen er niet in om alles wat ze denken te moeten doen op een perfecte manier rond krijgen. Gevolg: uitputting en schuldgevoelens. Dit is géén persoonlijk falen. Doorheen de verhalen van individuele vrouwen loopt één lijn. Vrouwen en mannen hebben een maatschappelijke context nodig die het mogelijk maakt om betaalde en niet-betaalde arbeid kwaliteitsvol en evenwichtig te combineren. Femma stimuleert het maatschappelijk debat en draagt op termijn  bij tot structurele verbeteringen. Daarnaast moedigt Femma vrouwen aan om hun leven zo zinvol mogelijk te maken door tijd en energie te steken in mensen en dingen die voor hen belangrijk zijn. Femmagroepen organiseren activiteiten die vrouwen daarbij helpen zoals de workshops ‘Hoe verdeel jij je tijd?’ en ‘Start to organise’.

De lineaire tijd van het uurwerk (Chronos) kunnen we daarmee niet veranderen: een uur is een uur.

We kunnen wel proberen om onze tijd anders te beleven: dichter bij onszelf en op een haalbaar ritme. Dat maakt ons  en onze omgeving wellicht gelukkiger. 

Tot slot een tip voor een ontspannende en leerrijke trip. In het Kasteel van Gaasbeek loopt tot 18 juni de tentoonstelling ‘Kairos Castle’. Curator Joke Hermsen laat je via kunstwerken  proeven van beleefde tijd (Kairos). De tentoonstelling is een groot pleidooi voor  herstel van het cruciale evenwicht tussen Chronos en Kairos.

Geen tijd voor een trip? Lees je graag een boek? Joke Hermsen schreef  Kairos. Een nieuwe bevlogenheid.

Je ziet maar, ‘niets moet’ :-)

Reacties

Liesje schreef

Mijn bedenking van deze morgen past hier eigenlijk perfect bij... Ik moest ook even niks van mezelf ;-)

Ik hou van je schrijfsels Chris! Bedankt!

Ann schreef

naar een femma-activiteit "moet" ik graag hoor ;-) straks weer '"van moeten" :-D

Plannemie schreef

Mooi, Chris! Ik MOCHT 6 weken vrij nemen van gezin en werk om naar Santiago de Compostela te stappen. Heerlijk!

Lieve Leysen schreef

Het "moeten" werd er ingebakken van kleins-af-aan en we doen hetzelfde met onze kinderen.

Pas als we tegen onze grenzen aanlopen, ontdekken we of dringt het door dat er iets niet klopt.

Bewustmaking van onze denkwijze, onze manier van communiceren en het effect daarvan is heel belangrijk.

Het aanpassen van onze communicatie is de volgende stap en verandert onze wereld compleet.

Beeld je eens in wat het zou geven als iedereen zich hier bewust van was. De mensen zouden veel gezonder en gelukkiger zijn en onze wereld veel aangenamer.

Daarom zijn artikels zoals dit hier heel nuttig.

Het zou fantastisch zijn als alle grote organisaties en organen hier meer aandacht aan besteedden en het gezond omgaan met communicatie hoog op de prioriteitenlijst zetten :)

Reageer