Geen okselhaar, wel mannen

{$items.title}

‘Dus jullie zijn voor okselhaar en jullie scheren jullie benen niet’, kreeg een collega te horen toen ze zei dat ze (professioneel) feministe was.  We hebben er eens goed mee gelachen maar tegelijkertijd beseffen we dat de er nog veel werk aan de winkel is.  Alvast deze mythes over feminisme horen in de prullenmand thuis.

We zijn voor okselhaar en ongeschoren benen
Noch in de visie, missie of strategische doelstellingen van Femma is het streven naar een royale lichaamsbeharing opgenomen.  Rondom mij zie ik trouwens vele collega’s- en vrienden feministen die netjes geschoren en/of gewaxt  en/of gelaserd zijn.  Over bepaalde plaatsen kan ik mij niet uitspreken, maar met die benen zit het alvast wel ‘snor’.  Maar eigenlijk doet het er niet toe:  als je gehecht bent aan die toefjes onder je armen en het bos op je benen en je wil ze laten staan, dan is dat jouw zaak.  Punt uit.

We zijn alleen voor vrouwen en tegen mannen
Nog zo’n kanjer die stevig weerwerk behoeft.   Omdat ik een vrouw ben en je mij allicht minder gelooft, doe ik een beroep op een ‘middle class white man’ om deze mythe te lijf te gaan. Michael Kimmel, een Amerikaanse professor Sociologie,  is mijn man van dienst.  Gepassioneerd legt hij in deze TED-talk, ook onder deze blog, uit hoe feminisme niet TEGEN mannen is maar juist meer welvaart en geluk brengt voor vrouwen èn mannen, voor kinderen, voor bedrijven en voor samenlevingen.  Je wordt er op slag een feMANist (en hopelijk ook Femmalid) van. En waarom je mij minder au serieux neemt, kom je in Kimmel’s uiteenzetting eveneens te weten.

We zijn niet meer nodig
Zo lijkt het op het eerste gezicht. Voor de wet zijn mannen en vrouwen gelijk.  Vrouwen zijn niet meer ondergeschikt aan de man, zoals een eeuw geleden. Ze mogen gaan werken, ook als ze getrouwd zijn. Ze mogen bankrekeningen openen.  Ze mogen stemmen. Toch zijn er nog ongelijkheden.  Ze zijn wel minder frappant. En we leggen de oorzaak ervan vaak bij de individuele vrouwen zelf. ‘Je kan toch voltijds werken. Dat jij voor een deeltijdse baan kiest, is jouw keuze. Je hebt misschien een gebrek aan ambitie’, klinkt het bijvoorbeeld. Dat 44% van de werkende vrouwen deeltijds werkt en dat vrouwen ruim een dag per week meer aan huishouden en kinderen besteden dan mannen, telt niet mee in de discussie.  Nochtans gaat het daar over: dergelijke patronen tonen aan dat we in onze samenleving nog niet klaar zijn met de gelijkheid tussen mannen en vrouwen.  Vrouwen willen wel, maar kunnen (nog) niet.

Kortom, wij ijveren niet voor het vrijelijk laten groeien van oksel- en andere haren. Wel voor een gelukkige en welvarende samenleving voor IEDEREEN. En daar zijn we nog niet klaar mee.

(bron foto: Rosadoc.be)

 

 

Reacties

Julie De Groot schreef

Ondanks het feit dat men beweert in een moderne samenleving te vertoeven, lijkt het nog steeds not done om je als feminste te kunnen en mogen outen. Vraag het aan een aula studenten en niemand steekt zijn of haar hand op. Verduidelijk dan waar feminisme eigenlijk voor staat en meer mensen steken spontaan de hand op. Feminsme wordt zelfs vandaag de dag nog veel te vaak gelijkgesteld met het 'haten van mannen', terwijl er verschillende stromingen bestaan. De 'mannen-haters' zijn slechts een kleine fractie van de veel grotere beweging van het feminisme. Gelijkheid tussen mannen en vrouwen is moeilijk na te streven. Mannen en vrouwen zijn dan ook fundamenteel anders, en dat valt niet te ontkennen. Maar gelijkwaardigheid daarentegen zeker wel. En die strijd is inderdaad nog niet gestreden.

ilse de vooght schreef

Dag Julie,

Over die fundamentele verschillen las ik twee interessante boeken: Het idee M/V van Asha ten Broeke (Nederlandse genderspecialiste) en Darwin voor Dames van de Vlaamse wetenschapster Griet Vandermassen.

Groetjes, Ilse

Reageer