Het verhaal van Nicolientje. Deel jij ook dat van jou?

In oktober 2020, wanneer Femma haar honderdste verjaardag viert, zullen we op deze website maar liefst 100 bijdragen van boeiende vrouwen verzameld staan. Honderd vrouwen delen elk op hun manier hun kijk op het leven, het vrouw-zijn, de vrouwenbeweging, wat hen beweegt en wat hen aan het denken zet.  Maar niet alleen deze verhalen maken de kracht van vrouwen zichtbaar.  Elk van ons heeft een eigen verhaal.  En ook die verhalen over levenservaringen, een terugblik op jaren bij Femma, een visie op de rol van de vrouwenbeweging, ...  dragen bij tot meer inzicht in de waarde van 100 jaar vrouwenbeweging.  Nicolientje doet het je voor.  Deel ook jij jouw verhaal?  Dat kan via deze pagina.

100 jaar, een volle eeuw, ik zou het wel willen worden. Als de politiekers hun plannen voor de toekomst uit de doeken doen en ik hoor dat die gaan tot 2040 dan denk ik soms: ben ik er dan nog? Als boreling van 26 december 1951 ben ik dus al een hele tijd onderweg. Ook las ik onlangs een artikel over ouder worden, ziekte en doodgaan. Veel hangt af van hoe je ermee omgaat. Humor helpt in zo’n geval. Waarom zou ik 2040 dan niet halen? Mijn contract loopt hier pas af in 2051.

Want ik word 100 jaar. Zoals Femma!!!

Wat is er dan allemaal gebeurd in al die tijd. Wel laat ik het eerst eens over mezelf hebben. Een mooie jeugd heb ik gehad. Een nakomertje, in de watten gelegd door ma, pa, grote broer en oma. Een meisje, in niets nog te vergelijken met de meisjes van nu. Of toch ? We hadden nog tijd om kind te zijn. Speelden op ons 14de nog met de poppen. Het naoorlogse leven was rustiger, er was meer orde en discipline. Een voorbeeldige studente was ik ook. Geen waaier aan studierichtingen dus ook geen keuzestress. Geen geloop naar allerhande hobby’s, waardoor de kinderen tegenwoordig geen rust meer vinden. Wij hadden 2 televisieposten en beleefden de tofste avonturen door het lezen van een boek. Maar ook ik droomde van de grote liefde, huisje, tuintje, kindje en een goeie job. Ik heb het allemaal gekregen. Niet dat het altijd van een leien dakje liep, maar het dekseltje sloot zich meestal passend op het doosje.

Mijn moeder was voor haar tijd een vooruitstrevend voorbeeld en ging de meeste tijd mee uit werken, al had ze niet het geluk gehad om lang te studeren. Voor haar was de keuze vlug gemaakt. Een eigen huis, daar geraak je als arbeider niet aan met één wedde. Het rijk der vrouw was niet langer aan de haard. Voor mij zeker niet. Per toeval en met veel geluk kwam ik in een computerbedrijf terecht. Ik kwam direct op voor mijn vrouwelijke rechten. Ik werkte in een mannenwereld. Ik herinner mij een meeting, ik was de enige vrouw. Wie wil er koffie? Iedereen natuurlijk. Wie gaat die halen? Alle ogen richtten zich naar mij, en ik, ik deed of mijn neus bloedde. De meeste vrouwen werkten als secretaresse, in dienst van hun baas. Ik liet al vlug uitschemeren dat zoiets mij niet lag. Ik zou geen mannen “dienen”. Toeval of niet, ik werd in de administratie “gedropt” en heb daar toch een mooie carrière gemaakt, zodat ik nu ook nog kan genieten van een mooi pensioen. Want ook dat is belangrijk, geen vis zonder boter.

Maar alles verandert. Ook ik. Een tweede kinderwens drong zich op na 11 jaar. De klok tikte onherroepelijk door. En ja hoor, laat een vrouw kiezen tussen het glazen plafond of de kindjes, ze zal meestal voor het laatste kiezen. De keuze was moeilijk, veel slapeloze nachten want ik had een mooie wedde, maar ik stopte met werken. De tijden waren anders dan nu. Geen 30 urenweek, geen sociaal verlof, zelfs parttime werd niet altijd in dank aanvaard en dan zwijg ik over thuiswerk. Hoe dikwijls ik het ook heb gevraagd, het was njet.  Al van de eerste dagen thuis trok ik op pad. Ik werd lid van Femma en nog andere verenigingen van ons dorp, hielp in het oudercomité, werd leesmoeder. Aan Femma heb ik de mooiste herinneringen. De viering van 25 jaar Femma Peizegem, het opstarten van ons naai atelier waaraan ik mijn schrijverssteentje heb bijgedragen, de kooklessen, de uitstappen. ’t Was allemaal even plezant. En nu ik er zo nog eens over nadenk. Moest ik kunnen herbeginnen, dan ging ik er solliciteren, en dat is niet alleen voor de 30 uren week. Het is gewoon omdat ik het opneem voor het zogezegde “zwakke geslacht”. Die benaming dateert nog uit de middeleeuwen denk ik. Ben je zwak als je zoveel jaren studeert, een mooi diploma vergaart, een loopbaan start en daarbij een huishouden runt, voor een man (of vrouw) zorgt, kinderen opvoedt, ouders verzorgt en daarbij nog tijd vindt voor jezelf.  Ik denk het niet.

’t Is 2 uur ’s nachts en ik ben op dreef. Ik zou nog zoveel kunnen schrijven. Over het lot van de alleenstaande vrouw met kinderen, vrouwen met een klein pensioen, jongere en oudere weduwen die alles in hun eentje moeten rooien, werkloze vrouwen enz. maar mijn blad is vol. En mijn man ligt hierboven te slapen met 30 haken in zijn hoofd en een open midden voorarmbreuk. Hij was slachtoffer van de storm van 10 maart 2019 en kreeg de losgekomen pannen van onze buur op zich. Om al die miserie hebben we niet gevraagd. Absoluut niet. Maar we hebben ze gekregen. Dus behalve huisvrouw, moeder, grootmoeder enz enz moet ik nu ook verpleegster en psychologe zijn. Maar ook deze slag zullen wij winnen. Want wij zijn een winners team!!!

Wat is jouw verhaal?

Een levenservaring, een terugblik op jaren bij Femma, een visie op de rol van de vrouwenbeweging? Je deelt het hier en draagt bij tot meer inzicht in de waarde van 100 jaar vrouwenbeweging.

Dankjewel voor jouw verhaal!

 

Reacties

Nicolientje schreef

Hallo...nicolientje wenst jullie veel leesplezier en...laat jullie verhalen maar komen...ik lees mee...ik kan het...jij dus ook...bye

Karin schreef

Weer mooi geschreven! En indd you will survive!

Liliane schreef

Wauw zo mooi geschreven! Recht uit je hart! Beterschap aan je man!!!

Robberechts Rita schreef

Nicole, fantastisch geschreven! Ik zie alles zo voor mij gebeuren. Je schrijft de verhalen levensecht! Proficiat!

Reageer