Een lichtje voor Jonas

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

De tweede zondag van december is elk jaar Wereldlichtjesdag. Dit jaar is dat op zondag 10 december. Op deze dag, om 19 uur ‘s avonds, steken mensen over de hele wereld kaarsjes aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen.

De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben.
Daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met dat verdriet.

Worldwide Candle Ligthing is ontstaan in 1997 in Amerika. Nu worden er op de hele wereld op de tweede zondag van december om 19 uur lokale tijd kaarsen aangestoken. Omdat we in verschillende tijdzones leven, worden er die dag ieder uur ergens op de wereld kaarsen aangestoken voor een overleden kind.

Ook ik ben mama van een overleden zoontje. Ons tweede kindje, Jonas, werd 25 jaar geleden dood geboren. Op 10 december. Voor zijn vierde verjaardag heb ik hem destijds een brief geschreven. Die zou ik graag met de lezers van de Femma-blog willen delen (en met iedereen eigenlijk) om aandacht te vragen voor Wereldlichtjesdag, voor alle overleden kinderen, voor het levenslange verdriet van de ouders van die kinderen.

Lieve kleine jongen,

Binnenkort is het jouw vierde verjaardag. Maar er zullen geen slingers en cadeautjes zijn, je zult geen kaarsjes uitblazen. Want hoe volmaakt je er ook uitzag toen je geboren was, er kwam geen eerste schreeuw. Je oogjes gingen niet open, je kleine vingertjes omklemden mijn vinger niet toen ik je handje zachtjes streelde. Je was gestorven in mijn buik.

Wat hadden we verlangend naar je geboorte uitgekeken. We zouden je kunnen verwelkomen in ons nieuwe huis. Je papa was in de wolken toen hij hoorde dat hij een zoon zou krijgen. Je pépé was bezig het bedje voor jou op te knappen. En ook je zus was op je komst voorbereid: na Nieuwjaar zouden we een baby’tje krijgen.

Toen was er die akelige decembernacht. Na een helse rit naar het ziekenhuis - waarin ik mezelf bleef voorhouden dat alles goed zou aflopen - kregen we van de dokter te horen dat jouw hartje niet meer klopte. Ik zie je papa nog op de muur staan bonken van onmacht. De vroedvrouw met tranen in de ogen, een dokter die zich geen houding wist te geven en de juiste woorden niet vond.

En ik? Ik kon niet geloven dat dit ons overkwam. Het was alsof de dokter over iemand anders praatte. Dit soort onheil overkwam toch alleen andere mensen? Tien uur later, na veel zinloos lijkende pijn, ben je geboren. Je werd in een doek gewikkeld en in mijn armen gelegd. We werden naar een kamer gebracht waar je papa en ik tijd kregen om afscheid van je te nemen.

Afscheid nemen, terwijl we nog niet eens de kans gekregen hadden om je te leren kennen. Natuurlijk kwamen toen de tranen, maar ik wilde toch heel bewust ieder detail van jou in me opnemen. Dit beeld van jou wilde ik nooit meer vergeten.  Je zag eruit als een slapende baby. Wat was je mooi, wat was je lief, wat was je klein. Ook al woog je maar iets meer dan duizend gram, je was helemaal af. Je handje was smaller dan mijn duim, je nageltjes leken wel broodkruimeltjes. Je haartjes stonden grappig rechtop. Je leek sprekend op je zusje.

We hebben jou Jonas genoemd. Jonas was de naam die we al jaren in gedachten hadden voor een zoon. Nu hadden we die zoon gekregen en moesten we hem onmiddellijk weer afgeven. Ik voelde mij gestraft omdat ik te gelukkig geweest was.

Alleen jij weet hoe afschuwelijk de maanden waren die volgden. Mijn immense verdriet kon ik in het begin met veel mensen delen, maar naarmate de tijd verstreek, besefte ik dat ik er alleen door moest. Beetje bij beetje leerde ik leven met jouw dood, ook al blijft het gemis erg veel pijn doen.

Waarschijnlijk zal ik nooit de zin van jouw dood begrijpen, maar jij hebt ons wel geleerd om alleen belang te hechten aan wat er echt toe doet. We maken ons niet meer druk om onbenullige dingen. Meer dan vroeger beseffen we hoe gelukkig we zijn met elkaar, willen we tijd maken voor elkaar en genieten van onze kinderen. Ja, je hebt er ondertussen nog een broertje bij.

Lieve kleine Jonas, we hebben je nooit groter zien worden. Ik heb slechts heel even de tijd gehad om jou in mijn armen te houden. Maar dit moet je weten: telkens als ik je zus of broertje knuffel, dan knuffel ik jou in gedachten mee.

Je mama

Lieve mama Caroline, bedankt voor het delen van deze prachtige brief aan Jonas. 

Steek jij vanavond met mij een kaarsje aan op deze Wereldlichtjesdag?
Voor Jonas en alle overleden kinderen.
Voor het levenslange verdriet van de ouders en al wie hen graag zag?
Dan maken we de wereld heel eventjes weer wat lichter voor hen...

Reacties

Dhollander Christiane schreef

In de kerk van Christus Koning te Gent werd zondag een gebedsmoment met licht, woord en muziek georganiseerd om de overleden kinderen te gedenken. Het werd een intense mooie viering die nog lang zal nazinderen bij de ouders, familie, vrienden en andere aanwezigen. Nadien kon er nog nagepraat worden in het parochiecentrum bij een drankje.

Deze viering werd onder impuls van "Levensadem" georganiseerd. Wij hopen dit verder te kunnen doen volgend jaar, want het heeft veel deugd gedaan.

Christiane

Marleen Vergeylen schreef

Beste mevrouw,

Mooi om dit met iedereen te delen! Bedankt!

Ik wens u nog vele knuffels!

Warme eindejaarsdagen gewenst.

Marleen

rita vandeperre schreef

Caroline, dank voor uw mooie brief

toen ik vijf was, tientallen jaren terug,stierf mijn broertje van 3 jaar

afwezig is hij aanwezig, altijd, en ik deed mee met Wereldlichtjesdag , vredevolle kersttijd voor jullie

Rita

Vandenbussche Ann schreef

Caroline,

Ik kreeg kippevel bij het lezen van je brief. Zo mooi en invoelend geschreven. Ik zal ook een lichtje laten branden voor de kleine Jonas.

Vele groeten Ann Vandenbussche

Christiane Tansens schreef

Iedereen die dit verhaal leest wordt er stil van.

Reageer