Dus wij doen het onszelf aan?

{$items.title}

Ik kon het niet. Ik kon  mijn krant niet lezen. De kop van De Standaard gisteren was genoeg om mij eerst een uur of acht te doen mokken.

‘Vrouwen doen het zichzelf aan.’ Dat huishoudelijke taken ongelijk verdeeld zijn, is de eigen schuld en de dikke bult van (hoogopgeleide)vrouwen. Ze leggen de lat veel te hoog en houden alle touwtjes zelf in handen. Geen wonder dat combineren dan moeilijk is. Dat zou blijken uit onderzoek van Simen Yilmaz, die diepte-interviews afnam van hoogopgeleide vrouwen met Vlaamse en Turkse roots.

Pardon? Serieus? Are you kidding?

De hele dag lang vlogen vluchten vol gedachten door mijn hoofd. Een bloemlezing.

***

Als ik me al te pletter ergerde, wat moeten mannen hier dan van denken? Ze worden in het artikel voorgesteld als ‘aan te sturen sulletjes’, die alleen als hun Cruella Deville  aan het stuur  zit, eenvoudige taken de baas kunnen. Koken is wat hoog gegrepen, maar de vuilniszak buiten zetten lukt nog wel. Zijn er NOG grote clichés?

***

Mevrouw Yilmaz stelt dat hoopopgeleide vrouwen van Turkse origine met een goede baan veel druk uit hun omgeving ervaren om aan het traditionele rollenpatroon te voldoen, terwijl vrouwen van Vlaamse origine die externe druk niet voelen.

*Zware hoestbui*

Uiteraard zullen die Vlaamse vrouwen met veel verve beweren dat zij geëmancipeerd en onafhankelijk zijn en zelf hun levenskeuzes maken, onafhankelijk van hun man..Dat zou ik ook gezegd hebben. En dat is ook zo. En tegelijkertijd is dat absoluut niet zo. Niemand is 100% resistent tegen genderstereotypering, ook hardcore feministen niet. Ook van Vlaamse vrouwen met kinderen wordt vandaag nog impliciet en expliciet verwacht dat ze meer zorg opnemen voor hun kinderen dan mannen. Dat zij, en vooral en bijna uitsluitend zij de zorg voor de hummeltjes opnemen tijdens hun eerste levensmaanden, effent het pad voor een levenslange zorgrol. Net daarom is bijvoorbeeld verplicht vaderschapsverlof zo belangrijk.

Ik illustreer. Al zoveel schooljaren lang krijg altijd ik de eerste telefoon van de school om te melden dat mijn kind gekotst heeft of gebotst heeft of een of ander probleem dat dringende ouderlijke zorg vereist. Toen ik wegging bij mijn ex, kreeg ik dat als eerste naar mijn hoofd geslingerd: een moeder laat haar kinderen toch niet in de steek? (Veel lager kan je op de maatschappelijke moedersranking niet zakken.) Hoeveel keren heb ik met een knarsetandende smile geluisterd naar de moederdaggedichtjes van mijn kinderen die stijf stonden van de genderstereotypering? Hoeveel verwonderde reacties krijg ik  over het feit dat ik én van mijn zonen en én van mijn dochter vraag dat ze 1 keer per week koken? Wat ze intussen alle drie kunnen, want alleen oefening baart kunst. Borsten hebben helpt daarbij niet.

***

Uit VUB onderzoek bleek vorig jaar nog dat vrouwen per week gemiddeld 19u30 bezig zijn met het huishouden, dat is 6 uur meer dan mannen. Dit onderzoek van Yilmaz schenkt hier een nieuw licht op, aldus de schrijvers van dit artikel. Vrouwen zoeken het immers zelf! Hiermee wordt een maatschappelijke problematiek van combinatiestress met één vlotte beweging onder het tapijt geveegd.

Het is persoonlijk. Het zit tussen de oren van die vrouwen.

Nee, damned, dit zit niet tussen onze oren! Dit ligt niet aan de regelneverij en de controledrang van vrouwen die alles geregeld willen zien op hun manier en denken dat ze alles beter kunnen.( Al bestaan zo’n vrouwen zeker wel.) Dit zit in ons samenlevingsmodel gebakken. We kreunen onder de moeilijke combinatie van betaalde arbeid, zorgarbeid (en niet alleen voor kinderen) en vrije tijd. En dat is ook niet verwonderlijk. In de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw werkte vader 50 uren per week en ving moeder alle huishoudelijke werk op en voedde de kroost op. Nu werken vader en moeder buitenshuis, samen een pak meer dan 50 uren per week, en ligt er hen bij thuiskomst nog een pak huishoudelijk werk en zorgtaken te wachten. Het persoonlijke IS politiek!

