Echte vrouwen bestaan niet

{$items.title}

Een boek met de titel “Echte vrouwen bestaan niet” en een Femma-roze cover, dat kon ik niet ongelezen laten liggen. Yasmine Schillebeeckx is de auteur. Nadat ze voor de zoveelste keer op straat door mannen nageroepen werd, schreef ze voor De Morgen een artikel over cat-calling, het maken van een seksuele opmerking naar een vrouw of het nafluiten van een voorbijlopende vrouw. Haar opiniestuk lokte massaal veel reacties uit en onder de hashtag #wijoverdrijvenniet verscheen op de sociale media de ene na de andere getuigenis over seksuele intimidatie. De hele commotie rond het onderwerp resulteerde uiteindelijk in een boek.

Schillebeeckx (26) noemt zichzelf een overtuigd feministe  ̶  en dat kunnen we bij Femma alleen maar toejuichen. Haar missie met dit boek is seksisme aan de kaak te stellen, bepaalde clichés en vooroordelen over vrouwen de wereld uit te helpen. Ze wijst erop dat ook vrouwen zelf bijdragen aan het seksisme in onze maatschappij en dat seksisme ook op mannen een negatieve impact heeft. Ze wil er ons bewust van maken dat we allemaal een seksistisch kantje hebben en probeert ons op weg te zetten om die lelijke eigenschap te elimineren.

Seksisme zit vaak in een klein hoekje. Ook mannen ontsnappen er niet aan. Een man die afwijkt van de norm  ̶  stoer, sterk, hard, soms zelfs agressief  ̶  krijgt weleens te horen dat hij ‘net een vrouw’ is. Wanneer we zulke opmerkingen en ‘grapjes’ blijven herhalen, kunnen ze na verloop van tijd een blijvende uitwerking hebben. We moeten ophouden met vrouwelijkheid te verketteren en mannelijkheid op te hemelen, zodat iedereen kan genieten van een nieuwe bewegingsvrijheid.

De kern van het probleem zit in het gebrek aan respect tussen de geslachten. Dat geldt ook voor het niet zo onschuldige fenomeen slut-shaming: een vrouw belachelijk maken of beledigen vanwege de manier waarop ze zich kleedt  ̶  te kort rokje, te diep decolleté  ̶  of vanwege haar seksleven  ̶  weeral een nieuw vriendje. Iedereen maakt er zich weleens schuldig aan. En ook hier komt het erop neer dat we onze persoonlijke normen en waarden opdringen aan anderen. Schillebeeckx’ credo luidt:

“Het is van groot belang om mannen en vrouwen aan te leren hoe elkaar met respect te behandelen, elkaars grenzen te respecteren.”

Door de rechttoe rechtaan schrijfstijl zal het boek vooral jonge mensen aanspreken. Wellicht zullen zij zich minder storen dan ik  ̶  50-plusser  ̶  aan het overvloedige gegoochel met Engelse termen als cat-calling, slut-shaming, body-shaming, fat-shaming, skinny-shaming en victim-blaming. Op haar blog vertelt Schillebeeckx dat ze een “ongezonde obsessie voor film, tv en pop culture” heeft. Dat is ook te merken in haar boek. Bepaalde hoofdstukken staan bol van de verwijzingen naar personages uit series en films. Dat gaat snel vervelen voor een lezer die de series niet kent. Of ben ik de enige die zich niets kan voorstellen bij Mercedes uit Glee en Gloria uit Modern Family?

De grootste verdienste van dit boek is dat we erop gewezen worden dat we allemaal een grotere rol spelen dan we dachten bij het in stand houden van seksisme. Het boek kan een prima opstap zijn om in discussie te gaan over het onderwerp. Hoe meer het gelezen wordt, hoe groter de kans dat we seksisme ooit kunnen uitroeien. Jammer dat het vooral focust op de beoordeling van het vrouwenlichaam, want het feminisme heeft nog heel wat andere katten te geselen dan cat-calling en slut-shaming. Vraag maar aan Assita Kanko.

 

Yasmine Schillebeeckx,
Echte vrouwen bestaan niet.
Of waarom mijn naam niet ‘hey sexy’ is,
Lev., 176 blz.,
18,99 euro (e-book 13,99 euro).
Met illustraties van Eva Mouton.

 

 

Heb jij weleens te maken met cat-calling? Hoe reageer jij erop? De opmerkingen straal negeren of ertegen ingaan? En wat is je reactie als iemand andere vrouwonvriendelijke opmerkingen maakt?

Reageer