Ik zie, ik zie

{$items.title}

Brussel, 2050 - Vrouwen en mannen verdelen alles evenwichtig: thuis, in de politiek, op het werk … We hebben tijd voor  onze kinderen, ouders, familie en vrienden. Voor vrijwilligerswerk, en voor onszelf. De planeet is gezond, net als wij. De toekomst lacht ons toe.

Dat is onze droom bij Femma.  Die droom is nog heel ver weg vandaag.  (Betaald) werken wordt enorm gewaardeerd in onze maatschappij.  Zorgen is iets wat op de achtergrond gebeurd.  Maar is het minder waard?

Op de blog driebroertjes schrijft een mama van 3 prachtige jongens hoe zij naar onze maatschappij kijkt en hoe het ook wel anders zou kunnen.  Het volgen en lezen waard!

Weet je wat ik zie?
Ik zie een maatschappij waarin je vooral belangrijk bent als je veel werkt en jezelf voorbij holt, waarin het druk hebben een statussymbool is.
Ik zie hoe mensen elke dag worstelen met de combinatie gezin-werk, hoe ouders moeten puzzelen met verlof, als hun kindjes ziek zijn, hoe ze veel te vaak op weinig begrip of flexibiliteit kunnen rekenen…

Ik zie mensen die jobs tegen hun zin doen, omdat ze de centen nu eenmaal nodig hebben, terwijl die mensen misschien heel andere dingen in zich hebben, talenten hebben die ze niet benutten omdat ze de sprong niet durven wagen…
Ouders die liever zelf voor hun kinderen willen zorgen, besteden dat maar al te vaak uit, om zelf ander werk te gaan doen waar ze doodongelukkig van worden.

Tegelijkertijd zie ik een maatschappij vol psychisch leed, depressies en burn-outs.

Ik zie hoe bepaald “werk” totaal ondergewaardeerd wordt.
Veel grootouders hebben geen ruimte meer om hun kinderen te ondersteunen wanneer ze dat willen. Kinderen hebben geen tijd en ruimte meer om hun ouders op hun oude dag te helpen en te verzorgen.
Ouders van een gehandicapt of ziek kind worden gepaaid met een aalmoes en blijven quasi hulpeloos achter, wanneer ze ervoor kiezen de zorg volledig op zich te nemen. Veel ouders kunnen die keuze zelfs niet overwegen.

Ik zie een maatschappij boordevol verkeerde prioriteiten.

Ik zie, ik zie wat ik vroeger niet zag, voor dat prachtige kind er was.

En ondertussen praten ze over “vermaatschappelijking van de zorg”.
Ik zie, ik zie wat zij niet zien.

Bron tekst:  driebroertjes
Bron foto:  pixabay
 

Reageer