***

‘De Vlaamse vrouwen ervaren amper druk van buitenaf om het huishouden alleen te runnen. Maar ze leggen die zichzelf op, ze willen vaak zelfs geen taken afstaan aan de vaders.’ – ik hap naar adem. En dan snap ik het, want even verder staat: ‘Uit de interviews komt naar voren dat de moeders het dikwijls niet zien zitten om hun partner te vragen iets te doen, omdat zich dan een (nog vermoeiender) discussie kan ontspinnen.’

Hier komt de kat op de koord. In hoeveel gezinnen lukt het om op een redelijke manier te praten en te onderhandelen over de vele klussen in huis? En welke rol spelen subtiele machtsverhoudingen hierin? Het verschil in inkomen tussen mannen en vrouwen (met dank aan de loonkloof) maakt dat er een een zeer duidelijke maar onuitgesproken ranking tussen de jobs van partners bestaat. Wie het minst verdient, ‘kiest’ er het vaakst voor om ook nog een stapje terug te zetten op de arbeidsmarkt. Wie het minst verdient, heeft het minst in de pap te brokken, ook over de verdeling van niet-betaalde taken.

Bovendien: wie staat er te springen om die saaie, repetitieve taken als wassen, strijken en poetsen in een huishouden op te nemen? Het werk dat nooit gedaan is. Het werk waarvan je alleen maar ziet dat het niet gedaan is.  Dan boks ik liever een lekker hapje in elkaar.

***

Weet je wat ik nog het ergste vind? Niet eens dat deze journalisten in dit artikel een ontstellend gebrek aan kritische reflectie etaleerden op dit verduldige krantenpapier en mijn dag daardoor met een uur of drie verlengden

Want wanneer anders vindt een werkende vrouw  de tijd om een boze blog te schrijven, dacht u?.

Maar wel dat ik na maanden wikken en (financieel) wegen eindelijk voor mezelf had beslist dat een duur krantenabonnement toch te verantwoorden was. Daar moet ik nu dus toch nog diep eens over nadenken.

Vannacht of zo.

Deze blog verscheen eerder op de blog evamaaktschoon.

Bron foto:  villains.wiki.com

Reacties

els moerman schreef

hihi, wat een leuke grappige schrijfstijl heb je als je verontwaardigd voelt ;-) En dit vind ik toch wel dé absolute topzin: '...alleen oefening baart kunst. Borsten hebben helpt daarbij niet.' Voilà, dat is nu es de essentie knap samengevat!! :-)Hoewel ik zeker niet akkoord ben met formuleringen zoals 'ze doen het zichzelf aan', ben ik wel van mening dat we als vrouwen soms nog meer dan we bewust zijn vaak mede patriarchale symptomen in stand houden. Zoals je zelf zegt: niemand is 100% resistent tegen genderstereotypering. Willens of nillens is dat hardnekkige samenlevingsmodel vaak ook onder onze eigen huid gekropen. Jouw meest feministische daad vind ik trouwens dat je als moeder je best doet om al je kinderen verantwoordelijkheid in het huishouden bij te brengen. En man, dat is een coachingsjob op zich. Want hoe vermoeiend is het niet om iedere keer opnieuw te moeten zeggen 'schoenen netjes op een rij in de gang', 'vuile zakdoekjes in de vuilbak', 'kast toedoen als je er iets uitneemt', 'wc doortrekken na gebruik',... Naar de stiefzonen toe, betrap ik mezelf er vaak op te zwijgen vanuit het idee dat het me (op korte termijn) minder energie kost wanneer ik het zelf doe. En als ik helemaal eerlijk ben, omdat ik dan ook redeneer dat zulke investeringen voornamelijk de taak van hun mama en papa zijn... Maar dat klopt natuurlijk niet echt. Want we voeden elkaar op. Ieder contact waarin we eerlijk communiceren wat we intuïtief wel of niet als onze (exclusieve) verantwoordelijkheid ervaren, is een kans om patronen te doorbreken. Ja, het is dus een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Eén gedeelde oefening die kunst kan baren. En waarbij borsten hebben niet helpt. Ballen hebben wel. Figuurlijk gesproken wel te verstaan.

johanna schreef

idd die discussie, mijn man zegt altijd dat ik moet aangeven wat er gedaan moet worden ,ik was en ben huisvrouw en mijn man gepensioneerd .ik had een kuisvrouw omdat ik op kleinkinderen paste die mevr .heb ik opgezegd omdat mijn man zei dat als hij thuis kwam hij ging meehelpen heel tof maar ik moet het aangeven . Ik doe dat dus ook en soms gebeurt het gelijk en dan zijn we fijn aan t werk ,hij heeft al eens een wc gekuist maar niet het wasbakje maar hij leert bij en dat is tof!! volhouden hoor!

