Er voor anderen kunnen zijn geeft mijn leven zin

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Tekst: Lydia Plessers

Er zijn zo van die vrouwen, warm, openhartig, hartelijk en op ten top vrouw die je, als ze jouw levensweg doorkruisen, nooit meer vergeet en voor altijd in jouw hart draagt. Josée Penders is zo één van die vrouwen. Ik leerde Josée kennen toen ik provinciaal pastor werd voor KAV- Limburg in 2001. Zij was toen lid van de provinciale beleidsgroep en had al een hele weg als vrijwilliger afgelegd binnen onze organisatie. Zij was en is een vrouw met een sterk christelijk geloof en die christelijke overtuiging loopt als een rode draad doorheen al haar engagementen. Haar geëngageerd leven staat dan ook in het teken van rechtvaardigheid, solidariteit en zorg voor andere mensen. Waarden die Femma ook al 100 jaar hoog in het vaandel draagt. Graag geef ik haar het woord.

Josée, vertel de lezers eens wie je bent en hoe je vrijwilliger bent geworden binnen Femma?

Mijn naam is Josée Penders. Ik ben 74 jaar en bijna 50 jaar gelukkig getrouwd met Raymond Kuijpers. Wij wonen in Boorsem, een deelgemeente van Maasmechelen in het mooie Limburg.
Ik was de oudste van 7 kinderen. Thuis hadden we een boerderij en een winkel. Ons ma maakte naast haar drukke dagtaak tijd voor vrijwilligerswerk bij de Boerinnenbond (nu Ferm). Daardoor groeide bij mij al zeer vroeg het inzicht dat inzet voor anderen belangrijk was in het leven.
Onze pa wees mij er steeds op dat rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid belangrijke pijlers waren in het leven én dat ik als oudste steeds bekommerd moest zijn voor zussen, broers en anderen. Als jong meisje en later als jonge vrouw was dat niet altijd gemakkelijk. Toch ben ik hem nog altijd dankbaar omdat hij mij deze waarden heeft meegegeven.
Toen ma stopte als bestuurslid in KVLV (Ferm) vond zij het vanzelfsprekend om mij voor te dragen om haar taak over te nemen. En ik werd aanvaard en heb dit ook vele jaren met heel veel goesting gedaan.
Jaren later verhuisden mijn man en ik naar Boorsem maar daar was geen KVLV. Ik miste het vrijwilliger zijn in een vrouwenorganisatie; het voelde voor mij aan alsof ik werkloos was.
Inzet en organiseren bleken toch wel echt iets voor mij. Gelukkig klopte KAV- Boorsem bij mij aan met de vraag om bij hun bestuur te komen. Ik heb dit toen met beide handen aangenomen. Het deed me deugd deel uit te mogen maken van zo een fijne bestuursploeg en samen zetten we er flink de schouders onder. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren hoe wij in ons klein dorpje Boorsem - het was voorjaar maar het was ijskoud met hagel en sneeuw - van deur tot deur gingen om vrouwen lid te maken van onze groep. Het resultaat was geweldig: 40 nieuwe leden.

Je hebt heel wat waters doorzwommen binnen KAV/Femma. Hoe was het om mee te werken in een getrapte structuur van een grote sociale beweging: van lokaal, over provinciaal naar nationaal?

Het was Mia Timmermans, die toen vrijgestelde was (nu heet dat groepsbegeleider) die mij vroeg om in het “verbondsbestuur” te stappen. Van afdeling naar verbond Limburg was een grote stap voor mij. Ik kwam terecht in een geëngageerde ploeg van vrijwilligers en samen met een pastor en beroepskrachten stippelden wij beleidslijnen uit voor het verbond. Steeds stond het belang van vrijwilligers en leden voorop. Vrouwen samen brengen, hen een goed gevoel geven -  nu spreken we over me-time -  na hun dagtaak en zorg voor hun gezin, tijd geven om te genieten maar ook hen laten groeien en nieuwe inzichten bijbrengen. Dit alles was onze doelstelling!
Op en top, voor elk wat wils, niets was ons teveel en we gingen ervoor in een aangename sfeer, steeds met de glimlach. God het was een zaaaaalige tijd.

En toen kwam de vraag om voorzitster te worden van het verbond. Nooit had ik durven denken dit aan te kunnen.  Maar ik werd verkozen met volstrekte meerderheid op één stem na die van mezelf uiteraard! Ik zie me nog staan, voor de eerste keer op het podium in het cc in Hasselt, voor een bomvolle zaal met honderden vrouwen. Ik trad in de voetsporen van Gerda Ruttens, een sterke vrouw die als voorzitster heel geliefd was. En nu moest ik die grote groep KAV-vrouwen een warm welkom geven. Ik voelde me zo klein, ongelooflijk, maar het lukte!
Ik durf te zeggen dat ik heel goed voorbereid was als ik naar een vergadering ging. In de auto, van Boorsem tot Hasselt (ongeveer 35 km.), bad ik om inzicht, kalmte en de kracht van hierboven.
Ik wilde iets betekenen voor zovele KAV- vrouwen die op hun beurt het beste van zichzelf gaven in hun lokale groep. Het was fantastisch dit te mogen zijn en doen samen met andere vrijwilligers.

