Een dagje asielcentrum, dan gaan je ogen wel open

{$items.title}

Dit jaar telt de kalender een dagje meer. 29 februari was een extra dag. Een dag om extra hard te werken, of om cadeau te geven. En Femma deed dat laatste. Wij, beroepskrachten, kregen de kans om onze dag weg te geven aan mensen die wat extra zorg of extra aandacht kunnen gebruiken. Dat beetje extra waar we in ons ‘normale’ drukke leven geen tijd voor hebben.

 

Terwijl sommige collega’s gingen helpen in een dagopvang voor ouderen, een centrum voor volwassenen met een beperking of een crêche … trokken vier collega’s naar het asielcentrum in Lanaken. Onze collega Mien heeft daar een paar jaar gewerkt. Zonder haar – nog steeds goede – contacten, was deze speciale dag waarschijnlijk niet echt mogelijk geweest.

In het asielcentrum in Lanaken worden momenteel vooral mensen uit Syrië, Irak en Afghanistan opgevangen. Veel gezinnen met jonge kinderen. 

‘Organiseer een vrouwenactiviteit’, werd ons gesuggereerd. En dat deden we dus. Hilde is een creatieve duizendpoot. Met het materiaal en de patroontjes die zij had meegebracht, en drie naaimachines van het centrum, konden de ca. 12 vrouwen die op de uitnodiging waren ingegaan, aan de slag. Zij maakten een kleurrijk kussen in de vorm van een bonbon of een huisje, of een leuke knuffel. Het alternatief was een opvallende ring uit stof, maar die had geen succes. Allemaal wilden ze iets voor hun kinderen!

   

’s Middags schoven we mee aan tafel. Het asielcentrum voorziet in alle maaltijden, maar de gezinnen krijgen om de beurt de gelegenheid om ook zelf te koken, op eigen kosten. Sommige dames die de activiteit hadden gevolgd, wilden absoluut hun zelfgemaakte soep of rijstgerecht met ons delen. Gastvrijheid zit deze mensen in het bloed.

De dag ervoor was er in Bagdad een bloedige aanslag gepleegd. En dat merkte je. Zij zijn dan wel veilig in België, maar hun hoofd is in hun thuisland, bij hun familie.

Na de middag wilden we graag in groep gaan wandelen. Maar dat was duidelijk niet hun favoriete bezigheid. Bovendien zouden de mama’s in de namiddag hun kinderen van school halen, en daar wilden ze waarschijnlijk op tijd aankomen, werd ons verteld. We zagen echter geen vrouwen vertrekken, maar misschien hadden we ze gemist? Dus liepen we zelf ook richting school. En wat bleek? Niet de mama’s (op één uitzondering na) maar de papa’s stonden de kinderen op te wachten! Dus toch niet zo stereotiep als vaak wordt verteld. Voor de zoveelste keer die dag moesten we ons beeld bijstellen.


Enkele impressies:

‘Het deed goed om eens terug te zijn. Goed om te zien dat wij, vrouwen, uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn: we lachen graag, vinden het leuk om iets te creëren, we maken ons zorgen om vrienden en familie, zitten graag op een bankje in de zon …
Mooi om te zien dat mensen zonder financiële middelen toch hun soep en rijst met ons delen. Zouden wij dit doen in hun plaats?
En het is confronterend om te merken dat je bij een triest verhaal over een bomaanslag in Bagdad enkel begrijpend kan knikken en niet meer.
Zo’n dagje in een volledige andere setting, met andere mensen praten, andere ervaringen opdoen … ik wil graag meer van dat.
(Mien)

‘Ik vond het fijn dat onze  activiteit voor hen betekende dat ze alles even konden loslaten, even met hun handen bezig zijn, iets voor de kinderen maken …
En ik vond het mooi dat, ondanks alles, ze hun soep, rijst … kwamen delen met anderen én met ons. Wij begrijpen ook niet wat er zich allemaal in hun hoofd afspeelt: de thuissituatie, hun toekomst en die van de kinderen … En wij vragen ons af waarom ze niet mee kwamen wandelen?
Het doet deugd om te zien dat er toch ook een verbondenheid is onder elkaar, dat ze troost zoeken en elkaar steunen …
Opvallend dat de mannen ook ‘nieuwe mannen’ kunnen zijn: de kinderen van school halen, de keuken poetsen, eten halen, de tafel opruimen …’
(Hilde)

‘Het was een leerrijke dag, zo kennismaken met een wereld die je alleen kent uit het nieuws. Je vormt jezelf wel een beeld van hoe die centra eruit zouden zien, maar de realiteit is toch heel anders.
Ik ben enorm onder de indruk van de soberheid van leven.
Het zijn zeker geen luxeverblijven zoals je vaak hoort.
Ik was heel blij te zien dat alle papa’s hun kinderen van school gingen halen. Dat was compleet rolpatroon- en vooroordeeldoorbrekend. En ook van de vrijgevigheid was ik enorm onder de indruk.‘
(Myriam)


 

 

 

Reageer