Christa Mestdagh schreef

Sterke reactie, Eva!

Wies schreef

26 jaar geleden heb ik mijn deeltijdse job als verpleegkundige in een kinderdagverblijf "moeten" opzeggen omdat mijn man niet op tijd in de nashoolse opvang kon zijn. Ik werkte 1 week op 2 tot 18u30 op maandag, woensdag en vrijdag en de naschoolse opvang was maar tot 18 uur. De andere week werkte ik tot 16u45. En ging ik de kinderen ophalen . Evenals de dinsdagen en donderdagen. Probleem!! oplossing mama blijft thuis "want zij verdient het minst" en van "een mama mag dat verwacht worden!!! Ik bleef braaf thuis en werd huisvrouw.

Na 19 jaar verloor mijn man zijn "super" job (waarvoor ik thuis ben moeten blijven). Maar toen ik hem na enkele weken vroeg welke huishoudelijke taken hij zou opnemen nu dat we alle 2 thuis waren, hoorde hij het donderen in Keulen en zei 'ge doet dat toch goed, waarom hebt gij mijn hulp nodig, ge hebt toch niks anders te doen. Na verschillende gesprekken en een persoonlijke 'staking' naar mijn man toe is het mij gelukt om hem toch enkele huishoudelijke taken te laten doen.

Zelf ben ik terug naar school gegaan zodat ik terug als verpleegkundige aan het werk kon, momenteel werk ik 3/4 in een woon -zorg centrum, en mijne man heeft op regelmatige basis werk, momenteel werkt hij weer veel in het buitenland. Maar als hij in het week-end thuis is, is de was en de strijk nog altijd voor hem. Ik werk ook 1 week-end op 2. En er is geen haar op mijn hoofd om te zeggen dat hij dat nu niet meer moet doen, want over 10 maanden is hij misschien weer terug thuis. En dan moet ik hem weer bij brengen dat er meer taken in een huishouden zijn dan 'de was en de strijk'!

Olivier schreef

Eerst het schokkende, ik ben een man :-) Wat ik hier vooral lees is een gevolg van opvoeding. Daar leggen we de basis voor de volgende generatie, wij waren met drie thuis, mijn 2 oudere zussen en mezelf. mijn moeder heeft ons alleen grootgebracht, allemaal hetzelfde. als er moest gepoetst worden hielp iedereen mee, maar als er werd geklust in en rond het huis hielp iedereen mee. Op vandaag ben ikzelf gelukkig getrouwd, wij leven op een manier die voor de buiten wereld - denk ik toch - raar overkomt. Ik kook, was af, ruim op en onze dochters worden het meest opgevangen door mij. Daarentegen zal mijn vrouw naast ook een stuk huishoudelijke taken ook graag het gras afrijden en naar het containerpark gaan. Voor sommigen een omgekeerde wereld, maar voor ons werkt het al bijna 20 jaar prima. Mijn bescheiden mening, er zouden wat minder onderzoeken en studies hieromtrent moeten zijn. Koppels moeten naast het jachtige leven gewoon met elkaar leren praten en leven op een gelijkwaardige manier die voor hun werkt en niet wat de maatschappij probeert op te leggen. En om te eindigen waar ik mee begon, het begint bij opvoeding, als we daar de stereotypering niet doorbreken tussen jongen en meisje dan kan het beeld in de maatschappij hoe man en vrouw zich horen te gedragen ook niet veranderen, of dat denk ik toch.

Wies schreef

Inderdaad, Olivier het begint bij de opvoeding. Maar ik ben nog opgevoed in het 'al om bekende rollenpatroon'. Dank zij mijn vijwilliger zijn binnen Femma heb ik gezien dat het anders kan en ook gebeurd. En dat laatste is vooral belangrijk, en dat is wat jij vertegenwoordigd. Ik heb 2 dochters en 1 zoon en zij hebben alle 3 mee geholpen zowel in huis als in de tuin. En tegenwoordig is het vooral mijne zoon die zijn vader aanspoort om een 'nieuwe' man te worden. Niet dat helemaal zal lukken maar het is wel de moeite waard om die gesprekken te volgen. Ik ben toch wel trots op me zelf dat ik er in gelukt ben om mijn kids het rollenpatroon doorbrekend 'model' heb kunnen meegeven. Of ik dit nu te danken heb door het feit dat ik juist thuis ben gebleven en mij binnen Femma heb kunnen engageren dat zal ik wel nooit weten.

Reageer