Hilde Van Putten - Van aarde en hemel thuis

{$items.title}

‘Onthaasting is nu al het codewoord van deze tijd. Mensen zeggen immers alsmaar meer: mag het iets langzamer? Moet het allemaal wel zo hard en zo snel? Er groeit duidelijk een nieuwe kieskeurigheid: we willen niet meer zomaar alles, nee, we kiezen wat zinvol is voor onszelf, voor onze kinderen, voor de wereld waarin we leven. Heel veel mensen gaan opnieuw op zoek. Omdat de nood aan zingeving, verdieping en doorleefde spiritualiteit zo hoog is.’

Deze tekst klinkt verrassend actueel, ook al is hij bijna 20 jaar oud.  Hij staat op de cover van ‘Van aarde en hemel thuis’, een boek dat Hilde Van Putten samenstelde in opdracht van KAV (nu Femma).

Op 1 april 1996 stelde onze organisatie  voor het eerst een vrouwelijke pastor aan:  Hilde Van Putten.  Een mijlpaal in de geschiedenis van KAV/Femma. Spijtig genoeg stierf Hilde veel te vroeg, ze moest nog 53 jaar worden. N.a.v. 100 jaar Femma maken we de herinnering aan Hilde terug levendig; zij verlegde immers  een (feministische) steen in een rivier op aarde...

Het glazen plafond doorbreken vraagt moed en doorzettingsvermogen. Hilde was verontwaardigd over onrecht in kerk en maatschappij. Vanuit een sterke overtuiging stelde zij de ondergeschikte positie van vrouwen in de kerk aan de kaak. Ze kwam op voor meer waardering voor het engagement van vrouwen in kerk en samenleving. Ze was een gedreven gelovige én feministe.  Ze deed dat op haar manier: mild én radicaal. Het werd haar niet altijd in dank afgenomen.

Hilde was een creatieve en bezielende vrouw. Haar teksten in KAV-publicaties, haar toespraken op jubilea en haar talrijke initiatieven voor afdelingen inspireerden vele vrouwen in hun engagement voor een rechtvaardige en warme samenleving.

‘Van aarde en hemel thuis’ bevat een hoofdstuk: ‘De kracht van vrouwen’. Daar vinden we een van de vele mooie teksten die Hilde zelf schreef. Een glasheldere analyse over de positie van de vrouw én een oproep om samen de structurele machtsongelijkheden weg te werken.

Op de vooravond van 100 jaar Femma dragen we deze tekst als een postuum eerbetoon op  aan Hilde en aan alle andere overleden pioniers van KAV/Femma en de brede vrouwenbeweging.

'Zusterschap'
Het is een lange weg die naar emancipatie en bevrijding voert. Als vrouw weten we dat. Onze strijd is er één van jaren, van eeuwen. Als volwaardige persoon willen we aanzien worden. Partners in de uitbouw van een liefdevolle en rechtvaardige maatschappij.

Er is vooral in deze (nu vorige n.v.d.r.) eeuw heel wat gebeurd. Niet in het minst door de inzet van grote vrouwenbewegingen. Wat het oog ziet, zijn vrouwen die op alle vlakken van de maatschappij actief zijn. Daarom gaan er stemmen op om te zeggen dat de emancipatie van de vrouw stilaan naar haar eindpunt gaat.

Maar schijn bedriegt. Wat het oog niet ziet, zeggen statistieken wel. Ongelijkheid bestaat nog op vele vlakken: arbeid, gezinstaken, Kerk... Je kan bovendien nog moeilijk spreken van één groep vrouwen. Er is ook een groeiende kloof tussen vrouwen onderling.

Op deze aardbol is er wel ergens een vrouwelijke premier of presidente, maar ze valt op want het blijft een uitzondering. Hoe hoger je op de maatschappelijke ladder klimt, hoe afgeslankter het aantal vrouwen wordt. Beleid voeren en verantwoordelijkheid toegewezen krijgen, is een nog te bevechten domein. Er is een redelijk grote groep geschoolde tot hooggeschoolde vrouwen, maar er blijft een grote groep die onmondig gehouden wordt want zo bepaalt het regime het, de politiek, de religie, en vooral de nieuwe afgod ‘economie’.

Trieste getuigen daarvan zijn de talrijke vrouwen die in de derde wereld of in verdoken ateliers bij ons aan een hongerloon moeten werken.

Er blijven dus noemenswaardige verschillen tussen mannen en vrouwen en tussen vrouwen en vrouwen.

Daarom moeten we alert blijven. Kijken en niet alleen zien. Luisteren en niet alleen horen. Lezen tussen de regels door.


Er zal in de toekomst, nog meer dan vroeger misschien, nood zijn aan solidariteit tussen vrouwen. Aan zusterschap over alle grenzen heen.

Daarvoor zijn we in goed gezelschap in de vrouwenbeweging. Als verwante vrouwen onder elkaar.

Hilde Van Putten

Hilde Van Putten was licentiate in de godsdienstwetenschappen en behaalde een doctoraat in de vergelijkende godsdienstwetenschappen. Eerder werkte zij als catecheseleerkracht, vormingswerker in het bisdom Antwerpen en educatief medewerker bij KAV-Antwerpen.  Bij haar aanstelling als algemeen pastor was Hilde 38 jaar. Ze vervulde die functie van 1996 tot 2005. Hilde stierf in 2011, na een slepende ziekte.

 

Reacties

Chris Vanhoutte - afdeling Halle-Booienhoven schreef

Een juweel van een tekst - zoals alles wat van Hilde was. Terwijl ik het lees, rollen mijn tranen...ik laat ze maar de vrije loop. Daarin lees ik de diepgang van KAV . Houd deze mooie erfenis niet verborgen voor de vele jongere vrouwen, het Femma van nu.

Datzelfde geldt ook voor de gedachtenis aan Diane.

We zeggen zo gauw: "Laten we hen niet vergeten...." , we beseffen niet hoe rijk we zijn met deze voorbeelden...

De wandeling van 23 april mag er zeker zijn...geen toekomst zonder verleden.

Robberechts Rita schreef

Hilde was inderdaad een pionier. In al haar eenvoud heel krachtig. De ontmoetingen en de gesprekken met haar blijven bij. De kracht die ze gaf aan mensen door naar hen te luisteren, hen aan te moedigen of hen te bezielen. Ze leverde een sterke bijdrage aan Femma, zoekende hoe Zingeving verweven zit en kan bijdragen tot een fijne KAV-werking voor iedere vrouw. Hilde was een hele warme vrouw. Dank je wel Hilde.

Reageer