Ik dronk nog nooit koffie met mijn buurvrouw

{$items.title}

Als ik na een lange kampeervakantie mijn straat binnenrijd, besef ik weer in wat voor gemixte buurt ik woon. In de Franse Pyreneeën waren mijn tijdelijk buren goed georganiseerde Hollanders met inklapbare bijzettafeltjes en kampeerlampjes op zonne-energie. In mijn thuisgemeente Sint-Joost-ten-Node woont van alles wat: een meerderheid van minderheden.

Toch krijg ik bijna alleen Nederlandstalige en Blanke Brusselaars over de vloer. We aperitieven om de terugkomst te vieren en halen elkaars kinderen op van kampjes. Ik kan dan wel hard van de toren blazen dat ik fier en blij ben dat ik in één van de meest superdiverse plekken in België woon, eigenlijk leef ik in een relatief gesloten community van gelijken, in een buurt waar verschil van de straatstenen spat. De school is zo één van die plekken waar iedereen samenkomt. Godzijdank.

Hecht en divers
Een jaartje geleden startten we met Femma Royale. Jonge vrouwen uit Schaarbeek en Sint-Joost, die andere vrouwen uit de buurt willen ontmoeten. Na een eerste werkjaar, begint men ons wat te kennen en wordt ons groepje vrijwilligers hechter en diverser. Femma Royale bracht me al op plekken waar ik anders nooit zou komen en ik leerde er fijne vrouwen kennen, die niet allemaal spontaan bij mij aan de keukentafel zouden belanden.


Op een fijne ochtend als vandaag, denk ik verder. Het verschil maak je vooral in de ontmoeting, niet alleen vanachter pc´s of in de opiniepagina´s van kranten (die ook belangrijk zijn). Maatschappelijke spelregels (Hoe denken we? Hoe gaan we met elkaar om?) krijgen ook en vooral vorm in je straat, in het verenigingsleven of op de werkvloer.
 


Als je ooit als vrijwilliger in een asielcentrum Nederlandse les gaf, als je kinderen gaan spreken bij je Turkse buurvrouw of je een docu-avond organiseert met Femma Royale, wordt je blik soepeler en je oordeel genuanceerder. Je merkt al snel dat bijvoorbeeld een hoofddoek geen barrière is om samen dingen doen. Wat wel meespeelt is de bereidheid om je open te stellen. Ook het besef dat je eigen kader relatief is en dat het verstart en veroordelend wordt, als je het niet open wrikt en soepel houdt. Voor mij geen schuur die kraakt en zucht als je de deur opentrekt. Maar zo´n heerlijke ‘horeca-flapdeur’ die open zwiert en je toelaat met vier glazen in de hand door de opening te walsen.

Reacties

Cil Van Ostaeyen schreef

Culturele verschillen zijn inderdaad een verrijking.

Het is zo raar dat we allemaal houden van exotisch eten, reizen en dat we verschillend zijn met een eigenheid zo waarderen en wanneer het dan gaat over nieuwkomers of mensen met een andere cultuur we dichtklappen. Geef mij dan ook maar die flapdeur, ik wals graag mee

els moerman schreef

Hihi, ik zie het al zo voor me, Riet: hoe je die flapdeur open zwiert en walst op die fijne spontane en breedlachende manier van je :-) 'Het verschil maak je vooral in de ontmoeting.' Klinkt zo simpel maar is in zijn essentie een keisterke zin!

Reinhilde Hermans schreef

De eerste stap zetten is altijd de moeilijkste. Fijn dat je het initiatief genomen hebt. Nu kan Femma Royale groeien!

Reageer