Het Nieuwe Normaal

{$items.title}

door Tom De Cock, MNM-DJ en ambassadeur van Wel Jong Niet Hetero

20 april 2016 wordt een mooie dag. Een mottige werkwoensdag als een ander, dat wel, maar toch ligt de champagne al koud. Het is namelijk een verjaardag die absoluut niet onopgemerkt voorbij mag gaan.

Op 20 april 2006, precies tien jaar geleden dus, kende de Belgische Senaat holebi’s het recht op adoptie definitief toe. Helemaal van harte was dat niet. 34 stemmen voor, 33 tegen, 2 onthoudingen. Voor de geschiedkundige eerlijkheid: christendemocraten en Vlaams Belangers stonden schouder aan schouder tegen de wet. 

Als ze twee andere senatoren hadden kunnen overtuigen was ik vandaag kinderloos geweest. Maar zo ver kwam het gelukkig niet.

Tien jaar later bewijzen honderden Vlaamse vaders en moeders in de dagelijkse praktijk dat geen enkel kind uit een holebigezin (1) noodzakelijk zelf homoseksueel wordt, (2) opgroeit zonder wortels of met een raar beeld van intermenselijke relaties of (3) harder gepest wordt op school dan eender welk ander kind.

Integendeel. Internationaal onderzoek (o.a. in Cambridge en Melbourne) toont zwart op wit aan dat kinderen van LGBT-ouders meer dan gemiddeld stevig in hun schoenen staan, bewuster naar het leven en zichzelf kijken, weerbaarder en optimistischer zijn, en in het algemeen ook gezonder en gelukkiger.

Ik vind dat voor mijn eigen dochter geen slechte vooruitzichten.

Ik was onlangs op bezoek in de klas van mijn petekind, in een lagere school in het Antwerpse. Toen ik vroeg wie er nog allemaal gewoon een mama en papa had thuis, stak nog niet de helft van de groep een vinger op. De rest: gescheiden, nooit een papa gehad, wedersamengesteld gezin, bewust alleenstaand, een enkel spijtig overlijden. Wat is dan het “normaal” waar al die zurige antiholebidemonstranten jarenlang voor op straat kwamen, zoals drie jaar geleden nog massaal in Parijs? Waar ging dat toch over? Normaal is dood. Al heel lang. Zelfs zonder de hulp van holebi’s. En iedereen mag daar best blij om zijn, want zo fijn was dat beklemmende, verkrampt katholieke, op allerlei holle principes steunende Normaal niet.

Tegelijk is een ander Normaal elke dag springlevender dan de vorige. De relatieve vrijheid die er in de plaats gekomen is, heeft geen Sodom & Gomorra gebracht. En het gezin in al zijn vormen zelfs nieuwe zuurstof gegeven. Je ziet het in steeds meer internationale luchthavens en in de Ikea: ook in de herentoiletten een ruime verzorgingsruimte voor baby’s. Je ziet het in marketing en televisieseries: kleurrijke relaties tussen mensen van allerlei pluimage, waarbij homo’s niet altijd meer nagellak dragen of aan ballroomdansen doen.

Je ziet het in de ogen van mensen die mijn man en mezelf aanspreken op straat, nieuwsgierig naar de prachtige prinses in de kinderwagen.

Er is nog werk aan de winkel, we zijn er nog lang niet. En het vernis van de beschaving is op sommige plaatsen erg dun. We leven in een belabberd tijdsgewricht waarin er vanalles op ons afkomt dat ook mij angst inboezemt. Het grondgebied van de Verlichting is piepklein en staat elke dag onder druk.

Maar toch, vrienden, in weerwil van dat alles, durf ik luidop te zeggen: eigenlijk gaat het toch ook vaak gewoon goed met de diversiteit in onze samenleving.  We hebben alleen al in mijn beperkte levensspanne enorme stappen vooruit gezet, en daar mogen we samen trots op zijn.

Dus jij daar, of je nu op ros of blond of man of vrouw of allebei of niks valt: doe maar lekker mee, op 20 april. Iets smakelijks uitschenken voor jezelf en je geliefde (als je van je Meerdere geen alcohol mag is een colaatje ook goed) en luidop klinken.

Lang leve het Nieuwe Normaal! Want dat zijn we allemaal.

 

EN TOEN KWAM JIJ

Binnenkort, op 24 maart verschijnt het boek 'En toen kwam jij' van Tom De Cock.  Een aanrader!

Een kind adopteren zonder de traditionele moeder in het plaatje: een hele krachttoer. Tom De Cock en zijn echtgenoot hadden zo'n grote kinderwens dat ze vol gretige nieuwsgierigheid het parcours aanvatten. Ze maakten kennis met de adoptieprocedure en al haar ethische, psychologische en vaak onthutsend praktische hobbels.

Gericht aan zijn dochter, gooit Tom zijn hart op tafel en maakt de lezer deelgenoot van deze rollercoaster aan gevoelens, van eerste aanvraag tot dé ontmoeting.

Meer weten over Tom De Cock en het boek?  Dat kan op zijn website

 

Reageer