Natuurlijk moest de provinciale voorzitster ook mee vergaderen nationaal. Van Boorsem naar Brussel was nog een grotere stap. Dat bracht soms zware materie met zich mee. Maar altijd was het boeiend en interessant!  Toch was het niet altijd makkelijk om mee beslissingen te nemen.
Er zijn nog veel zaken die ik me herinner, maar de herstructurering en de naamsverandering waren twee van de moeilijkste punten, zeker voor onze vrijwilligers aan de basis. Zij hadden er moeite mee. Maar tijden veranderden en wij moesten mee. Het vrijwilligerswerk was niet meer zo evident, jonge vrouwen engageren zich wel maar anders. Wij, vrouwen van de vorige generatie,  moeten hier oog en oor voor hebben. Persoonlijk kon ik me in deze verandering wel vinden. Er is een tijd van loslaten. Mijn motto is: verder gaan en nooit bij de pakken blijven zitten.

‘Verder gaan en nooit bij de pakken blijven zitten’

Klopt het dat het christelijk geloof als een rode draad doorheen jouw vrijwilliger-zijn loopt?

Ja dat klopt. Toen ik aangesproken werd om in de groep zingeving mee te stappen heb ik dan ook volmondig ja gezegd. Een nieuwe uitdaging. Van huis uit kreeg ik een gelovige opvoeding mee: zorg dragen voor mekaar, naastenliefde, vertrouwen, hoop, solidariteit en verbondenheid zijn daarin belangrijke waarden. Deze waarden kon ik woord en taal geven in de werkgroep zingeving, samen met anderen en jij als pastor. Heel wat vrouwen binnen onze Femmagroepen zijn zinzoekers en vragen naar verdieping. Dit probeerden we op een eigentijdse manier aan te bieden.
We maakten mappen over hoe elkaar nabij zijn in rouw en verdriet, met inspirerende teksten, feesten met thema’s en uitwaaitochten. We hielden vredestochten door Hasselt in de advent en nog veel meer. Zelfs nationaal werden onze mappen mee opgenomen! Later toen er geen pastoraal verantwoordelijke meer was heb ik de coördinatie van de werkgroep zingeving overgenomen. Dit ben ik blijven doen tot we twee jaar geleden spijtig genoeg gestopt zijn met de werkgroep.

Naast mijn vrijwilliger-zijn bij Femma nam en neem ik nog altijd heel wat engagementen op in de parochie. Ik ben al jarenlang koster(es). Ik draag zorg voor onze kerk en voor de versiering en ben de aanspreekpersoon voor alles wat met onze kerk te maken heeft. Ik coördineer mee onze parochieploeg in overleg met de federatie. Daarnaast gaf ik catechese en ben ik nog steeds voorganger in uitvaarten. Kwetsbare families in een zeer pijnlijke periode heel nabij zijn. Samen met familieleden een aangepast, sereen afscheid van hun geliefde voorbereiden. Deze zorg is voor mij van essentieel belang.

Er voor anderen kunnen zijn heeft mijn leven zin gegeven. Mijn man en ik hebben zelf geen kinderen.  Maar wij namen de zorg voor de kinderen van broer,  zus en buren op ons van toen zij nog baby’s waren. Nu ze groter zijn mogen we ons nog altijd koesteren in hun liefde voor ons en onze liefde voor hen. Ook was ik mantelzorger voor mijn ouders toen zij hulpbehoevend werden.

‘Heel wat vrouwen binnen onze Femmagroepen zijn zinzoekers en vragen naar verdieping’.

Jij hebt Femma zoveel gegeven. Heeft Femma jou ook iets gegeven?

Tot slot wil ik dankbaar benadrukken dat ik dankzij Femma veel geleerd heb: durven spreken in het openbaar, leiding geven, luisteren en meningen delen. Ik heb de kans gekregen om met mijn creativiteit en mijn talenten anderen hopelijk gelukkig te maken.
Toch gaat mijn grootste dank natuurlijk uit naar mijn man die me de tijd heeft gegund om dit boeiend en druk bestaan een kans te geven.

Josée, in naam van Femma wil ik je hartelijk danken voor zoveel inzet en engagement. Bij deze wil ik ook al de andere Femma vrijwilligers danken die na(ast) hun lokaal engagement meewerkten op regionaal, provinciaal en nationaal niveau. Zij vertolk(t)en de zo belangrijke stem van de achterban.

 

Reacties

Wrobel mieke schreef

Dikke proficiat Josée zo ken ik jou een heel warme vrouw

Iris Demesmaeker schreef

Wat een mooi verhaal! U heeft de kans gekregen maar vooral ook genomen en daar is moed en kracht voor nodig! Proficiat!

Wies Hanot schreef

Wat een zaaalig Femma vrouw!!! Ik voel nog altijd haar watmte en haar enthousiasme.

Bedankt Josee

Lieve Veugelen schreef

Wat was het leuk dit verhaal te lezen. Ik herken zo veel verhalen die ik zelf meemaakte. Ik zat samen met Josée in Provinciale beleidsgroep en in Nationaal bestuur. Zo fijn om nog iets van Josee te horen.

godelieve penders schreef

WAT ZIJN WIJ TROTS OP ONZE ZUS,

HOOR HIERIN MIJN PAPA EN MAMA

Dit doet enorm deugd

Proficiat grote zus en dank voor alle goede zorgen met je achterban

Rita Robberechts schreef

Josée, bedankt voor je mooi verhaal. En toch ben je nog bescheiden gebleven in datgene wat je vertelde. De vriendschap, de genegenheid en de warmte die van jou uitgaat is wonderbaar.

Fijn om jou in beeld en verhaal te zien. Warme groet.

Hilde Beuls schreef

Dankjewel Josée voor alles wat je voor KAV/Femma gedaan hebt! Ik zal me jou altijd herinneren als een lieve, warme vrouw met veel uitstraling en met zo een enthousiast engagement voor Femma!

Reageer