De zorg voor mijn bejaarde moeder

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Oktober is de maand van de spiritualiteit. De editie van 2015 staat in het teken van de zorg. Je hebt vele vormen van zorg. Eén ervan is de zorg voor bejaarden. Stel je voor: jouw moeder of vader is oud en niet langer in staat voor zichzelf te zorgen. Meteen is daar die vraag: van wie worden ze afhankelijk? Wie neemt de zorg voortaan op zich? Een bejaardentehuis? Een netwerk van familie? Of neem je alles op jouw eigen schouders?

R. besloot om haar zorgbehoevende moeder in haar eigen huis op te vangen. Een lovenswaardige beslissing. Maar ook een beslissing die voor heel wat innerlijke dualiteit kan zorgen, zo bewijst haar moedige getuigenis.

Voortdurende dualiteit

Ons gezin, mijn man en ik (ons 3 kinderen zijn het huis uit) deelt het huis met mijn moeder. Zij heeft, als het ware, een groot appartement in het huis. Maar ja, ze vertoeft graag in ons huis, wat voor mij de zaak niet gemakkelijk maakt. Ons moeder bekijkt de wereld namelijk met een donker grijze bril. Altijd is er iets mis: het eten, het weer, mijn vrienden, wat ik doe, de buren…

Voortdurend zit er een dualiteit in mezelf.
In de parochie werk ik mee aan de verrijzenisliturgie. Wat wil zeggen dat ik , wanneer er iemand overleden is, op rouwgesprek ga bij de familie om de uitvaart voor te bereiden. Als er een bejaarde moeder overleden is, zijn er vaak lovende en dankbare woorden. Wat ik alleen maar kan toejuichen. Tijdens de uitvaart probeer ik die dankbaarheid dan ook in de viering te uiten en een plaats te geven. Het leven van de moeder wordt als een graankorrel dan duizend vruchten geeft.
Voel je mijn innerlijke strijd?
Hoe krijg ik die gekeerd?

Vorige week deed ik een uitvaart van een moeder van 97 jaar. De samenwerking met de familie was heel intens. Samen hebben we gezocht naar teksten, duiding. Een heel, mooie, deugddoende  uitvaart was het.
Begrijp je mijn strijd?

Thuisgekomen nam ik het besluit: ik schrijf het neer. En ik probeer de dagelijkse zaken en beslommeringen, de last die  de zorg voor mijn moeder met zich meebrengt, positief te keren. Of dit mogelijk is weet ik nog niet....Ik wil het alleszins proberen.

Hoeveel zorgverleners worden er verscheurd tussen een verantwoordelijkheidsgevoel en de eigen noden? Of tussen een schuldgevoel en het eigen verlangen? Is dit verhaal voor jou herkenbaar? Voel jij die strijd? Begrijp jij die strijd? Kreeg jij de zorg positief gekeerd? Hoe bewaak je het evenwicht tussen zorg en eigenbelang? Heb je tips uit eigen ervaring?  Deel het hieronder met lotgenoten!

Singer-songwriter Wannes Cappelle* (van Het Zesde Metaal) troost ons met de boodschap dat we ons niet altijd 'ferm' hoeven te houden. Het is oké om te zeggen dat iets niet (goed) gaat. Hij schreef het boek ‘Ont-FERM u’ naar aanleiding van de Maand van de Spiritualiteit. De titel verwijst naar twee zaken: je over iemand ontfermen en jezelf minder ferm opstellen. Een uitdagend pleidooi om voor elkaar te zorgen zonder onze eigen kwetsbaarheid uit het oog te verliezen.

In feite heb ik zelf schrik voor zwakte: om die bij mezelf toe te laten, maar ook om ze bij een ander te zien. Tegelijk ben ik ervan overtuigd dat het onze plicht is om voor elkaar te zorgen. Dat is de reden waarom we samenleven. (Wannes Cappelle in De Standaard, 26/09/2015)

Bron foto: Shutterstock
*Misschien weten we Wannes te strikken voor een interview in ons februarinummer?

Reageer