Heb jij last van het Post Vakantie Stress syndroom?

{$items.title}

Het Post-Vakantie Stress syndroom, kortom PVS, bestaat. Echt waar! In Canada en de VS hebben ze het over Post-vacation blues, in Ierland over de Post-holiday blues. Het wordt overal geleden: op het einde van de vakantieperiode krijg je fysieke en psychologische klachten die tot twee weken kunnen aanhouden.  Er  zijn zelfs onlinepagina´s met tips en tricks om er overheen te geraken: ‘Take care of a smooth return’, ‘Doe iets verrassends’ of - nog beter – ‘Boek je volgende reis!’.

Help! Leid ik ook aan PVC?
Ik lach smalend. Waarvoor bestaat er eigenlijk nog geen syndroom? Toch lees ik verder. Ik herken de symptomen: een barstend hoofd de avond voor de eerste werkweek, als reactie op de idee dat ik terug in die ratrace moet stappen. En ik blijk niet alleen te zijn. Ik zie ze tijdens de eerste week van het nieuwe schooljaar op straat. Ik merk het aan hun blik en gewrongen gezichten. Heel wat moeders aan de crèche en aan de school lijken aan PVS te leiden. 1/5de ouderschapsverlof, een time out, andere uitdagingen, misschien een opleiding…: terwijl ze de buggy voortduwen of de kinderen achterop de fiets meezeulen, malen ze op mogelijke remedies tegen hun PVS.

Met zijn allen naar de loopbaanbegeleiding
Die eerste week van september zit ik met een aantal buurvrouwen op café. Je weet wel: ‘rustig aan beginnen’ en ‘iets verrassends doen’ om nog even in de waan van het trage leven te vertoeven. Wat blijkt: de helft van het gezelschap zit in loopbaanbegeleiding, inclusief mezelf. Als een pre-winter virus verspreid onder post-zomer slachtoffers.

Dat wil ik onderzoeken. Ik bel naar Arabel, een centrum voor loopbaanbegeleiding, dat ondertussen de helft van mijn buurvrouwen rijker is in haar klantenbestand. Ik stel mijn ongewone vraag: ‘Zijn er in september veel vrouwen en moeders die de knoop doorhakken om met loopbaanbegeleiding fundamenteel stil te staan bij wat ze kunnen, willen en de zin die ze geven aan hun werk?’ Ella, gedelegeerd bestuurder van Arabel, vindt het een interessante kwestie en stuurt ze door naar haar collega´s. Ze geeft alvast mee dat er ‘in september zeker meer aanvragen zijn’, maar … ‘heeft dat  maken met dat zogenaamde PVS?’.

Slow life
Ik denk het niet. Volgens mij heeft aankloppen bij Arabel niets te maken met PVS, noch met niet graag werken of luiheid. Het heeft alles te maken met een drang naar een trager ritme, waar de dingen terug zin krijgen. Al die zogenaamde PVS-ers hebben tijdens de vakantie de intrinsieke waarde van koken, gezellig samen zijn met vrienden of zorgen voor de kinderen ervaren (tip: lees over zorgeconome Thera van Osch). Als het ‘dodend ritme van moeten’ van je afvalt, merk je dat je kan genieten van de kinderen in bad doen of wat rommelen in de keuken. Kleine passies en talenten ontwaken schoorvoetend uit hun winterslaap.

In het tijdschrift Flow lees ik een artikel over ‘zachter werken’. ‘Zacht werken’ betekent niet dat je de helft van de tijd zit te niksen of je pc streelt na elke komma. Het gaat erom dat alles wat je doet, op het juiste tempo doet. Je koestert je tijd en wat je ermee doet. Daardoor neem je juist meer initiatief.

Ik leg de link met wat Liesbeth, Arabel-collega van Ella, me mailde. Zij had het zo fijn tijdens de vakantie: ‘iets meer tijd hebben om dat boek te lezen, om een goede vriendin te zien, om gezonder te koken.’ Liesbeth merkt op dat een aantal cliënten, omdat ze in de zomer meer tijd hebben, gaan nadenken. Doordat ze even buiten de ratrace staan, gaan ze op een andere manier naar de zaken kijken. Ze willen niet nog zo´n jaar tegemoet en beseffen dat tijd schaars is en dat het écht tijd is om er daadwerkelijk iets mee te doen.’

Ik leg mijn pc even aan de kant en staar voor me uit. Ik prevel ‘de trage snelheid’.
P-V-SPleiten Voor Slow life.
Die 30-urige werkweek van Femma is eigenlijk toch niet zo´n gek idee?  ;-)

Reacties

nik schreef

Zeer herkenbaar en inspirerend Riet! Ik ga het de komende weken nog enkele keren bewust terug lezen. Misschien een eerste stap in het vertragen.

Reageer