Hoe een jonge vrouw vecht tegen de rat race

{$items.title}

Wat als we met z'n allen 6 uur per dag zouden werken en toch evenveel zouden verdienen? Meer tijd en meer geluk door minder te werken. Is dat geen mooie droom die werkelijkheid moet worden? Wie de reportage gisteren op Koppen zag, heeft waarschijnlijk ook onze getuigenis gezien. De reportage bracht veel reacties teweeg en deze ochtend zat er zelfs een heel aangrijpende getuigenis in mijn mailbox die ik graag even met jullie deel.

Els Seghers, een jonge vrouw van 30 jaar die genoeg heeft van het leven in de rat race:


Ik heb gehuild tijdens de reportage van Koppen over de toenemende werkdruk. De hele aflevering en nu nog, tijdens het schrijven van deze tekst.  Gehuild omdat ik het gevoel heb dat er eindelijk wordt gezocht naar een oplossing voor de “overleefdruk” van vandaag.
Want voor sommigen lijkt een burn-out misschien gewoon ‘een ziekte van de tijd’, maar voor mij werd het plots de harde realiteit.

Zelf ben ik nu een drietal weken werkloos. Een bewuste keuze waar ik lang heb over nagedacht.
Eigenlijk lieg ik als ik zeg het het een “bewuste” keuze was, want eind april werd het me te veel. Mijn man en ik verwachtten ons eerste kindje. We keken er enorm naar uit, maar na 10 weken kregen we een miskraam. Dat gebeurt vaak, daar zijn we ons bewust van, maar toch was dit mijn spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen.

Ik ben nu dertig jaar, waarvan zeven jaar aan het werk. Zeven jaar van dag in dag uit met veel liefde mijn job zo goed mogelijk en met enthousiasme proberen uit te voeren. En ondertussen? Ondertussen hebben we ook nog zelf een huis gebouwd, organiseerden we ons trouwfeest, spraken we vaak af met vrienden en familie, volgde ik in avondschool Spaanse les, zorgde ik ervoor dat ik sportief bleef, maakten we reizen …. Dat is toch wat een moderne vrouw allemaal doet, niet?

Maar nu, nu mocht ik toch een weekje thuis bekomen van een toch wel emotionele gebeurtenis? “Misschien toch eerst ervoor zorgen dat de collega’s verder kunnen en dat mijn mailtjes beantwoord zijn. Check!” Een week na mijn miskraam besloot ik om even uit te rusten. Maar een weekje bekomen, werd een maand en een maand werden al gauw vier maanden.

Ik heb er oprecht van genoten, om die maanden thuis te zijn. 
In het begin ging dat niet van een leien dakje. Want eerst zijn er “de ontwenningsverschijnselen”. Zo noemen ze dat toch wanneer je afkickt van een slechte gewoonte? Want, dat die “ratrace” een slechte gewoonte geworden was, daarvan moet je me helemaal niet meer van overtuigen. Je hebt bijvoorbeeld dat schuldgevoel omdat je je collega’s in de steek laat, omdat je voor je partner, vrienden en familie eventjes niet je vrolijke ‘ik’ kan zijn en de leegte. De leegte van een hele dag alleen thuis zijn en van een blanco agenda.

“Wat ga ik in godsnaam een hele dag doen? “, vroeg ik mezelf af.
“Nu is het moment aangebroken dat je egoïstisch mag zijn en alleen dingen mag doen die JIJ graag wil.”: zei men psychologe.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Want eigenlijk wil ik een hele dag TV kijken, boekjes lezen, wandelen… maar zou ik toch ook dringend mijn kleerkast eens moeten uitkuisen en de garage boenen. Dat evenwicht van “moeten” en “graag willen” heb ik ondertussen wel wat gevonden.

Rat race
In augustus besloot ik om toch ontslag te nemen zodat ik met een nieuwe, schone lei kon beginnen.
Het gaat veel beter met me, maar nu blijft er nog die angst. De angst om opnieuw meegezogen te worden in de ratrace.
En ok, je kan er veel zelf aan doen en sommige personen zijn vatbaarder voor burn-out, maar toch…
Bijna bij elke sollicitatie krijg je de vraag of je goed om kan gaan met stress.
En ja, ik kan goed om met deadlines en ja, ik kan goed inspelen op onverwachte situaties, maar wat doet jullie bedrijf eraan om voor een gezonde werksfeer te zorgen? Want dat wordt wel eens vaak vergeten.

Dat woord “race” is eigenlijk wel een goede omschrijving.
Het is OF meespurten in de race OF, al dan niet geblesseerd, uitvallen.
Daar moet toch iets aan veranderd kunnen worden?

 

Els Seghers, 30 jaar uit Blaasveld.

Na de reportage op Koppen, vatte Els de koe bij de horens en werd ze lid van Femma. Omdat ze gelooft in ons verhaal, in onze visie.

Koppen gemist gisterenavond? Herbekijk de reportage via deredactie.be!
Heb je een reactie? Wil je je verhaal kwijt over al dan niet minder werken? Reageer op deze post of mail naar communicatie@femma.be



 

Reacties

lieve schreef

Ik citeer de uitspraak van Els :

En ondertussen? Ondertussen hebben we ook nog zelf een huis gebouwd, organiseerden we ons trouwfeest, spraken we vaak af met vrienden en familie, volgde ik in avondschool Spaanse les, zorgde ik ervoor dat ik sportief bleef, maakten we reizen …. Dat is toch wat een moderne vrouw allemaal doet, niet?

Hier mijn antwoord : wanneer gaat het ophouden om de andere te veranderen a.u.b? Al wat Els opnoemt, daar heeft ze zelf voor gekozen. Leer je eigen verantwoordelijkheid op te nemen. Het ben je zelf die dergelijke keuzes maakt. Waarom moet dan de buitenwereld veranderen???

Wijzelf kozen allebei voor halftijds werken, zonder bijpassing.

We zijn er heel gelukkig mee geweest. We hebben altijd tijd gehad voor de kinderen, voor onszelf en voor elkaar.

Kies zelf het leven dat je wenst, Els. Leef voor de binnenkant.

Els Seghers schreef

Dag Lieve,

Je hebt groot gelijk als je zegt dat ik mezelf dit grotendeels heb aangedaan. Dat besef ik nu maar al te goed, maar het heeft een tijdje geduurd voor je daartoe komt. Dat is denk ik wel duidelijk uit mijn tekst. Ik blijf de druk van de buitenwereld voelen, maar leef veel bewuster nu. Je tips worden nageleefd.

mvg,

Els

Reageer