Een Rerum Novarum voor Nel

{$items.title}

1891. Leo XIII publiceert ‘Rerum Novarum’. Het is een encycliek over het arbeidersvraagstuk, en dus over de armen en de verschrikkelijke toestand waarin de industrialisatie vele mensen had gebracht. Vanuit verontwaardiging roept de paus op tot sociale actie. 
Ook ene Maria Baers uit Antwerpen ziet de vreselijke gevolgen van de industrialisering voor het arbeidersmilieu.  In 1908 engageert ze zich in de lokale vrouwenwerking van de Sint-Michielsparochie in Antwerpen. Daar doet ze syndicale ervaring op in drie verschillende vrouwenvakbonden: de vakbond van de naaldwerksters, de vakbond van de bedienden en de vakbond van de fabrieksarbeidsters.
Maria Baers veroordeelt resoluut de armoedige leef- en werkomstandigheden van de arbeid(st)ers. 
Baers  is niet tegen vooruitgang, maar ze wil dat de welvaart gedeeld wordt. Ze vindt dat iedere vrouw moet kunnen werken, in goede arbeidsomstandigheden die rekening houden met specifiek vrouwelijke noden, tegen eenzelfde loon als mannen, en vaak ook in dezelfde beroepen als mannen. Baers zet zich heel haar leven in om de positie van de vrouw te verbeteren.
Om haar idealen te verwezenlijken richtte Maria Baers in 1920 onze vrouwenbeweging op.

Nel
Bijna 59 is ze, met een opleiding secretariaat-talen. Perfect drietalig. Indertijd thuis gebleven om voor de drie kinderen te zorgen. In onderlinge afspraak met de echtgenoot. Alles ging goed, tot hij haar èn de kinderen verliet. Daar stond ze: 34 jaar, drie kinderen, twee leningen, geen werk.
Nel zocht en vond werk.  Ze wilde niet bij de pakken blijven zitten.

‘Ik kon aan de slag bij Delhaize, als verkoopster. Maar de combinatie met mijn gezin was een hel.  Een degelijke kinderopvang kon ik niet betalen.’

Een switch richting onderwijs bracht (tijdelijk) soelaas.  Nel vond werk als onderhoudskracht in een school. Op haar 50ste kreeg ze gezondheidsproblemen, wat leidde tot ontslag. Na 12 jaar trouwe dienst.  De periode van het interimwerk brak aan.

‘Met veel tijdelijke contracten en drogredenen om me toch niet vast te moeten aannemen. Op een normale werkloosheidsvergoeding kon ik in de periodes zonder werk door die slechte contracten niet rekenen.’

Nu werkt Nel terug in een school. Ze verzorgt er de voor- en de naschoolse opvang en doet aan onderhoud. 19 uur per week, 800 euro per maand.  De inkomensgarantie-uitkering  (IGU) zorgde tot vorig jaar voor een aanvulling tot 1.300 euro per maand.  Nu is dat nog 1.100 euro. En de regering is van plan om nog verder in de IGU te snoeien ‘om mensen aan te zetten om te werken’.

‘Ze nemen me mijn waardigheid en motivatie af’, zegt Nel. ‘Wat willen onze beleidsmakers eigenlijk? Dat we gaan werken in het zwart? Dat we gaan thuisblijven? Knippen in de IGU is ondoordacht en kort door de bocht. Ik wil voltijds werken maar ik wil waardig werk voor een waardig loon. Daar moeten ze werk van maken.’

Volgend jaar wordt Nel 60.

‘Ik zou het graag wat makkelijker hebben, maar ik sta met mijn rug tegen de muur. Ik ben alleenstaande zonder financiële armslag.  Ziek worden is geen optie. Grote kosten kan ik niet opvangen. Daarom overweeg ik om mijn huis te verkopen’.

Nel is niet de enige.  54.000 mensen, voornamelijk vrouwen, rekenen op een IGU. Niet omdat zij niet willen werken, wel omdat de arbeidsmarkt en onze beleidsmakers hen in de steek laten.

Het werk van Maria Baers is nog lang niet af.

Femma

Reacties

firmin serré schreef

er is nog steeds werk voor het merendeel van de mensen, als ze maar willen en niet zoeken wat zij willen!

els schreef

Firmin, ik vind jouw reactie op het verhaal van Nel een trieste reactie. Deze dame heeft een opleiding secretariaat-talen, is perfect drietalig en doet onderhoudswerk. Haar onwerkwillig of kieskeurig noemen is ongehoord. Politieke propaganda zoals 'wie wil werken, vindt werk' strookt niet met de harde realiteit van 1 vacature per 17 werkzoekenden. De arbeidsmarkt laat wel degelijk veel mensen in de steek. Misschien is dat een waarheid die je niet horen wilt, maar dat maakt het niet minder waar. Bovendien vind ik dat iedereen recht heeft op welzijn. Een waardige job op maat, maakt daar volgens mij deel van uit. Dank aan Nel voor het delen van haar verhaal. Haar verhaal stelt een reëel probleem aan de kaak. Mvg.

Liesje schreef

Ik sluit aan bij Els. Het is niet evident om na jaren 'uit' te zijn en zeker vanaf een bepaalde leeftijd terug een job volgens je diploma te vinden. Ondertussen staat een recent geschoolde en jonge garde klaar.

En toch zet ze door. Nel zocht en vond werk! Kieskeurig kun je haar niet noemen. En eigenlijk wordt ze nu financieel gestraft omdat ze toch die deeltijdse job aanvaardde. Ze wordt in de steek gelaten door het beleid! Tijd voor degelijke maatregelen om werk en zorg te combineren zodat de partner die (tijdelijk) een stapje terug zet om meer zorg in het gezin op te nemen, hier achteraf niet individueel de rekening moet van dragen!

Reinhilde Hermans schreef

Er is inderdaad nog veel werk aan de winkel. Het gaat met deze regering niet de goede kant uit, denk maar aan de kinderbijslagen, uitkeringen die teruggeschroefd worden, bijdragen in de opvang die verhoogd worden....

Stevens schreef

En dan al die verdoken "besparingen" "belastingen" die nog gaan en moeten komen want anders halen ze hun Europees % niet - weer op de nek van de kleine werkman!

Beatrix Huys schreef

Het is om bedroefd te worden bij het antwoord van Firmin.

Het is moeilijk zich in te leven in de problemen van de andere medemens. Men hoort en leest van "profiteurs" en meer van zulke taal.

Oordeel niet te snel want het gunstige lot kan vlug omslaan.

Reageer